III SA/Kr 401/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w związku z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 401/09 oddalającego skargę T. B. na decyzję Wojewody z dnia 11 marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i dodatku szkoleniowego – po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić wniosek. W złożonym dnia 29 kwietnia 2010 r. do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego piśmie radca prawny K. M. powołując się na postanowienie z dnia 12 lutego 2010 r., decyzję Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 30 marca 2010 r. oraz pełnomocnictwo od skarżącej wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. Oświadczył, że te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do wniosku dołączył kopię pierwszej strony sporządzonej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej z kopią potwierdzenia nadania jej na adres skarżącej (k. 56). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Jak wynika z akt po przyznaniu skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie na jej rzecz radcy prawnego (k. 34 i n.) Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła tegoż w osobie mecenasa K. K. (k. 46). Ten po otrzymaniu od skarżącej pełnomocnictwa do działania w sprawie (k. 51) udzielił zaś substytucji radcy prawnemu K. M. (k. 53). Przy takim układzie kwestia uwzględnienia złożonego wniosku nieco się jednak komplikuje. Po pierwsze, w myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynagrodzenie - odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków - otrzymuje "wyznaczony radca prawny". Z uwagi na wykazane zaszłości przymiotu tego na kanwie rozstrzyganej sprawy nie sposób przypisać wnioskodawcy. "Wyznaczonym radcą prawnym" pozostaje bowiem tylko i wyłącznie mecenas K. K. Po wtóre zakres pełnomocnictwa substytucyjnego na które powołuje się radca prawny K. M. nie zawiera upoważnienia do zgłoszenia w imieniu mecenasa K. K. wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. Treściwo odpowiada ono pełnomocnictwu ogólnemu lub do prowadzenia poszczególnych spraw. To uprawnia jednak pełnomocnika tylko do odbioru kosztów postępowania (art. 39 pkt. 4 ppsa) między stronami (vide: art. 209 i art. 210 ppsa). Trzeba zaś mieć świadomość, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 -261 ppsa. Z przytoczonych względów nie było więc innej możliwości jak tylko konieczność oddalenia wniosku złożonego przez substytuta, co oczywiście nie stoi na przeszkodzie złożeniu stosownego wniosku wraz z wymaganymi oświadczeniami przez radcę prawnego, którego wyznaczył właściwy organ samorządu zawodowego. Mając zaś na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.