III SA/Kr 422/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Województwa Małopolskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 28 marca 2007r., nr PN.II.0911-56-07 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 26 lutego 2007r., nr IV/41/07 w sprawie stwierdzenia zmian w statucie Wojewódzkiego Szpitala Okulistycznego w Krakowie postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 27 kwietnia 2007r. działając imieniem Województwa Małopolskiego radca prawny B. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Wojewody Małopolskiego skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 28 marca 2007r. stwierdzające nieważność uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 26 lutego 2007r. Pismem z dnia 5 czerwca 2007r. skarżący został wezwany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do usunięcia braków skargi poprzez wykazanie istnienia prawidłowego umocowania radcy prawnego do złożenia skargi i reprezentowania skarżącego Województwa przed sądem. W wezwaniu tym sprecyzowano, że chodzi o umocowanie pochodzące od organu ustawowo upoważnionego do reprezentowania Województwa tj., od marszałka województwa, a także wskazano termin i rygor, jakiemu będzie podlegać brak uzupełnienia skargi. Skarżący został bowiem poinformowany, że zgodnie z art 58 §1 pkt 3 u.p.s.a. nie usunięcie braków skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie to zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 11 czerwca 2007r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach). Termin do uzupełnienia skargi upływał zatem w dniu 18 czerwca 2007r. W wyznaczonym terminie nie uzupełniono skargi. W dniu 18 czerwca 2007r. przedłożono wprawdzie do Sądu w dwóch egzemplarzach pismo datowane 14 czerwca 2007r. zawierające informację, że w załączeniu do tegoż pisma skarżący przedkłada pełnomocnictwo udzielone przez Marszałka Województwa Małopolskiego, jednak tego pełnomocnictwa nie załączono. Jak wynika z prezentaty Sądu w dniu 18 czerwca 2007r. złożone zostało w Sądzie pismo w dwóch egzemplarzach, bez załączników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 z 2002r.), jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, do pisma należy dołączyć to pełnomocnictwo. Jest to obligatoryjny element pisma. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do usunięcia braków skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym i pouczony jakie skutki rodzić będzie niezastosowanie się do wezwania Sądu. Termin do uzupełnienia skargi upływał w niniejszej sprawie w dniu 18 czerwca 2007r. Skarżący nie uzupełnił braków skargi w przewidzianym terminie. Z uwagi zatem na to, że skarżący w niniejszej sprawie nie uzupełnił braków formalnych skargi pomimo wezwania przez sąd, w niniejszej sprawie musi znaleźć zastosowanie art. 58 §1 pkt 3 w/w ustawy. Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, skarga której braków formalnych pomimo wezwania nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, stosownie do treści art. 58 § 3 w/w ustawy. Jednocześnie, odnosząc się do informacji skarżącego dotyczącej innej sprawy, w której Sąd wzywał o przedłożenie uchwały Sejmiku Województwa Sąd stwierdza, że zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz.1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z §2 zaś tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznaj ą prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał cytowany powyżej §2. albowiem w przypadku zaskarżania rozstrzygnięć nadzorczych obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny na podstawie §1 wyjątek od wyrażonej w art. 50 §1 zasady ogólnej. Wyjątek ten został przewidziany w art. 86 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa . Z ustępu 3 oraz ust. 3 tego przepisu wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego ma województwo, którego interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone, a podstawą prawną do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Ustawodawca wyraźnie zatem ustanawia wyjątek od ogólnej zasady dotyczącej legitymacji skargowej przewidzianej w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyróżnia przy tym dwie czynności: "złożenie skargi" (do którego uprawnione jest województwo) oraz "podstawę do wniesienia skargi", którą jest uchwała lub zarządzenie właściwego organu. Należy zatem uznać, że z przepisu powyższego wynika zasada, iż skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze wnieść może województwo, a podstawą do jej wniesienia jest uchwała lub zarządzenie właściwego organu (w niniejszej sprawie uchwała sejmiku). Powyższy sposób interpretacji potwierdza też treść kolejnego ustępu cytowanego artykułu, a mianowicie treść ustępu 2a. Ustawodawca przewidział w nim bowiem wyraźnie, że w sytuacji o której w nim mowa (zakończenie kadencji sejmiku) skargę wnosi sejmik kolejnej kadencji. W przepisie tym ustanowiono zatem wyjątek od zasady ogólnej wyrażonej we wcześniejszym ustępie 2. W przypadku bowiem opisanym w ust. 2a skargę składa nie województwo, lecz sejmik. Podstawowe reguły interpretacyjne nakazują interpretować tekst aktu prawnego z uwzględnieniem różnego znaczenia użytych przez ustawodawcę różnych sformułowań. Skoro zatem ustawodawca używa w ust. 2 sformułowania że "do złożenia skargi uprawnione jest województwo", a "podstawą do jej wniesienia" jest uchwała sejmiku województwa, natomiast w ust. 2a zawiera sformułowanie, że "do złożenia skargi uprawniony jest sejmik województwa (...)", to trzeba tym różnym sformułowaniom przypisać różną treść. Należy zatem uznać, że zasadą ogólną jest, że skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze wnieść może województwo, a podstawą do jej wniesienia jest uchwała lub zarządzenie właściwego organu (sejmiku lub zarządu), natomiast w sytuacji opisanej w ust. 2a przewidziano od tej zasady wyjątek i skargę w takim przypadku wnosi nie województwo, lecz jeden z jego organów - sejmik województwa kolejnej kadencji. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że w niniejszej sprawie upoważnionym do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody było Województwo Małopolskie. Podstawą zaś do wniesienia tej skargi stanowić miała uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego. Drugi z wymienionych warunków złożenia skargi został w niniejszej sprawie spełniony, skarga została bowiem poprzedzona uchwałą Sejmiku z dnia 23 kwietnia 2007r. w sprawie wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody. W ocenie Sądu nie został jednakże spełniony pierwszy z wymienionych warunków, a mianowicie osoba która podpisała skargę pomimo wezwania Sądu nie uzupełniła w wyznaczonym terminie skargi poprzez wykazanie swego umocowania do działania imieniem strony skarżącej - Województwa Małopolskiego. Stosownie do treści art. 6 ust. 2 cytowanej już ustawy o samorządzie województwa, województwo jest osobą prawną. Może zatem działać przez swoje organy. Z podziału zadań i kompetencji pomiędzy poszczególne organy województwa zaś wynika, że organem upoważnionym do reprezentowania województwa na zewnątrz jest marszałek województwa (art 43 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa). To zatem ten podmiot (lub ewentualnie inna osoba przez niego umocowana) był upoważniony do złożenia w niniejszej sprawie skargi do sądu. Pomimo wezwania przez sąd nie uzupełniono jednak braków skargi i nie dołączono w wyznaczonym terminie pełnomocnictwa od marszałka dla radcy prawnej B. M. do wniesienia imieniem województwa skargi do sądu. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.