III SA/Kr 404/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2010 r. nr [...] w zasiłku celowego postanawia: umorzyć wywołane obecnym wnioskiem skarżącego postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Skarżący w złożonym dnia 18 listopada 2011 r. (data wpływu) wniosku domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, że skoro skarżący postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwolniony od kosztów sądowych - co zgodnie z art. 241 ppsa oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – ustanawiając dla niego jednocześnie adwokata (vide: k. 27 akt o sygn. III SO/Kr 37/10), którego Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w wyznaczył w osobie adwokata P. S. (vide: k. 39 akt o sygn. III SO/Kr 37/10) i jeśli udzielone w ten sposób prawo pomocy nie zostało skarżącemu cofnięte aż po chwilę obecną, co w sposób oczywisty dokumentują akta sprawy, to w takiej sytuacji procesowej działaniem oczywiście bezcelowym było składanie przez skarżącego obecnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. O bezprzedmiotowości takiego wniosku przesądza bowiem to, że skarżący ma już wszystko czego chciał. Okoliczność, że obecny wniosek skarżącego nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji gdy bowiem z góry wiadomo, że postępowanie podlegać będzie umorzeniu z przyczyn wywiedzionych wyżej, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza PPF. Działanie takie w żadnym stopniu nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji działając na zasadzie art. 161 §1 pkt. 3 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa