III SA/Kr 408/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Kremer WSA Bożenna Blitek Protokolant: Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2007 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 marca 2006r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia 24 marca 2006r. ([...]) utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2006r. [...] o odmowie przyznania T. S. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawę prawną decyzji organy wskazały przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepis ten stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia. stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy, lub wykazał inne okresy uprawniające do zasiłku wymienione w tym przepisie w pkt 2 lit b-i lub w ust. 2 pkt 1-5. W dniu rejestracji tj. [...] lutego 2006r. skarżący T. S. na karcie rejestracyjnej wskazał na okresy zatrudnienia na przestrzeni od [...].01.1973r. do [...].02.1992r. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji przyznając status osoby bezrobotnej, odmówił prawa do zasiłku z uwagi na nie wykazanie ani jednego dnia z okresów uprawniających do zasiłku a przypadających w 18 miesiącach poprzedzających rejestrację. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji T. S. podniósł, że żadne z zastrzeżeń wymienionych w art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie dotyczy jego, a zatem winien uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych gdyż przepis art. 71 ustawy (w/w) w żadnym przypadku nie uzależnia prawa do zasiłku od spełnienia warunków wymienionych w pkt 2 ust. 1 tego przepisu. Przepis ten zdaniem skarżącego mówi jedynie tyle, że prawo do zasiłku przysługuje tylko bezrobotnemu a status osoby bezrobotnej został mu przyznany. Podniósł, że przepracował 17 lat i 5 miesięcy, nigdy nie korzystał z żadnych świadczeń, dlatego pozbawienie go możliwości skorzystania z nich uważa za przykre wydarzenie. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie w uzasadnieniu decyzji zacytował w całości przepisy art. 71 i art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, szczegółowo wskazując w ten sposób ustawowe warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie organu drugiej instancji przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera enumeratywnie wskazane warunki po spełnieniu których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Natomiast przepis art. 75 w/w ustawy stanowi wyjątek, wymieniając przypadki, w których pomimo spełnienia przesłanek z art. 71 bezrobotnemu zasiłek nie może być przyznany. Z dokumentacji dotyczącej sprawy znajdującej się w posiadaniu Urzędu wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację tj. od [...].08.2004r. do [...].02.2006r. skarżący T. S. nie spełnił warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 w/w ustawy tj. nie udokumentował przepracowania 365 dni ani też innego okresu wymienionego w ust. 2. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. S. domagał się uchylenia decyzji zarzucając naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i art. 73 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Według skarżącego brak jest podstaw do odmowy przyznania mu zasiłku, gdyż już sam fakt, że jest osobą bezrobotną wystarczy do przyznania uprawnień co wynika z treści art. 71 ust. 1 pkt 1. Przemawia za tym przepis art. 71 ust. 5, gdyż przewiduje w przypadku równoczesnego spełnienia kilku warunków uprawniających do zasiłku bezrobotnemu przysługuje wybór podstawy jego przyznania. Według skarżącego nie ma w ustawie przepisu stwierdzającego konieczność spełnienia dwóch warunków do przyznania zasiłku zatem zaskarżona decyzja opiera się na nie istniejących podstawach, nie posiadających charakteru prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sprawując kontrolę w zakresie wyznaczonym tym przepisem Sąd nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż jest ona zgodna z prawem. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, a spór dotyczy jedynie interpretacji art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Interpretacja przyjęta przez organy nie budzi żadnych wątpliwości Sądu i odpowiada utrwalonym w tym względzie poglądom i praktyce. Mianowicie przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 stanowi jeden generalny warunek, którego spełnienie jest każdorazowo wymagane do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. brak propozycji odpowiedniej pracy dla osoby bezrobotnej, propozycji szkolenia, stażu przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub robót publicznych. Poza tym konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego posiadania 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku, przypadających w 18 miesiącach poprzedzających rejestrację, o jakim mowa w pkt 2 lit. a-i przepisu art. 71 ust. 1 (w/w). Z wymienionymi okresami uprawniającymi do zasiłku są równorzędne okresy wymienione w ust. 2 art. 71. Wybór podstawy przyznania zasiłku dotyczy zbiegu okresów uprawniających do zasiłku nie zaś jak twierdzi skarżący warunku z pkt 1 ust. art. 71 lub z pkt 2 ust. 1 art. 71. O tym, że ustawodawca stanowi koniunkcję warunków z pkt 1 ust. 1 art. 71 z pkt 2 ust. 1 art. 71 decyduje użycie spójnika "oraz" na końcu przepisu pkt 1 ust. 1 art. 71. Zarówno wyniki wykładni logicznej jak i językowej prowadzą do wyniku przyjętego przez organy. Również całokształt uregulowań dotyczących przyznawania zasiłków, wskazuje na to, że nie każdy bezrobotny dla którego nie ma propozycji odpowiedniej pracy, jest uprawniony do zasiłku z Funduszu Pracy. Dysponowanie środkami publicznymi do których należy też Fundusz Pracy jest obwarowane ściśle określonymi zasadami, które stanowią przepisy bezwzględnie obowiązujące i nie mogą być przedmiotem uznaniowego ich stosowania ani przez organy ani przez Sąd. Organy prawidłowo dokonały wykładni przepisów których zastosowania wymagało wydanie decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień przepisów postępowania mających mieć istotny wpływ na wyniki postępowania. Z tych względów skargę jako nieuzasadnioną oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).