III SA/Kr 387/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej postanawia umorzyć postępowanie sądowe Zaskarżoną przez E. N. decyzją z dnia 24 stycznia 2011 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r., Nr [...] orzekającą o skierowaniu E. N. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych w Ł. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 54 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175 poz. 1362 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Decyzja zapadła następujących okolicznościach stanu faktycznego: Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 23 lutego 2010r. sygn. akt [...] umieścił na wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej E. N. w Domu Pomocy Społecznej bez wymaganej zgody. Wobec E. N. na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 20.11.2008r. sygn. akt [...] orzeczono ubezwłasnowolnienie częściowe, dokonując zmiany postanowienia Sądu Wojewódzkiego z 22.05.1998 r. sygn. akt [...] w ten sposób, że w miejsce ubezwłasnowolnienia całkowitego orzeczono ubezwłasnowolnienie częściowe. Postanowieniem z dnia 27.10.2009r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny i Nieletnich ustanowił dla częściowo ubezwłasnowolnionej E. N. kuratora w osobie I. Ł. W wykonaniu postanowienia Sądu z 23 lutego 2010r. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, 3 ust. 4, art. 6 pkt 5, art. 7, 8, 17 ust. 1 pkt 16, art. 54, 59, 61, 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej skierował E. N. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych w Ł. Organ dokonał ustaleń na podstawie wywiadu środowiskowego oraz dokumentacji medycznej, tego rodzaju, że E. N. wymaga stałej i całodobowej opieki oraz nadzoru, gdyż nie jest zdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. W sprawie jak podał organ, istotnym jest fakt, że pomoc w formie usług opiekuńczych oferowanych przez gminę świadczona jest w ograniczonym zakresie godzin i dni a skarżąca wymaga całodobowej opieki, zatem kwalifikuje się do korzystania z usług świadczonych w domu pomocy społecznej. Tu organ wskazał na ogólne przesłanki ustawowe umieszczenia w domu pomocy społecznej: wiek, choroba, niepełnosprawność i brak możliwości samodzielnej egzystencji. Odwołując się od powyższej decyzji E. N. zakwestionowała ustalenie organu, że nie jest w stanie samodzielnie egzystować. Podała bowiem, że samodzielnie organizuje swoje sprawy, wniosła do sądu o zmianę ubezwłasnowolnienia całkowitego na częściowe, opiekuje się matką, przed pobytem w O przez okres 10 lat mieszkała w K i jest absolwentką Uniwersytetu. Zamierza wyjść za mąż i zaopiekować się synem, aktualnie przebywającym w rodzinie zastępczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania wydało opisaną na wstępie decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji. W rozważaniach prawnych organ zacytował na wstępie art. 54 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Dalej wyjaśnił, że osobę, o której mowa powyżej, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, chyba, że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. W przypadku, gdy osoba bezwzględnie wymagająca pomocy lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej lub po umieszczeniu wycofają swoją zgodę, ośrodek pomocy społecznej lub dom pomocy społecznej są obowiązane do zawiadomienia o tym właściwego sądu, a jeżeli osoba taka nie ma przedstawiciela ustawowego lub opiekuna -prokuratora. Jak zauważył organ, z powyższego przepisu wynika, że ustawa o pomocy społecznej preferuje pomoc środowiskową, a umieszczenie w domu pomocy społecznej lub zakładzie opiekuńczym wymaga uprzedniego stwierdzenia niemożności zapewnienia potrzebnych usług w miejscu zamieszkania. Jednocześnie, osoba mająca skorzystać z pomocy w formie umieszczenia w domu pomocy społecznej musi wymagać całodobowej opieki. Zaznaczył też, iż co do zasady, na podstawie powołanego wyżej przepisu osobę wymagająca całodobowej opieki, kieruje się do domu pomocy społecznej po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego. E. N. zaskarżyła w dniu 07.03.2011 r. do Sądu w/w decyzję, powtarzając argumentację z odwołania. Na rozprawie w dniu 26.04.2012 r. skarżąca okazała postanowienie Sądu Rejonowego z 5 sierpnia 2011 r. uchylające postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 23 lutego 2010r. w sprawie [...] w przedmiocie umieszczenia E. N. w DPS bez wymaganej zgody a także decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2012 r. znak [...] uchylającą na podstawie art. 104.105 i 163 kpa w całości decyzję nr [...] z [...] 2010 r. kierująca E. N. do Domu Pomocy Społecznej i umarzającą postępowanie. W dniu 29.12.2011r. E. N. złożyła oświadczenie, że rezygnuje z pobytu w DPS. Na kolejnej rozprawie w dniu 10 października 2012 r. E. N. oświadczyła, że wobec uchylenia przez Prezydenta Miasta decyzją z [...] 2012 r. znak [...] własnej decyzji nr [...] z [...] 2010 r. kierującej E. N. do Domu Pomocy Społecznej i umarzającej postępowanie - cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, gdyż w skutek cofnięcia skargi przez E. N. nie pozostaje w mocy decyzja dotknięta wadą nieważności określoną przepisem art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wobec powyższego, na podstawie art 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sad umorzył postępowanie sądowe.