III SA/Kr 386/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Halina Jakubiec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...], orzekł o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wykreślenia na wniosek A. K. z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego A. S. i A. S. - w zakresie działalności oznaczonej symbolem PKD: 20.10A - Produkcja wyrobów tartacznych - na podstawie art. 105 i 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 7e ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej, w związku z art. 66 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzję wydano w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po: - uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...] poprzedniej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2010r. nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego A. S. w zakresie działalności oznaczonej symbolem PKD: 20.10A - Produkcja wyrobów tartacznych oraz - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2009r. sygn. akt III Sa/Kr 55/09 wydanego po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2008r. nr [...] uchylającą poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2008r. o odmowie wykreślenia na wniosek A. K. z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego A. S. w zakresie działalności oznaczonej symbolem PKD: 20.10A - Produkcja wyrobów tartacznych, i umarzającej postępowanie przed organem pierwszej instancji. W dalszej części obszernego uzasadnienia organ przedstawił motywy swego rozstrzygnięcia oraz stan faktyczny sprawy i zawarł wywody prawne na potwierdzenie zasadności decyzji umarzającej postępowanie. W szczególności wskazał, że wypełniając zalecenia Sądu, wezwano A. K. do sprecyzowania treści żądania wniosku, a także przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym przez Sąd oraz Kolegium. W wyniku przeprowadzonych czynności, w tym rozprawy administracyjnej, poczyniono ustalenia faktyczne, na podstawie których organ stwierdził, iż w zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku A. K., także w zakresie działania organu z urzędu. Wobec treści zgłaszanych żądań z zakresu "prawa sąsiedzkiego" - organ omówił też problematykę związaną ze zjawiskiem immisji i przedstawił możliwość dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym, w oparciu o art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, przedstawiając też orzecznictwo sądowe na poparcie swych twierdzeń. Zdaniem organu w sprawie A. K. nie przysługiwał status strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podnoszone przez A. K. okoliczności nie przemawiają za uznaniem, iż przysługuje mu interes prawny w przedmiocie wykreślenia danych z ewidencji działalności gospodarczej A. i A. S. Zgodnie z art. 7e pkt 1 obowiązującej na dzień wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie- ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej - wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlegał wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 7g ust. 1 ustawy p.d.g. dokonywało się decyzją administracyjną. Składając wniosek o wykreślenie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, wnioskujący przedsiębiorca inicjuje postępowanie administracyjne w tej sprawie, stając się jego stroną, zaś jego interes prawny znajduje oparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego (art. 7e ustawy p.d.g. lub art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.s.d.g.). Ponieważ wpis do ewidencji działalności gospodarczej dotyczy konkretnego, jednego przedsiębiorcy, w postępowaniu o wykreślenie wpisu stroną postępowania może być tylko ten przedsiębiorca, niezależnie od tego czy wykreślenie następuje na wniosek przedsiębiorcy, czy dokonuje się z urzędu. Wobec powyższego skoro ze stanowiska A. K. wyniknęło ostatecznie, iż domaga się ograniczenia negatywnego oddziaływania w postaci hałasu z nieruchomości sąsiedzkiej i żądanie to podtrzymuje mimo przekazania w tym zakresie postępowania organom właściwym w zakresie ochrony środowiska, to postępowania administracyjne należało umorzyć na mocy art. 105 k.p.a. A. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Podniósł zarzuty, które następnie ponowił w skardze od decyzji organu odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją dnia 31 stycznia 2011r. [...] - na podstawie art. 7e ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej w związku z art. 105 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 września 2009r. sygn. akt III SA/Kr 55/09, wskazał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 9 k.p.a. i skarga jest zasadna, lecz nie z tych powodów, które wskazał skarżący. Sąd podkreślił, że organy nie wyjaśniły jakie były intencje skarżącego A. K., który złożył pismo z dnia 8 lipca 2008r. zatytułowane "wniosek dowodowy". Organy przyjęły, iż jest to wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej, tymczasem z pisma nie wynika w sposób jednoznaczny, iż taka była wola skarżącego. Według Sądu organy powinny ustalić, czy pismo jest wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, czy też jest to pismo mające służyć jako dowód w toczącym się już postępowaniu administracyjnym w innej