III SA/Kr 384/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie NSA Piotr Lechowski NSA Krystyna Kutzner Protokolant Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku o wydanie zaświadczenia do rozpoznania Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień skargę oddala Wojskowy Komendant Uzupełnień dla K. postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) przekazał wniosek A. S. z dnia 14.12.2007r. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego okres służby wojskowej Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień w N., podając w uzasadnieniu, że Wojskowy Komendant Uzupełnień K. nie jest organem właściwym do rozpatrzenia tego wniosku. W zażaleniu od powyższego postanowienia A. S. zaznaczył, że przedmiotowe zaświadczenie jest mu potrzebne do realizacji uprawnień w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, a ma poświadczyć, że pracował dwa lata w [...] Huty [...], w ramach odbywania zastępczej służby wojskowej. Dodał, że praca odbywała się w szkodliwych dla zdrowia warunkach. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 3, 65 § 1, 144 kpa, art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004r., nr 241, poz. 2416 ze zm.) i § 63 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 czerwca 2006r. w sprawie prowadzenia ewidencji wojskowej (Dz. U. Nr 122, poz. 848) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ podkreślił, że przekazanie wniosku skarżącego Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień w N. wynikło z ustalenia, że A. S. zamieszkuje i jest zameldowany w miejscowości T. [...], czyli na terenie administrowanym przez Wojskową Komendę Uzupełnień w N. Stąd zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem wniosek należało przekazać. Dopiero przed organem właściwym następuje rozpoznanie wniosku merytorycznie, o czym strona jest powiadamiana poprzez doręczenie jej stosownego rozstrzygnięcia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podniósł zarzuty nierozstrzygnięcia sprawy przez organy. Wyraził stanowisko, że zaskarżone postanowienie nie wnosi nic do sprawy, podczas gdy on jasno określił cel swojego wniosku tj. potrzebę uzyskania od organu zaświadczenia o odbywaniu zastępczej służby wojskowej w oddziałach [...], w jednostce [...] w K. w latach [...] 1985r. do [...] 1987r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga A. S. nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z zarzutem skarżącego koncentrującym się wokół nierozstrzygnięcia sprawy przez organy tj. nie wydaniem mu zaświadczenia o odbywaniu wojskowej służby zastępczej należy na wstępie podkreślić, że kwestie merytoryczne (czyli w sprawie wydanie określonego zaświadczenia) mogą być rozpoznawane tylko i wyłącznie przez organ właściwy miejscowo i rzeczowo w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 21 § 1 pkt 3 kpa stanowi, że właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się w innych sprawach (tj. nie dotyczących nieruchomości i zakładów pracy) według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron, jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju. W przedmiocie wydawania zaświadczeń potwierdzających rodzaj i okres wykonywania przymusowego zatrudnienia w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz składach pozyskiwania i wzbogacania rud uranu przez żołnierzy powołanych w okresie do dnia 31.12.1959r. do odbycia zastępczej służby wojskowej (na okoliczność odbywania zastępczej służby wojskowej powołuje się skarżący) jak też przez żołnierzy z poboru 1949r. wcielonych do ponadkontygentowych brygad "Służba Polska" i przymusowo zatrudnionych w kopalniach węgla i kamieniołomach, a także żołnierzy przymusowo zatrudnionych w batalionach budowlanych w latach 1949-1959 - zasadę określoną przez kpa powiela § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, skaldach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami (Dz. U. z 1994r., nr 136, poz. 707 ze zm.) w ten sposób, że zaświadczenia o których mowa wyżej wskazane w § 1 pkt 1 wydaje wojskowy komendant uzupełnień, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy. Faktem bezspornym jest, że A. S. na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia zamieszkiwał i był zameldowany w miejscowości T. [...], która to miejscowość z punktu widzenia zasięgu terytorialnego Wojskowych Komend Uzupełnień podlega pod Komendę w N. (zgodnie z § 3 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień ,Dz. U. z 2004r., nr 66, poz. 613), co uzasadnia wobec wniesienia przez skarżącego wniosku do Wojskowego Komendanta Uzupełnień K., czyli do organu niewłaściwego w sprawie, zastosowanie w sprawie art. 65 § 1 kpa stanowiącego, że: jeśli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, przy czym przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Słusznie też organ odwoławczy zauważył, że na etapie przekazania wniosku o wydanie zaświadczenia nie ma miejsca na merytoryczne odniesienie się do wniosku. W tym miejscu należy powołać § 2 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku odmowy wydania zaświadczenia lub odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści albo niewydania zaświadczenia w terminie, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia do szefa właściwego wojewódzkiego sztabu wojskowego w trybie określonym w kpa. Zażalenie to jednak odnosi się do orzeczenia wydanego przez właściwy w sprawie podmiot, którym jest w niniejszej sprawie Wojskowy Komendant Uzupełnień w N., a który będzie w konsekwencji przekazania wniosku rozpatrywał ten wniosek. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Wojskowy Komendant Uzupełnień w K. wydał słuszne merytorycznie i pozbawione uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania postanowienie - to samo stwierdzenie tyczy się postanowienia organu odwoławczego - stąd skarga A. S. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.