III SA/Kr 381/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 18 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie propozycji zatrudnienia dla funkcjonariusza postanawia: odrzucić skargę Skarżący A. W. pełnił służbę w Izbie Celnej. Pismem nr [...] z dnia 18 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej złożył skarżącemu A. W. propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej. W dniu 26 maja 2017 r. skarżący złożył oświadczenie o przyjęciu ww. propozycji. Pismem z dnia 31 maja 2017 r. skarżący złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odwołanie od otrzymanej propozycji. Następnie pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. skarżący, działając w oparciu o przepis art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718) skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do usunięcia zaistniałego naruszenia przepisów prawa i przedstawienia mu propozycji służby. Pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odpowiedział skarżącemu na pismo z dnia 31 maja 2017 r., natomiast nie udzielił mu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 21 marca 2018 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wpłynęła skarga w trybie art. 52 ust. 3 i art. 53 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369), dalej: P.p.s.a. na złożoną propozycję pracy jako czynność lub akt z art. 3 ust. 2 pkt. 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Przepisy ustawy zmieniającej weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. A zatem mając na uwadze, że skarżona przez skarżącego propozycja została złożona mu w dniu 18 maja 2017 r., w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przez dniem 1 czerwca 2017 r. Przed oceną terminowości wniesienia skargi w niniejszej sprawie konieczne jest właściwe zakwalifikowanie skarżonej propozycji pracy. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela tę linię orzeczniczą, zgodnie z którą "propozycja" skierowana do funkcjonariusza i określająca nowe warunki zatrudnienia stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 672/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1002/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 3/18, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1006/17). Zgodnie z treścią art. 52 § 1 § 2 i § 3 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. skarżący, działając w oparciu o przepis art. 52 ust. 3 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 r. skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do usunięcia zaistniałego naruszenia przepisów prawa i przedstawienia mu propozycji służby. Organ – jak sam przyznał w odpowiedzi na skargę – nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. wezwanie. A zatem badając terminowość wniesienia skargi w niniejszej sprawie należy przyjąć, że skarga powinna być wniesiona w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, tj. od dnia 12 czerwca 2017 r., będzie więc upływał z dniem 11 sierpnia 2017 r. Tymczasem skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 14 marca 2018 r., zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Jednocześnie wskazać należy, że pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżący złożył tożsamą skargę, jednak na skutek jej cofnięcia, postanowieniem z dnia 22 września 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe (sygn. akt III SA/Kr 931/17). Skarżący odniósł się do powyższych okoliczności w treści uzasadnienia skargi, nie mniej jednak podniesiona przez niego argumentacja nie może wywołać zamierzonego przez skarżącego skutku. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a zatem nie jest dopuszczalne jego przedłużenie lub skrócenie przez sąd. Jest to też termin prekluzyjny i jego upływ sąd administracyjny uwzględnia z urzędu. Uchybienie terminu do wniesienia skargi stanowi podstawę jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Co prawda termin do wniesienia skargi ma charakter terminu procesowego, co oznacza, że w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie na ogólnych zasadach, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 86–89 P.p.s.a., nie mniej jednak skarżący we wniesionej skardze nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.