III SA/Kr 426/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący : Asesor WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 stycznia 2008 r., nr: [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: skargę kasacyjną odrzucić. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt: III SA/Kr 426/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 stycznia 2008 r., nr: [...] w przedmiocie zasiłku okresowego. Pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. skarżąca zwróciła się o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia w/w wyroku. W dniu 9 grudnia 2008 r. wniosła osobiście na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2008 r. Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w Krakowie. Wskazany na wstępie wyrok z dnia 4 grudnia 2008 r. wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem został skarżącej doręczony z dniem 29 stycznia 2009 r. Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2009 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu skarżącej radcę prawnego J. M. Skarżąca 18 marca 2009 r. udzieliła wyznaczonemu z urzędu radcy prawnemu pełnomocnictwa do reprezentowania jej w niniejszej sprawie. Pełnomocnik z urzędu nadał w dniu 4 kwietnia 2009 r. listem poleconym; R [...], skargę kasacyjną. Nie wniósł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , zważył co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), środkiem odwoławczym od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny lub postanowienia kończącego postępowanie jest skarga kasacyjna wnoszona do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem sądu I instancji. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3. Z tych ostatnich przepisów wynika, że obowiązek ten nie dotyczy jedynie sytuacji, w których skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2 art. 175 p.p.s.a.). Skarga może być sporządzona także przez doradcę podatkowego w sprawach z obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej (§ 3 art. 175 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a. : "skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem." Z przepisu art. 177 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie zatem wynika, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna bieg w dacie doręczenia legitymowanemu podmiotowi odpisu wyroku z uzasadnieniem. W rozpatrywanej sprawie podmiotem tym była skarżąca. Kwestionowany przez nią wyrok z dnia 4 grudnia 2008 r. został jej doręczony z dniem 29 stycznia 2009 r.(vide: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 81 akt sądowych). Od tego więc dnia zaczął biec przewidziany prawem jeden i tylko jeden termin do wniesienia skargi kasacyjnej, który licząc zgodnie z art. 83 p.p.s.a., upływał z dniem 3 marca 2009 r.(we wtorek). Kwestia tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego oraz nie ustanowienie pełnomocnika z urzędu zanim zaczął biec termin do wniesienia skargi kasacyjnej, wskutek złożenia przez skarżącą stosownego wniosku w tym zakresie, nie mogą przysłaniać tego, że pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu przed biegiem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, lecz umocowanemu przez skarżącą do działania w jej imieniu po upływie tego terminu, nie biegnie nowy termin do złożenia skargi kasacyjnej, różny od tego, w którym skarżącej otwierała się potencjalna możliwość złożenia tego środka zaskarżenia. Okoliczność ustanowienia pełnomocnika z urzędu przed biegiem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, ale umocowanie go do działania po jego upływie, jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Od daty bowiem umocowania pełnomocnik może dokonać czynności procesowej. Pełnomocnik skarżącej nie wniósł jednakże wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Złożył tylko samą skargę kasacyjną podając w niej, że kwestionowany wyrok został mu doręczony w dniu 5 marca 2009 r. Okoliczność dowiedzenia się przez niego o treści wyroku, czy to od skarżącej, czy to inną drogą, jest bez znaczenia, skoro wyrok ten wraz z uzasadnieniem w sposób zgodny z wymogami procesowymi doręczono nie jemu lecz skarżącej, jako legitymowanemu podmiotowi. W takim stanie rzeczy skarga kasacyjna jest wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 426/08, odrzucić.