sprawie. Sąd stwierdził też, że konieczne jest wyjaśnienie faktycznego żądania strony, po odpowiednim pouczeniu strony - zgodnie z art. 9 k.p.a. W tym celu organ winien wyjaśnić rzeczywisty zamiar strony. Kolegium mając na uwadze oceny i wskazania Sądu oraz poprzednie zalecenia Kolegium, a także po rozważeniu podnoszonych zarzutów, wskazało na następujące okoliczności prawne i faktyczne sprawy. Do Urzędu Gminy wpłynęło pismo A. K. zatytułowane "wniosek dowodowy", w którym wniósł o zbadanie, czy wydane A. S. zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej obejmuje tartacznictwo w rozumieniu przecierania drewna oraz innej produkcji tarcicy z drewna okrągłego w miejscu obecnie prowadzonej działalności, albowiem z planu przestrzennego zagospodarowania wynika, iż tak uciążliwa działalność w terenie, gdzie zlokalizowane jest przedsiębiorstwo nie może być prowadzona. W związku z tym wniósł o cofnięcie w tym zakresie zezwolenia na podstawie art. 37 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Kolegium wskazało, że dokonując analizy treści wydawanych rozstrzygnięć w powiązaniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym - w szczególności z treścią protokołu z rozprawy administracyjnej w dniu 23 lipca 2010r. (k.: 128- 129 akt), pomimo ustaleń organu I instancji oraz pytań zadawanych na rozprawie i odpowiedzi A. K., który domagając się "tylko wykonania wyroku Sądu" oświadczył, iż "domaga się wszczęcia postępowania, gdyż uciążliwości tartaku przekraczają granice działki", "...a hałas pochodzący z tego tartaku utrudnia prawidłowe funkcjonowanie rodziny, a także rehabilitację córki", nadal w związku z treścią odwołania, występują wątpliwości, co do intencji A. K. Dlatego Kolegium przeprowadziło z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, wzywając A. K. - na zasadzie art. 136 k.p.a. i 28 k.p.a. w związku z art. 61 § k.p.a. i 50 §1 k.p.a. - o dodatkowe wyjaśnienia i uzupełnienie pisma zatytułowanego "wniosek dowodowy" przez wskazanie: czy pismo z dnia 8 lipca 2008r. jest wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego o wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, czy też jest to pismo mające służyć jako dowód w toczącym się już postępowaniu administracyjnym w innej sprawie. Kolegium, działając na zasadzie art. 7 i art. 9 k.p.a., poinformowało A. K. o regulacji art. 7e ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej dotyczącej warunków i procedury wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, a także o regulacji przyjętej w art. 362 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska przewidującej, w przypadku, kiedy podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko zachodzi możliwość nałożenia przez organ ochrony środowiska, w drodze decyzji, obowiązku: ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Kolegium poinformowało także o tym, że postępowanie w przedmiocie nałożenia obowiązków w tym trybie wszczynane jest wyłącznie z urzędu (art. 375). W piśmie złożonym w dniu 27 stycznia 2011r., A. K. wyjaśnił, że jego pismo zatytułowane "wniosek dowodowy" należy traktować jak wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego o wykreślenie z ewidencji gospodarczej. Wobec treści powyższego pisma i złożonych wyjaśnień, wątpliwości zostały rozstrzygnięte. Zdaniem Kolegium, nie są skuteczne zarzuty wskazujące na naruszenia obowiązków organu I instancji wynikających z przepisów proceduralnych art. 7, 77 § 1, 80 i 107 §1 i 3 k.p.a., a także 9 i 10 k.p.a. oraz prawa materialnego - ustawy Prawo działalności gospodarczej. Kolegium zbadało, czy decyzja organu I instancji podjęta na gruncie ustawy Prawo działalności gospodarczej, wkracza w sferę praw i obowiązków A. K. - właściciela nieruchomości położonej w B nr [...], wnioskującego o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego A. i A. S. Organ I instancji prawidłowo uznał, iż A. K. nie miał interesu prawnego, aby skutecznie domagać się wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego A. i A. S. Zgodnie z art. 7e pkt 1 obowiązującej - na dzień wydania decyzji o umorzeniu postępowania - ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej - wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlegał wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 7g ust. 1 ustawy p.d.g. dokonywało się decyzją administracyjną. Zarówno poprzednio jak też obecnie obowiązująca ustawa regulująca zasady prowadzenia działalności gospodarczej uzależniły wpis do ewidencji, jak też decyzję o wykreśleniu z niej (poza przypadkami wykreśleniu wpisu z urzędu), od inicjatywy przedsiębiorcy. Powyższe znajduje oparcie i wynika z przyjętej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej - zasady swobody gospodarczej, zgodnie z którą podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków ustawy. Zakończenie działalności gospodarczej regulowane zarówno przepisem art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy p.d.g., jak i przepisem art. 33 ust. 1 pkt 2 u.s.d.g. