III SA/Kr 410/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Grażyna Danielec (spr.) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dnia 18 października 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia 20 stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala Decyzja z dnia 20 stycznia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego J. S. z lokalu przy ul. [...] w T. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zaskarżoną decyzją wymeldował z pobytu stałego J. S. z lokalu przy ul. [...] w T. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał na istnienie przesłanki niezbędnej do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej, którą to przesłanką jest opuszczenie lokalu. Decyzję tę zaskarżyła J. S. Jedynym zarzutem jaki podniosła jest zarzut odnoszący się do niesłusznej i wadliwie wykonanej przez komornika sądowego eksmisji Odwołującej się z lokalu przy ul. [...] w T. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym uznał, że odwołanie J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w obecnie obowiązującym stanie prawnym po wprowadzeniu zmian ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887) - organ gminy w myśl art. 15 ust. 2 ustawy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu, stwierdza organ, uznaje się opuszczenie lokalu w wyniku przymusowej eksmisji. Jeżeli osoba wbrew swojej woli, lecz na skutek przymusowej eksmisji wykonanej w oparciu o prawomocny wyrok sądowy znalazła się poza tym lokalem, to należy uznać, że spełniony został warunek faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Wymeldowanie jest więc konsekwencją opuszczenia miejsca pobytu stałego i jak widać z powyższego jest rzeczą wtórną do zaistniałego wcześniej stanu faktycznego związanego z wyprowadzeniem osoby z lokalu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. S. Skarżąca, nie wskazując naruszenia prawa, zarzuciła, że wydanie decyzji oby instancji miało na celu odebranie jej mieszkania, które nabyła w drodze dziedziczenia. Podnosi też, że eksmisja została wykonana w czasie jej pobytu w szpitalu, a Sąd nie przyznał jej lokalu zastępczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów ani prawa materialnego, ani procesowego. Niespornym w sprawie jest, iż w stosunku do skarżącej, wyrokiem z dnia [...] lipca 2000 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy orzekł eksmisje z lokalu nr [...] położonego w T. przy ul. [...]. Wyrok ten został wykonany przez Komornika w dniu [...] sierpnia 2004 r. i lokal wydany był w tym dniu administracji budynku. Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 Nr 139, poz.993 ze zm.) jako przesłankę do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Niewątpliwie wykonanie eksmisji nie jest dobrowolnym opuszczeniem lokalu, jednakże egzekucja wyroku orzekającego eksmisję skarżącej z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem jej pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Konsekwencją wykonania eksmisji, a zatem ustania pobytu skarżącej w przedmiotowym lokalu, jest dokonanie wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej, skoro sama skarżąca nie wymeldowała się dobrowolnie. W świetle powyższego, skarga jako nieuzasadniona musiała ulec oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.