III SA/Kr 380/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. – B. na postanowienie Wojewody z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia skargę odrzucić M. W. – B. zwróciła się pismem z dnia 02.11.2010 r. do Prezydenta Miasta o udostępnienie danych osobowych i adresowych A. S. zameldowanej na terenie Miasta oraz danych osobowych osób wraz z nią ewentualnie zameldowanych. Prezydent Miasta pismem z dnia 12.11.2010r. wezwał M. W. – B. pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) do uzupełnienia w wyznaczanym terminie braków formalnych tj. wskazania dodatkowych danych dotyczących A. S. lub podania dokładnego adresu, pod którym A. S. była ostatnio zameldowana, wykazania interesu prawnego poprzez dołączenie dokumentu, z którego wynikałby obowiązek wskazania żądanych danych dotyczących w/w wymienionej lub wykazania interesu faktycznego oraz złożenia obowiązującego wniosku i uiszczenie stosownej opłaty. Wobec nieuzupełnienia przez M. W. – B. w/w wniosku, organ pierwszej instancji pozostawił wniosek bez rozpoznania, o czym poinformował skarżącą pismem z dnia 10.01.2011r. znak [...]. Następnie M. W. – B. zażaliła się pismem z dnia 20.01.2011r. do Wojewody na niezałatwienie jej sprawy przez Prezydenta Miasta. Wojewoda wydał w dniu 21 lutego 2011r. po rozpoznaniu zażalenia postanowienie znak [...] na podstawie art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego o uznaniu wniesionego przez M. W. – B. zażalenia za nieuzasadnione. Wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że terminy załatwienia spraw oraz działania, jakie obowiązany jest podjąć organ administracji publicznej w przypadku ich przekroczenia zostały określone ściśle w przepisach postępowania administracyjnego. Strona ma możliwość wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminach w tych przepisach wskazanych, i jak wyjaśnił organ, w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym zażalenie to określa się zażaleniem na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania. Służy kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy, albo też stanowi zaskarżenie wykonania postanowienia organu o wyznaczeniu drugiego terminu załatwienia sprawy. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane, jak zauważył Wojewoda w trybie nadzorczym . Dodał też, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż czynności jakich dokonał organ pierwszej instancji po otrzymaniu wniosku skarżącej były prawidłowe i dokonane zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. W pouczeniu w/w postanowienia Wojewoda zawarł informacje, że nie przysługuje na niego zażalenie. M. W. – B. wniosła skargę do Sądu na w/w postanowienie, wyrażając niezadowolenie ze sposobu załatwienia jej sprawy. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, koncentrując się na niezasadności zarzutu skarżącej o bezczynności organu w kwestii jej wniosku o udostępnienie danych meldunkowych A. S. i innych wskazanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został m. in. w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Skarga M. W. – B. dotyczyła postanowienia Wojewody wydanego w trybie przepisów o terminach załatwienia spraw zawartych w rozdziale 7 działu I ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 37 § 1 na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z § 2 organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy zauważyć, że art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć, jednakże przyjmuje się, iż stanowisko to wyrażone powinno być w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym skoro zażalenie na niezałatwienie sprawy załatwiane jest przez organ administracji publicznej wyższego stopnia w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie, a przy tym nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, to tym samym skarga na tego rodzaju postanowienie Wojewody nie przysługuje, a wniesiona podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd postanowił wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.