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011r.), mimo odmiennej konstrukcji językowej eksponującej w jednym przypadku obowiązek organu wykreślenia wpisu, a w drugim obowiązek przedsiębiorcy zgłoszenia wniosku o wykreślenie, uzależnione jest od woli danego przedsiębiorcy, który samodzielnie i wyłącznie decyduje o tym, kiedy przestanie prowadzić działalność gospodarczą. Składając wniosek o wykreślenie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, przedsiębiorca inicjuje postępowanie administracyjne w tej sprawie, stając się jego stroną, zaś jego interes prawny znajduje oparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego (art. 7e ustawy p.d.g. lub art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.s.d.g.). Ponieważ wpis do ewidencji działalności gospodarczej dotyczy konkretnego, jednego przedsiębiorcy - w postępowaniu o wykreślenie wpisu stroną postępowania może być tylko ten przedsiębiorca, niezależnie od tego czy wykreślenie następuje na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy, czy dokonuje się z urzędu. W ocenie Kolegium, dokonany na rzecz A. i A. S. wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlegał wykreśleniu wyłącznie na ich wniosek i tylko oni mogli być stroną postępowania o wykreślenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2010r. sygn. akt II GSK 209/09). W konsekwencji, po ustaleniu, iż pismo A. K. z dnia 8 lipca 2008r. zatytułowane "wniosek dowodowy" należy traktować jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego działalności innych niż wnioskodawca osób, a nadto biorąc pod uwagę fakt, iż w sprawie tej zostało wszczęte postępowanie administracyjne, co wynika z zawiadomienia z dnia 3 września 2009r. Wójta Gminy - zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Kolegium stwierdziło nadto, że podjęto kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wykonując zalecenia zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 września 2009r. sygn. akt III Sa/Kr 55/09 oraz decyzji SKO z dnia [...] 2010r. nr [...]. W szczególności organ I instancji - stosownie do treści art. 79 i art. 63 k.p.a. - zawiadomił wszystkie strony postępowania o wyznaczeniu na dzień 23 lipca 2010r. rozprawy administracyjnej, podczas której A. K. oraz A. S. (działający także w imieniu brata – A. S.), przedstawili stanowiska i wyjaśnienia oraz zostali poinformowani o przedmiocie postępowania, kierujący rozprawą przedstawił wyjaśnienia i inne dokumenty zebrane przed rozprawą, jak również dotychczasowe wyniki postępowania, a także pouczył obecnych w szczególności o treści art. 7e ustawy Prawo działalności gospodarczej. Jak wynika z treści protokołu rozprawy z dnia 23 lipca 2010r. (k.: 128 i 129 akt), A. K. stwierdził, iż mieszka w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której prowadzona jest przez A. S. działalność tartaczna i domaga się wszczęcia postępowania, gdyż uciążliwość tartaku przekracza granice działki, a hałas pochodzący z tartaku przedostaje się do posiadłości A. K. utrudniając prawidłowe funkcjonowanie jego rodziny i rehabilitację córki. A. K. zażądał na rozprawie wyjaśnienia czy działalność tartaczna jest prowadzona w tym miejscu legalnie i podał, że przeszkadza hałas wydobywający się z maszyn. Hałas przeszkadzać będzie w planowanym przez niego przedsięwzięciu - wybudowaniu i prowadzeniu bazy hotelowo-rekreacyjnej. Z materiałów sprawy wynika, iż A. S. wraz z bratem A. S. prowadzi działalność gospodarczą - usługi tartaczne, handel drewnem i usługi transportowe. Zgodnie z oświadczeniem A. S. złożonym podczas rozprawy w dniu 23 lipca 2010r. i wyjaśnieniami Strony zawartymi w piśmie z dnia 18 września 2009r. (k.: 13-18 akt) oraz zgodnie z ustaleniami organu, działalność ta jest legalna i nie orzeczono prawomocnego zakazu wykonywania określonej we wpisie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, a organ ewidencyjny nie dokonał tego wpisu z naruszeniem prawa, ponadto nie otrzymał także informacji o wpisaniu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym. Kolegium stwierdziło, że nie można żądać, ani uzależniać decyzji w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej od spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych warunków, w szczególności dotyczących ochrony środowiska lub przestrzegania przepisów budowlanych. Przepisy ustawy Prawo działalności gospodarczej nie dają też podstaw do rozstrzygania przez organ administracji (Gminę) kwestii dotyczących sposobu prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę. Przepisy te czynią z gminy wyłącznie organ rejestrowy, szczegółowo wskazując przesłanki, kiedy można wpisu odmówić, jak również kiedy możliwe jest dokonanie wykreślenia wpisu z ewidencji. Nadto postanowieniami z dnia [...] 2008r. i [...] 