III SA/Kr 426/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Halina Jakubiec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala Pismem z dnia 22 lipca 2010 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji zawiadomił Urząd Miasta, Oddział Praw Jazdy, że Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji prowadzi postępowanie w sprawie kolizji drogowej zaistniałej w dniu 5 grudnia 2009 r., w której kierujący samochodem marki Mercedes o nr rej. [...] A. K. zjechał w prawo poza jezdnię uderzając w drzewo, przy czym powodem takiego zachowania kierowcy był atak epilepsji jaki nastąpił u niego w czasie jazdy. W związku z powyższym Zastępca Naczelnika, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wniósł o skierowanie A. K. na badania lekarskie w celu ustalenia czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami przez wymienionego kierowcę. Do pisma załączono kserokopię karty informacyjnej z dnia 6 grudnia 2009r. z [...] Szpitala [...] w K. Prezydent Miasta pismem z dnia 6 sierpnia 2010 r. zawiadomił A. K. o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania go na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W zawiadomieniu tym, które A. K. otrzymał w dniu 12 sierpnia 2010 r., organ m.in. poinformował, że na podstawie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w ciągu 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia, adresat może zapoznać się z aktami sprawy oraz wypowiedzieć się w sprawie prowadzonego postępowania. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Prezydent Miasta skierował A. K., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B, B+E i C, na badania lekarskie do Ośrodka Medycyny Pracy z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Decyzję wydano na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym i uzasadniono pismem Komendy Miejskiej Policji z dnia 22 lipca 2010 r. W uzasadnieniu zaznaczono, że A. K. nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wypowiedzenia się w sprawie prowadzonego postępowania. Od powyższej decyzji A. K. wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że w stosunku do jego osoby nie zachodzą przesłanki uzasadniające skierowanie go na badania lekarskie, gdyż jego stan zdrowia "nie pozostawia żadnych zastrzeżeń oraz nie występują jakiekolwiek przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami". Nadto zarzucił, że "przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 9, 10 § 1 k.p.a.", gdyż nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Decyzją z dnia 27 stycznia 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Organ II instancji zaznaczył, że jak wynika z kart informacyjnych leczenia oraz opinii neuropsychologicznej wydanej w dniu 2 września 2010 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Rejonowy, odwołujący się doznał urazu w dniu 10 lutego 2009 r. (został kopnięty w głowę przez konia) i ma problemy z wysławianiem się i ze zrozumieniem tego, co się do niego mówi. Pozostaje w leczeniu neurologicznym i ma padaczkę pourazową. Kilka miesięcy po urazie wystąpił pierwszy napad padaczkowy i miał on miejsce podczas kierowania przez odwołującego się samochodem. Podniesiono, że A. K. pomimo tej sytuacji w dalszym ciągu jeździ samochodem, jest uparty i bezkrytyczny wobec choroby. Zaznaczono, że wydana przez organ I instancji decyzja pozwala na zweryfikowanie, czy odwołujący się z uwagi na swój stan zdrowia posiada pełną sprawność psychofizyczną niezbędną do prowadzenia pojazdów. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy posiada przymiot wiarygodnej informacji wskazującej na konieczność przeprowadzenia u A. K. badań na okoliczność istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z powyższą decyzją nie zgodził się A. K., który wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie przez organy prawa materialnego, a to art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył twierdzenia zawarte w odwołaniu uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło wszelkich kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący zaznaczył, że wypadek (kopnięcie przez konia) miał miejsce ponad dwa lata temu i od tego czasu stan jego zdrowia uległ całkowitej poprawie i w żaden sposób nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zdaniem skarżącego, nie występuje już żaden uszczerbek na zdrowiu i w związku z tym nie zachodzą żadne wątpliwości co do jego sprawności psychofizycznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga A. K. jest nieuzasadniona. Sąd zwraca uwagę, że zasady sprawdzania stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami zostały określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Zgodnie z art. 122 ust. 1 tej ustawy: "Art. 122. 1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega: 1) osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy; 2) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia; 3) kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli: a) uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, b) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu; 4) kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia; 5) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem, skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy; 6) kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami." Z treści tego przepisu wynika, że w razie stwierdzenia którejkolwiek z sytuacji w nim wymienionych badanie lekarskie jest obowiązkowe właśnie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ustawodawca nie przesądził, że każda z tych sytuacji (także stan zdrowia, o którym mowa w pkt 4 omawianego przepisu, w oparciu o który wydano zaskarżoną decyzję) stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem. Przeciwnie, ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii ustawodawca powierzył lekarzom o specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, to jest tylko tym lekarzom, którzy spełniają wymagania określone m.in. przepisami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Uprawnień takich nie posiadają wszyscy lekarze i nie posiada ich organ administracyjny – w omawianym wypadku Prezydent Miasta. Jednocześnie Sąd zaznacza, że w pełni podziela ustalone stanowisko sądownictwa administracyjnego w tego rodzaju sprawach, a w szczególności stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w sprawie III SA/Kr 49/10 (wyrok z dnia 9 listopada 2010 r., opubl. LEX nr 756954). "Z konstrukcji art. 122 ust. 1 p.r.d. wynika, że w razie stwierdzenia którejkolwiek z sytuacji w nim wymienionych badanie lekarskie jest obowiązkowe w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ustawodawca nie przesądził, że każda z tych sytuacji stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem. Przeciwnie, ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii ustawodawca powierzył lekarzom o specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, to jest tylko tym lekarzom, którzy spełniają wymagania określone m.in. przepisami Rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15)." Sąd zwraca uwagę na treść § 9 ust. 1 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r.: "§ 9. 1. Badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy." Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że badania lekarskie mogą być przeprowadzone tylko i wyłącznie w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy, a to z kolei oznacza, że jedyną podstawę do stwierdzenia, że u danej osoby występują (lub nie) przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami stanowią orzeczenia lekarskie wydane przez lekarzy-orzeczników pracujących w wyżej wymienionych wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. W tej sytuacji - zdaniem Sądu – okolicznością prawnie irrelewantną jest przeświadczenie samego skarżącego o dobrym stanie swego zdrowia. Sąd uznał, że przekazane organowi administracyjnemu informacje zawarte w piśmie Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji z dnia 22 lipca 2010 r. i w karcie informacyjnej [...] Szpitala [...] w K z dnia 6 grudnia 2009 r., jak również w opinii neuropsychologicznej wydanej w dniu 2 września 2010 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Rejonowy, stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa, a przeto na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.