III SA/Kr 397/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca Sędziowie NSA Piotr Lechowski AWSA Dorota Dąbek Protokolant : Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2004 r sprawy ze skargi J. S. na zarządzenie Burmistrza Miasta w przedmiocie harmonogramu oświetlenia ulicznego I. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia II. zasądza od Miasta na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] ([...]) złotych Przedmiotem skargi jest zarządzenie Burmistrza Miasta [...] o ograniczeniu oświetlenia ulic na terenie Miasta. Skarżący zarzucił Burmistrzowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa, albowiem ograniczenie ograniczenia oświetlenia ulic jest zróżnicowane; w szczególności ulica przy której mieszka Skarżący jest oświetlona krócej niż inne ulice. Naruszony został (zdaniem Skarżącego) art.18 ust.3 Prawa energetycznego w związku z art.7 ust.1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym zaliczający oświetlanie ulic do zadań własnych gminy. Miasto [...] nie wywiązuje się z tego obowiązku na skutek zaskarżonego zarządzenia. Naruszono również art.40 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż Burmistrz wydał zarządzenie będące aktem prawa miejscowego, gdy tymczasem taką kompetencję posiada wyłącznie Rada Miasta. W odpowiedzi Burmistrz Miasta zaprzeczył, aby wydał takie zarządzenie, o jakim mowa w skardze. Równocześnie doręczył Sądowi pismo (bez daty i numeru) podpisane przez Burmistrza oznaczone jako "harmonogram oświetlenia ulicznego na rok 2004". W piśmie tym podano: nazwę ulicy, czas załączania, przerwę nocną, czas wyłączania. W czasie rozprawy pełnomocnik Gminy oświadczył, że ustalenia zawarte w tym piśmie są faktycznie realizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie nie odpowiada jakimkolwiek standardom obowiązującym organy wydające przepisy miejscowe (w szczególności — wykazanie się kompetencją, przestrzeganie procedury stanowienia i publikacji). Odejście od tych standardów jest tak drastyczne, że sam Burmistrz twierdzi, że przedłożone pismo nie jest w ogóle zarządzeniem. Sąd uznał, że przedłożone pismo jest zarządzeniem, które może być zaskarżone w trybie art.3 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydane zostało przez organ gminy, tj. Burmistrza Miasta. Określa reguły powszechnie obowiązujące, tj. zakres oświetlenia publicznego na terenie gminy. Jego znaczenie nie ogranicza się do nałożenia obowiązków na posterunek energetyczny w [...] , lecz kształtuje możliwość korzystania przez wszystkie podmioty na terenie Miasta [...] z oświetlenia publicznego. Nie ma żadnej wątpliwości, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, objęta zakresem kognicji sądu administracyjnego (art.3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.3 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). Sąd uznaje zaskarżone zarządzenie za nieważne z uwagi na naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności (art.7 w zw. z art.2 Konstytucji RP). Burmistrz Miasta postępował bowiem tak, jak gdyby nie wiązały go żadne reguły prawne w ustalaniu zakresu oświetlenia, jak gdyby ten obszar działalności gminy był całkowicie wolny od reguł państwa prawnego, zaś mieszkańcy Miasta w ogóle nie musieli być brani pod uwagę gdyż dla nich ograniczenia oświetlenia nie miały waloru prawnego, a jedynie – faktyczny w postaci ograniczenia czasu zarządzenia. Sąd wyraźnie podkreśla, że nie bada celowości ograniczenia czasu oświetlenia, a jedynie zgodność z prawem zaskarżonego zarządzenia. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270). O kosztach orzeczono na podstawie art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.