2008r. organ I instancji przekazał Staroście do rozpoznania wniosek A. K. w zakresie dotyczącym nadmiernej emisji hałasu. W zakresie natomiast przestrzegania przepisów prawa budowlanego uzyskano informację o toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej, rozbudowy tartaku, utwardzeniem betonem działek, wybudowania wiaty oraz zlokalizowanego pod wiatą urządzenia technicznego w postaci traku taśmowego. Podnoszone przez A. K. kwestie dotyczące hałasu, posiadania stosownych pozwoleń budowlanych, czy zgodności prowadzonej działalności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mogą być rozstrzygane wyłącznie w drodze odrębnych postępowań administracyjnych, o czym został poinformowany. Ponadto Kolegium pismem z dnia 10 stycznia 2010r. - na zasadzie art. 7 i 9 k.p.a. - udzieliło stronie dodatkowych wyjaśnień i pouczeń w związku z prowadzonym postępowaniem i złożonym wnioskiem informując o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zdaniem Kolegium, organ I instancji ustaliwszy, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 23 lipca 2010r., iż żądanie A. K. - dotyczące nadmiernego hałasu - nie nadaje się do rozpoznania na drodze administracyjnej, a nadto uznając, że wnoszącemu podanie nie przysługiwał status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w przedmiocie wykreślenia danych z ewidencji działalności gospodarczej A. i A. S. - zasadnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105 k.p.a.). Organ I instancji prawidłowo pouczył też skarżącego, odnośnie kwestii nadmiernego hałasu, że zgodnie z treścią art. 140 i 144 kodeksu cywilnego właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Stąd istnieje możliwość wytoczenia powództwa przeciwko właścicielowi nieruchomości o zaniechanie naruszeń /immisji/. Kolegium przychylając się do tej argumentacji stwierdziło, że ma miejsce spór sąsiedzki o cywilnoprawnym charakterze, który podlega ocenie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym, a nie w drodze postępowania administracyjnego. Organ I instancji szeroko przedstawił problematykę związana, z nadmiernymi immisjami i przestrzeganiem "prawa sąsiedzkiego". Nie jest kwestionowany także fakt, iż na rozprawie w dniu 23 lipca 2010r. oraz w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010r. A. K. podał, że: "działania właściciela tartaku zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętna miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych ...", co wskazuje na cywilnoprawny charakter podnoszonych roszczeń. Reasumując, w sprawie A. K. złożył pismo, w którym, w związku z nielegalną, jego zdaniem, działalnością A. S. wniósł o "cofnięcie z urzędu w tym zakresie zezwolenia na podstawie art. 37 pkt 3 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Bezspornie, bowiem ze stanu faktycznego wynika, iż organ ewidencyjny wydał zezwolenie na prowadzenie określonej działalności nie tylko z naruszeniem prawa, lecz z rażącym naruszeniem prawa." W uzasadnieniu wniosku wskazał m.in., iż A. S. zbudował nielegalnie tartak w miejscu, gdzie nie powinien otrzymać zezwolenia na budowę. W związku ze złożonym wnioskiem organ wszczął postępowanie w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej A. S., zawiadamiając o tym przedsiębiorcę oraz wnioskodawcę. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji zasadnie uznał, iż nie zaistniały przesłanki do wykreślenia wpisu dotyczącego A. S. z ewidencji działalności gospodarczej. Niewłaściwie jednak przyjął, iż należało przeprowadzić w tej sprawie postępowanie administracyjne. Brak było podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w oparciu o art. 7e ustawy Prawo działalności gospodarczej w następstwie złożenia przedmiotowego wniosku, gdyż A. K. nie jest stroną w tym postępowaniu. Choć zatem prawidłowo stwierdził organ I instancji, iż wniosek A. K. dotyczył wykreślenia przedmiotowego wpisu, to jednak nie mógł stanowić podstawy dla wszczęcia postępowania w żądanym zakresie. W obowiązującym porządku prawnym nie istnieje instytucja zgody sąsiadów na prowadzenie w ich sąsiedztwie działalności gospodarczej, niezależnie od jej rodzaju. Jeżeli określona działalność negatywnie oddziaływuje na środowisko poza terenem, na którym jest prowadzona, istnieje szereg instytucji, w ramach których jest badane to oddziaływanie - w szczególności na uwagę zasługuje regulacja art. 362 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2008r., nr 25, poz. 150 ze zm.), o czym poinformowano skarżącego w piśmie z dnia 10 stycznia 2011r. Kolegium stwierdziło również, iż brak podstaw dla przyjęcia, iż zaistniała którakolwiek z przesłanek do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego A. i A. S., czy też wszczęcia z urzędu postępowania na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o stwierdzeniu nieważności, czy wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 7e ust. 2 ustawy. Okoliczności, które podnosi A. K., nie mieszczą się w katalogu przesłanek, których zaistnienie stanowi podstawę do wszczęcia z urzędu tych postępowań. W tym zakresie Kolegium przychyliło się do stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które wydając niniejszą decyzję Kolegium uzupełniło. Kolegium stwierdziło ponownie, iż organ ewidencyjny nie jest organem wydającym zezwolenie na prowadzenie działalności, lecz jedynie organem prowadzącym ewidencję przedsiębiorców. Ponadto ustawa o swobodzie działalności gospodarczej reguluje w odrębnym rozdziale 5 kwestie dotyczące kontroli przedsiębiorcy w zakresie prowadzonej przez niego działalności. W szczególności, zgodnie z art. 78 ust. 1, w razie powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami ustawy a także w razie stwierdzenia: zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności, wójt, burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie zawiadamia właściwe