III SA/Kr 407/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 sierpnia 2012 r. wniosku radcy prawnego A. R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego sygn.: [...] z dnia 4 września 2009r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu A. R. z Kancelarii Radców Prawnych i Adwokatów Spółka Jawna [...] ul. [...] K, w ramach kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie w kwocie 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności obowiązującą w dniu orzekania Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego sygn.: [...] z dnia 4 września 2009r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 czerwca 2010 r., a postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. stwierdzono jego prawomocność z dniem 27 lipca 2010 r. Po doręczeniu postanowienia z dnia 15 czerwca 2010 r. o odrzuceniu skargi, o przez jego prawomocnością, przesyłką pocztową nadaną w dniu 19 lipca 2010 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 września 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym i ustanowiono dla niego radcę prawnego, którego w dniu 11 października 2010 r. wyznaczył Dziekan Okręgowej Izby Radcy Prawnych w osobie radcy prawnego A. R. Dnia 9 grudnia 2010 r. wpłynęła do Sądu opinia pełnomocnika skarżącego o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 15 czerwca 2010 r. oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pisemna opinia w tej sprawie została przesłana do skarżącego oraz do Dziekana OIRP. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną J. K. sporządzoną przez skarżącego osobiście. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 lutego 2012 r. Pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - w wysokości 270 zł plus VAT (75 % * 240 zł * 150 %). Oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części. Przyznanie stawki maksymalnej uzasadniał nakładem pracy, który został włożony w opracowanie opinii. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2012 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał pełnomocnikowi skarżącego kwotę 180 zł podwyższona o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług- tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wskazał, że w sprawie nie można przyjąć, iż pełnomocnik skarżącego jest wskazanym w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia- pełnomocnikiem, który to przepis dotyczy sytuacji, gdy "nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji". Stwierdził, że przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, skarżący nie miał pełnomocnika z urzędu, a sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie inicjuje postępowania w drugiej instancji. W oparciu o powyższe przyznał koszty w wysokości 180 zł plus VAT (50 % * 240 zł * 150 %). Radca prawny wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza, domagając się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu we wnioskowanej wysokości 270 zł. Podniósł, że § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia przewiduje podwyższoną stawkę 75 % dla radcy prawnego, który wniósł skargę kasacyjną lub sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w sytuacji, kiedy radca ten nie reprezentował strony przed sądem pierwszej instancji. Nie ma tu znaczenia, czy strona była reprezentowana przez innego pełnomocnika z urzędu, czy też działała bez pełnomocnika. Na poparcie swoich argumentów przytoczył postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2009 r., sygn. I FZ 364/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.. poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej podjętych przez radcę prawnego, o których mowa w art. 250 p.p.s.a., należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 223 ust 1. ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tj. Dz. U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 ze zm.), koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 powyższego przepisu wydane zostało przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349 ze zm.). Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały opłacone w całości lub w części (§ 16 rozporządzenia). Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą- w innej sprawie - 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1lit. c rozporządzenia). Stawki minimalne wynoszą (...) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia). Zgodnie z § 15 rozporządzenia: koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. O przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków orzeka w drodze postanowienia wydawanego na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 258 § 2 pkt 8, art. 16 § 2 p.p.s.a.), na które przysługuje odpowiednio sprzeciw lub zażalenie (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a. lub 227 p.p.s.a.) wolne od opłat sądowych. Mając na uwadze to, że w sprawie pełnomocnik ustanowiony został po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, a więc po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji, a zatem ten sam adwokat nie występował w obu instancjach, i sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, to zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia wynoszącej 240 zł- czyli 180 zł. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagą niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Uwzględniając argumenty radcy prawnego w tym zakresie, Sąd podwyższył kwotę 180 zł do wysokości 150% stawki minimalnej ( § 15 pkt 1 rozporządzenia) - do wysokości 270 zł. Stosownie zaś do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, należną opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Dlatego też, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie wyżej powołanych przepisów.