III SA/Kr 405/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na czynność Starosty w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia - skargę odrzucić. W rozpatrywanej sprawie skarżący J. F. pismem z dnia 19 marca 2010 r. skierowanym do Starosty zatytułowanym "wezwanie do zapłaty" zażądał zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu osobowego marki Fiat Marea. Pismem z dnia 31 marca 2010 r. Starosta odmówił uwzględnienia żądania skarżącego, równocześnie wskazując, że jeżeli kwestionuje on obowiązek uiszczenia opłaty jak i jej wysokość, wówczas czynność ta podlega kontroli sądowej na podstawie i w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pouczył przy tym skarżącego, że jeżeli jest niezadowolony za sposobu załatwienia sprawy, to przysługuje mu prawo złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma, za pośrednictwem Starosty. Pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. J. F. wniósł za pośrednictwem Starosty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność Starosty odmawiającą zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podnosząc, że skarżący nie zwrócił się do organu o usunięcie naruszenia prawa, po otrzymaniu pisma o odmowie zwrotu żądanej opłaty. Organ stwierdził ponadto, że roszczenie oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu jest roszczeniem o charakterze cywilnoprawnym i w związku z tym skarżący winien dochodzić żądanej kwoty na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Organ podniósł, że w postępowaniu administracyjnym brak jest obecnie przepisów, które regulowałyby tryb dokonywania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Zarządzeniem sędziego z dnia 21 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed złożeniem skargi do sądu skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 1 lipca 2010 r. wyjaśnił, że w jego ocenie, pismo z dnia 19 marca 2010 r. należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 3 jeżeli ustawa, nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 tej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie zaznaczyć należy, że organ błędnie pouczył skarżącego w piśmie z dnia 31 marca 2010 r., iż ma on prawo zaskarżenia czynności Starosty do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma. Stwierdzić jednakże należy, że błędne pouczenie nie ma wpływu na ocenę prawidłowości zachowania przez skarżącego wymogów formalnych skargi, w szczególności wyczerpania trybu określonego w art. 52 i 53 p.p.s.a. W ocenie Sądu pismo skarżącego z 19 marca 2010 r. nie może stanowić wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nosi datę wcześniejszą, niż pismo organu o odmowie zwrotu żądanej opłaty. Dopiero bowiem po wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności przez organ, skarżący może skierować do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zachowując przewidziany do tego termin 14 dni. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., jest szczególnym środkiem procesowym. Służy bowiem zakwestionowaniu przez legitymowany podmiot określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Wskazane pismo skarżącego wzywa jedynie do zapłaty określonej kwoty pieniężnej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt: U 6/04), nie kwestionuje natomiast, co istotne, stanowiska organu polegającego na odmowie zwrotu opłaty w celu ponownego rozważenia (w ramach uprawnień autorewizyjnych) dokonanej czynności (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2008, Wydanie 2, s. 274 – 275). Stwierdzić wobec powyższego należy, że skarżący takiego wezwania nie wystosował, co skutkować musi odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.