organy administracji publicznej (są one określone przepisami odrębnymi - np. w zakresie ochrony środowiska są to przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W przypadku braku możliwości zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może nakazać, w drodze decyzji, wstrzymanie wykonywania działalności gospodarczej na czas niezbędny, nie dłuższy niż 3 dni (art. 78 ust. 3). Skontrolowanie działalności przedsiębiorcy odbywa się, zatem na podstawie innych przepisów, aniżeli te, które warunkują wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej - przepisy nie dają podstawy do kontroli przedsiębiorcy w zakresie weryfikowania prawidłowości prowadzonej przez niego działalności w ramach postępowania o wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Brak, zatem podstaw dla przeprowadzenia dowodów, o które w toku sprawy wnioskował A. K. Nadto żądania A. K. odnoszą się także do kwestii regulowanych prawem cywilnym, bowiem odnosi się on do pojęcia "immisji", które są instytucją prawa cywilnego. W tym zakresie prawo cywilne przewiduje szereg instrumentów w ramach prawa sąsiedzkiego, z których dana osoba może skorzystać, aby chronić swoją nieruchomość przed skutkami działalności prowadzonej na sąsiedniej nieruchomości. Kwestie te rozstrzygane są jednak przez sądy powszechne, a nie organy administracyjne. W konsekwencji, żądania w tym zakresie stanowią dodatkową przesłankę dla uznania postępowania za bezprzedmiotowe - co stanowi o konieczności jego umorzenia. Kolegium wskazało, iż aby sprawa mogła zostać rozpoznana i rozstrzygnięta na podstawie określonych przepisów, muszą istnieć do tego podstawy prawne i faktyczne. W sprawie nastąpiło wszczęcie i przeprowadzenie postępowania, pomimo tego, iż brak było ku temu podstaw prawnych i faktycznych, stąd koniecznym było jego umorzenie - po ustaleniu treści żądania strony. A. K. wniósł skargę na powyższą decyzję. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. : 1. zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na samodzielnym przeprowadzeniu przez organ II Instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części, wobec faktu, iż organ I instancji pominął oceny prawne i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 września 2009r. sygn. akt III SA/Kr 55/09, w zakresie obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktycznego żądania wnioskodawcy (po jego uprzednim odpowiednim, zgodnie z art. 9 k.p.a., pouczeniu o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania) i jego rzeczywistego zamiaru, które to ustalenie ma następnie stanowić punkt wyjścia dla dokonania pełnej analizy stanu faktycznego i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, w związku z czym materiał dowodowy został zebrany dopiero na etapie postępowania odwoławczego, czego konsekwencją było pozbawienie strony prawa do dwukrotnego rozpoznania jego sprawy; 2. zaniechanie dopełnienia obowiązku zapewnienia skarżącemu, jako stronie, czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązku umożliwienia mu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie (art. 10 k.p.a.); 3. sporządzenie motywacyjnej części orzeczenia w sposób niepełny, bez należytego przedstawienia szczegółowych przyczyn, dla których zdaniem organu, skarżący ogranicza żądania jedynie do kwestii ocenianych przez organ, jako nienależące do sfery "publicznoprawnej" (ograniczenie hałasu), a nadto zachodzi sytuacja powodująca "bezprzedmiotowość" postępowania w sprawie; 4. pominięcie słusznego interesu skarżącego, a w szczególności, iż zmuszony jest do zamieszkiwania w sąsiedztwie zakładu funkcjonującego w sposób sprzeczny z przepisami, bo na obszarze, na którym tego rodzaju działalność, jaka faktycznie wykonywana jest nielegalna; 5. zaniechanie podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; 6. pominięcie faktu, iż stosownie do § 27 ust. 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren, na którym prowadzona jest działalność przedsiębiorcy w zakresie, którego dotyczy postępowanie, stanowi teren oznaczony symbolem Ml, tj. teren zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, usługowej, wytwórczo – rzemieślniczej; 7. pominięcie, iż skarżący inicjując postępowanie nie domagał się jedynie niejako "przymuszenia" przez Gminę właścicieli tartaku do ograniczenia negatywnych immisji niematerialnych (hałasu) na nieruchomość skarżącego, albowiem: - w toku postępowania podnosił przede wszystkim zarzuty związane z legalnością funkcjonowania tartaku, zarzucając, iż skoro zgodnie z treścią § 27 ust. 