III SA/Kr 391/07

Kraków dnia 20 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: zasądzić od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej na rzecz skarżącego T. M. kwotę 377 zł. (słownie: trzysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. M. reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] nr [...] wskazując w niej, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 13 252 złote. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 391/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a ponadto zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 257 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W sprawie tej Dyrektor Zakładu Karnego decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 90 ust. 1 i 91 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, odmówił T. M. przyznania pomocy finansowej. Organ wskazał, że określone w art. 90 ustawy prawo funkcjonariusza do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest prawem ekwiwalentnym w stosunku do prawa otrzymania lokalu mieszkalnego, a funkcjonariuszowi, który ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w stopniu unormowanym w ustawie, prawo do takiej pomocy finansowej nie przysługuje. Skoro w dniu złożenia wniosku, tj. 13 stycznia 2003 r. T. M. nie spełniał warunków do przyznania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, bowiem posiadał lokal mieszkalny od tego dnia, to wynikająca z przepisu art. 90 ust. 1 ustawy przesłanka przyznania pomocy finansowej nie została spełniona. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia [...] Nr [...] nie uwzględnił odwołania skarżącego a utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy podtrzymał stanowisko organu I instancji. Skarżący T. M. wniósł zażalenie od powyższego wyroku w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania wnosząc o jego zmianę przez zasądzenie na jego rzecz kwoty 2417 zł. na podstawie art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżący zarzucił, iż Sąd nie uzasadnił rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów i błędnie uznał, iż przedmiotem sprawy nie były należności pieniężne, ponieważ skarżący domagał się przyznania mu pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego w określonej kwocie, która na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynosiła 13 252 zł. Postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania wskazując, że orzeczenie w zaskarżonej części nie zostało uzasadnione, nie zawierało podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (art. 205 § 1 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Opłaty za czynności adwokackie uregulowane zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U., nr 163, poz. 1348 ze zm.) W sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2007 r. przedmiotem sporu była kwestia prawa do pomocy finansowej dla funkcjonariusza Służby Więziennej wynikającego z przepisu art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r., nr 207, poz. 1761) który stanowi, iż funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa jednorodzinnego. Uchylone przez Sąd decyzje nie odnosiły się do skonkretyzowanej wysokości tego prawa, natomiast odmówiono w nich przyznania tego prawa skarżącemu. W szczególności ani organy w uzasadnieniach decyzji ani też Sąd nie rozważał wysokości kwoty pieniężnej, która skarżącemu mogłaby przysługiwać w razie uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa do pomocy finansowej. Nie była, więc to należność pieniężna stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., w odniesieniu do której można ustalić stawkę opłat za czynności adwokackie uzależnioną od wartości przedmiotu sprawy na podstawie przepisu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...). Zdaniem Sądu do określenia stawki adwokackiej w tej sprawie ma zastosowanie przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wskazanego rozporządzenia ustalający stawkę minimalną w kwocie 240 złotych. Zgodnie z treścią przepisu § 18 ust 1 pkt 2 lit d wskazanego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 złotych. Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2006 r., nr 225, poz. 1635 ze zm.) opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (...) w postępowaniu sądowym. Dlatego też, na podstawie wskazanych przepisów zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 377 zł. Sąd przyjął, że koszty te objęły wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego - adwokata w kwocie 240 zł. za czynności przed sądem w pierwszej instancji, 120 zł. za postępowanie zażaleniowe oraz uiszczoną opłatę skarbową za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.