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren, na którym zlokalizowany jest tartak stanowi teren oznaczony symbolem Ml, tj. teren zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, usługowej, wytwórcze - rzemieślniczej, którego podstawowym przeznaczeniem jest lokalizacja "nieuciążliwych obiektów związanych z wytwarzaniem produktów z drewna, wyrobów stolarskich o opakowań drewnianych", to tym samym niejako "z definicji" cały zakład jest nielegalny, jako posadowiony na obszarze, na którym nie może być prowadzona tego rodzaju działalność, jaka faktycznie ma tam miejsce, - w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 23 lipca 2010r. powołał się na przepis art. 7e ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, zgodnie z którym wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu także w przypadku, gdy dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 8. naruszenie art. 7 f ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej przez jego niezastosowanie i zaniechanie wykreślenia z urzędu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego A. oraz A. S. w zakresie działalności oznaczonej symbolem PKD: 20.10.A - "Produkcja wyrobów tartacznych" jako wpisu zawierającego dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy; 9. naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przez nieuwzględnienie, iż organ I Instancji pominął oceny prawne i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 55/09; 10. naruszenie art. 138 § 2 in fine k.p.a. - przez nie uwzględnienie, iż organ I Instancji pominął oceny prawne i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w ostatecznej decyzji SKO nr [...] z dnia [...] 2010 r., w zakresie obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania w zakresie wskazanym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 55/09 dotyczącym ustalenia żądania strony z uwzględnieniem zasad procedury administracyjnej, 11. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (w związku z art. 7 h Prawa dział. gosp. oraz art. 66 pkt 2 przep. wpr. Prawo dział. gosp.) - przez: - nieprawidłowe przyjęcie, iż żądanie skarżącego "nie nadaje się do rozpoznania na drodze administracyjnej", albowiem w sprawie "doszło do sporu sąsiedzkiego o cywilnoprawnym obiektów związanych z wytwarzaniem produktów z drewna, wyrobów stolarskich o opakowań drewnianych", i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 8 k.p.a. nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy, 12. naruszenie art. 90 § 1 k.p.a. i art. 91 § 1 i § 1 pkt 1 k.p.a. przez : - zaniechanie podjęcia przez organ przed rozprawą administracyjną wyznaczoną na dzień 23 lipca 2010 r. czynności niezbędnych do jej przeprowadzenia, w szczególności wezwania właścicieli tartaku do złożenia przed rozprawą wyjaśnień i dokumentów związanych z legalnością prowadzonej działalności gospodarczej, - zaniechanie oznaczenia w wezwaniu na rozprawę jej przedmiotu i przedstawienie przedmiotu rozprawy dopiero w jej trakcie; 13. naruszenie art. 105 k.p.a. - przez nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sytuacji braku przesłanek, tj. braku "bezprzedmiotowości" postępowania; 14. naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez pominięcie słusznego interesu strony postępowania, a w szczególności tego, iż zmuszony jest do zamieszkiwania w sąsiedztwie zakładu funkcjonującego w sposób sprzeczny z przepisami i w sposób nielegalny, co zostało potwierdzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego; 15. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - przez błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I Instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy przed Sądem skarżący wskazał, że chodziło mu o to czy działalność gospodarcza uczestników jest legalna, że zwracał się do różnych organów (sanepidu, ochrony środowiska) z tym zapytaniem i wszystkie organy odpowiadały, że jest zgodna z prawem. Skarżący przeprowadził prywatne badania, które stwierdziły nadmierny poziom hałasu na działce skarżącego spowodowany działalnością gospodarczą uczestników. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wystąpił przed sąd powszechny z wezwaniem do próby ugodowej w przedmiocie uciążliwości działalności gospodarczej prowadzonej przez uczestników. Postępowanie zakończyło się spisaniem protokołu, że nie doszło do ugody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym miejscu należy zauważyć, że treść podnoszonych przez skarżącego zarzutów i przywoływanych okoliczności w powiązaniu z oświadczeniem skarżącego i jego profesjonalnego pełnomocnika na rozprawie wskazuje, że skarżący poszukuje ochrony swoich praw, jako właściciel działki sąsiedniej do działki, na której jest prowadzona zdaniem skarżącego, uciążliwa działalność gospodarcza. Skarżący uznał, iż uzyska ochronę tych praw przez zainicjowanie postępowania administracyjnego w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej na działce sąsiedniej przez inne osoby. Jednakże takie działanie nie mogło przynieść zamierzonego skutku. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej k.p.a., normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 28 k.p.a. Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Decydującym, zatem kryterium uznania określonego podmiotu za stronę postępowania jest występowanie interesu albo obowiązku prawnego. Pojęcie interesu prawnego, mimo że nie zostało zdefiniowane w przepisach k.p.a., było przedmiotem wielu orzeczeń sądowych i tematem licznych wypowiedzi doktryny. Istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków; a także na tej samej zasadzie może żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga, więc ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego. Zatem cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (wyrok NSA z 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 310/05). W sprawie zasadnie w ocenie Sądu, organy obu instancji uznały, że taka sytuacja nie zachodzi, bowiem nie istnieje związek między wpisem do ewidencji działalności gospodarczej czy też jego wykreśleniem a faktem posiadania przez skarżącego nieruchomości w sąsiedztwie miejsca prowadzenia tej uciążliwej i nielegalnej zdaniem skarżącego, działalności- w tym, bowiem skarżący upatruje swojego interesu prawnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez Kolegium w zaskarżonej decyzji wyroku z dnia 26.01.2010 r., sygn. II GSK 209/09 (LEX nr 578769): 1. Składając wniosek o wykreślenie istniejącego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, wnioskujący przedsiębiorca inicjuje postępowanie administracyjne w tej sprawie, stając się jego stroną, zaś jego interes prawny znajduje oparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego (art. 7e p.d.g. lub art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.s.d.g.). 2. Ponieważ wpis do ewidencji działalności gospodarczej dotyczy konkretnego, jednego przedsiębiorcy - w postępowaniu o wykreślenie wpisu stroną postępowania może być tylko ten przedsiębiorca, niezależnie od tego czy wykreślenie następuje na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy, czy dokonuje się z urzędu. 3. Fakt wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej nie wywiera żadnych skutków prawnych w zakresie obowiązywania umowy spółki. 4. Z przepisu art. 7e ust. 1 pkt 1 p.d.g. nie wynika obowiązek badania przez organ ewidencyjny, czy zgłoszona działalność rzeczywiście przestała być prowadzona, lecz wynika wręcz nakaz określonego działania wobec ujawnionego przez przedsiębiorcę stanu. Przepis, którego celem jest umożliwienie aktualizowania prowadzonej przez organ ewidencji działalności gospodarczej, nie znajduje zastosowania do badania zasadności i prawdziwości zgłoszonej przez przedsiębiorcę woli wykreślenia wpisu w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy, stwierdzić należy, że rację mają organy administracyjne wskazując, że stroną w sprawie o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i wykreślenie z ewidencji gospodarczej konkretnego podmiotu gospodarczego jest sam podmiot gospodarczy i prawa strony nie przysługują skarżącemu w niniejszej sprawie. Zasadnie, zatem Kolegium uznało, że dokonany na rzecz A. i A. S. wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlegał wykreśleniu wyłącznie na ich wniosek i tylko oni mogli być stroną postępowania o wykreślenie. W konsekwencji, po ustaleniu, iż pismo A. K. z dnia 8 lipca 2008r. zatytułowane "wniosek dowodowy" należy traktować, jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego działalności innych niż wnioskodawca osób, a nadto biorąc pod uwagę fakt, iż w sprawie tej zostało wszczęte postępowanie administracyjne, co wynika z zawiadomienia z dnia 3 września 2009r. Wójta Gminy - zasadnie organ I instancji umorzył postępowanie. W przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, a postępowanie przed organem I instancji nie powinno być w ogóle z tej przyczyny wszczęte, umorzenie postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., a decyzja organu I instancji podlega uchyleniu (wyrok NSA z dnia 25.09.2008r., sygn. II OSK 1058/07, LEX nr 508475). W związku z powyższym w ocenie Sądu, zarówno organ I instancji umarzając postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego- na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jak i organ II instancji utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, działał zgodnie z przepisami prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Kolegium rozpoznając odwołanie nie naruszyło zasady dwuinstancyjności postępowania, a zaskarżoną decyzję wydano po uzyskaniu - w myśl zasady art. 136 i 28 k.p.a. w zw. z art. 61§1 i art. 50 §1 k.p.a. - dodatkowych wyjaśnień od skarżącego i zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, mając na uwadze zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-oceny i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2009r., sygn. akt III SA/Kr 55/09 oraz poprzednie zalecenia Kolegium zawarte w decyzji z dnia [...] 2010r. nr [...], a także po wszechstronnym rozważeniu wskazanych w uzasadnieniu wyroku okoliczności i podnoszonych przez skarżącego zarzutów. W związku z zarzutami skargi, które są tożsame ze z podniesionymi w odwołaniu, Kolegium zasadnie w ocenie Sądu, wskazało w zaskarżonej decyzji, że do Urzędu Gminy wpłynęło pismo A. K. zatytułowane "wniosek dowodowy", w którym wniósł o zbadanie, czy wydane A. S. zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej obejmuje tartacznictwo w rozumieniu przecierania drewna oraz innej produkcji tarcicy z drewna okrągłego w miejscu obecnie prowadzonej działalności, albowiem z planu przestrzennego zagospodarowania wynika, iż tak uciążliwa działalność w terenie, gdzie zlokalizowane jest przedsiębiorstwo A. S. nie może być prowadzona. W związku z tym skarżący wniósł o cofnięcie w tym zakresie zezwolenia na podstawie art. 37 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Trafnie Kolegium wyjaśniło, że w sytuacji, gdy zachodzą wątpliwości, co do treści żądania osoby składającej wniosek konieczne jest wyjaśnienie intencji i podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi, (po odpowiednim pouczeniu strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw będących przedmiotem postępowania). Zasadnie, więc Kolegium w sprawie, dokonując analizy treści wydawanych rozstrzygnięć w powiązaniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym - w szczególności z treścią protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 23 lipca 2010r. uznało, że pomimo ustaleń organu I instancji oraz pytań zadawanych na rozprawie i odpowiedzi A. K., nadal występują wątpliwości, co do ustalenia jednoznacznych intencji skarżącego. Wobec tego, w związku ze złożonym odwołaniem, gdzie zarzucono przede wszystkim zaniechanie przeprowadzenia postępowania odnośnie problematyki wskazanej przez Sąd, Kolegium prawidłowo w ocenie Sądu, przeprowadziło z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, wzywając skarżącego - na zasadzie art. 136 k.p.a. i 28 k.p.a. w związku z art. 61§1 k.p.a. i 50 §1 k.p.a. - o dodatkowe wyjaśnienia. Równocześnie Kolegium, zgodnie ze wskazaniami Sądu, działając na zasadzie art. 7 i art. 9 k.p.a., poinformowało skarżącego w szczególności o regulacji art. 7e ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. z 1999r., nr 101, poz. 1178, ze zm.) dotyczącej warunków i procedury wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, a także o regulacji przyjętej w art. 362 ust. 1 oraz art. 375 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2008r., nr 25, poz. 150 ze zm.). W odpowiedzi, w piśmie złożonym w dniu 27 stycznia 2011r. skarżący wyjaśnił jednoznacznie, że jego pismo zatytułowane "wniosek dowodowy" należy traktować jak wniosek strony o wszczęcie postępowania administracyjnego o wykreślenie z ewidencji gospodarczej. W ocenie Sądu, Kolegium, po dokonaniu szczegółowej analizy stanu faktycznego i okoliczności sprawy oraz argumentacji skarżącego, poczyniło wnikliwie ustalenia w zakresie wskazanym we wskazanym wyżej wyroku Sądu i poprzedniej decyzji Kolegium odnośnie żądania skarżącego, biorąc pod uwagę wyjaśnienie intencji skarżącego. Wobec treści pisma skarżącego z dnia 27 stycznia 2011r. i złożonych wyjaśnień, wątpliwości Kolegium zostały rozstrzygnięte, a wykonując uprawnienia do ponownego rozpoznania sprawy w całości i po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Kolegium wydało zaskarżoną decyzję nie naruszając wbrew zarzutom skargi- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 138 § 2 in fine k.p.a. Zdaniem Sądu, trafnie organy obu instancji wskazywały, że żądania skarżącego odnoszą się także do kwestii regulowanych prawem cywilnym, bowiem skarżący odnosił się do pojęcia "immisji", które są instytucją prawa cywilnego. W tym zakresie prawo cywilne przewiduje szereg instrumentów w ramach prawa sąsiedzkiego, z których dana osoba może skorzystać, aby chronić swoją nieruchomość przed skutkami działalności prowadzonej na sąsiedniej nieruchomości. Kwestie te rozstrzygane są jednak przez sądy powszechne, a nie organy administracyjne - tym bardziej nie mają znaczenia dla sprawy wykreślenia przedsiębiorcy prowadzącego taką działalność z ewidencji działalności gospodarczej. W konsekwencji, żądania skarżącego w tym zakresie stanowiły dodatkową przesłankę dla uznania postępowania za bezprzedmiotowe - co stanowiło o konieczności jego umorzenia. Nadto postanowieniami z dnia [...] 2008r. i [...] 2008r. organ I instancji przekazał Staroście do rozpoznania wniosek skarżącego w zakresie dotyczącym nadmiernej emisji hałasu. W zakresie natomiast przestrzegania przepisów prawa budowlanego uzyskano informację o toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej, rozbudowy tartaku, utwardzeniem betonem działek, wybudowania wiaty oraz zlokalizowanego pod wiatą urządzenia technicznego w postaci traku taśmowego. Zatem trafnie organy uznały, że odnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące hałasu, posiadania stosownych pozwoleń budowlanych, czy zgodności prowadzonej działalności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mogą być rozstrzygane wyłącznie w drodze odrębnych postępowań administracyjnych, o czym został poinformowany. Nie były, więc trafne zarzuty skargi w powyższym zakresie a w szczególności zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez pominięcie słusznego interesu strony postępowania, a w szczególności tego, iż zmuszony jest do zamieszkiwania w sąsiedztwie zakładu funkcjonującego w sposób sprzeczny z przepisami i w sposób nielegalny, co zostało potwierdzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Niewątpliwie, aby sprawa mogła zostać rozpoznana i rozstrzygnięta na podstawie określonych przepisów, muszą istnieć do tego podstawy prawne i faktyczne. W sprawie nastąpiło wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego, pomimo tego, iż brak było ku temu podstaw prawnych i faktycznych, stąd koniecznym było jego umorzenie - po ustaleniu treści żądania skarżącego. Nie były, więc trafne pozostałe zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie zapewniono skarżącemu czynny udział w postępowaniu, czym wypełniono zasadę wyrażoną w art. 10§1 k.p.a. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 wskazanej ustawy.