III SA/Kr 429/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek spr. Sędziowie : WSA Janusz Kasprzycki WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 marca 2009 r. nr: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II. orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. I. W dniu 26 września 2005r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] 2005r. W piśmie tym Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, iż w wyniku przeprowadzonych u J. M. badań stwierdzono, że jego stan zdrowia może budzić zastrzeżenia, co do bezpiecznego kierowania pojazdami silnikowymi w ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...] 2005r., nr [...] Starosta skierował J. M. na badania lekarskie do Ośrodka Medycyny Pracy w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kat. BCDE. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. od powyższej decyzji Starosty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] 2006r. decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 3 lipca 2007r., sygn. akt III SA/Kr 613/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2006r., nr [...]. II. Uwzględniając wniosek E. M. – żony J. M. "o wydanie skierowania na badania do A" Starostwo Powiatowe wydało w dniu [...] 2007r. decyzję nr [...] o skierowaniu J. M. na badania lekarskie do Ośrodka Medycyny Pracy "w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem" - w zakresie prawa jazdy kat. BCDE. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości odwołania się w terminie 14 dni od otrzymania decyzji za pośrednictwem Starosty. Z adnotacji o skierowaniu decyzji do doręczenia wynika, że decyzja miała zostać doręczona J. M. i OMP – brak w aktach dowodu doręczenia. III. W dniu [...] 2007r. Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...], w którym stwierdził brak u J. M. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, B+E. W tym samym dniu Ośrodek Medycyny Pracy wydał również orzeczenie lekarskie nr [...], w którym stwierdził u J. M. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E. J. M. odwołał się od orzeczenia lekarskiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] 2007r., nr [...] stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E. Pismem z dnia 15 listopada 2007r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego poinformował Ośrodek Medycyny Pracy, że J. M. wyznaczono termin badań w trybie odwoławczym w dniach 26 września, 17 października i 7 listopada 2007r., na które się nie zgłosił. Biorąc powyższe pod uwagę Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego uznał, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2007r., nr [...] jest obowiązujące. Pismo to Ośrodek Medycyny Pracy przesłał 4 grudnia 2007r. do Starostwa Powiatowego. IV. Decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] Starosta cofnął J. M. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi - prawo jazdy kat. CDE nr ewidencyjny [...] wydane na druku [...] w dniu 10 września 2002 roku przez Starostwo Powiatowe Wydział Komunikacji i Transportu, do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie i zobowiązał J. M. do zwrotu i wymiany dokumentu prawa jazdy na kat. BE zgodnie z orzeczeniem lekarskim nr [...] (stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, B+E). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał okoliczności, które doprowadziły do wydania decyzji. Od powyższej decyzji Starosty J. M. wniósł odwołanie, w którym podniósł, iż nie mógł stawić się w dniach 26 września, 17 października i 7 listopada 2007r. na badania lekarskie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, ponieważ w dniach 13.09.2007–26.09.2007r., 04.10.2007–17.10.2007r., 01.11.2007–17.11.2007r. przebywał na zwolnieniu lekarskim L4 przedstawiając dowód w postaci kserokopii wpisów do książeczki ubezpieczeniowej i zwrócił się o ustalenie nowego terminu badań. Decyzją z dnia [...] 2008r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] 2008r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podniosło, że ponieważ cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych odbywa się w drodze decyzji administracyjnej, organ administracyjny jest obowiązany do wypełnienia określonych wymagań, wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium uznało, iż organ I instancji nie uczynił zadość tym obowiązkom. W aktach sprawy brak było prawidłowo doręczonego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień w związku z wpłynięciem orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, co powoduje nie dopełnienie przez organ obowiązku określonego w art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Przepis ten nakłada na organ obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron. Kolegium wskazało, iż w świetle orzecznictwa i doktryny przedmiotem zawiadomienia powinna być wyraźna informacja skierowana do strony o wszczęciu postępowania z podaniem jego przedmiotu, sposobu wszczęcia oraz daty. W aktach sprawy, po wydaniu przez Starostę decyzji z dnia [...] 2005r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, a następnie po wpłynięciu w wyniku przeprowadzonych badań orzeczenia lekarskiego i następnych dokumentów dotyczących postępowania odwoławczego, organ nie podjął żadnych czynności, które mogłyby stanowić zadość obowiązkowi określonemu w art. 61 § 4 kpa. Organ nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, które to jest postępowaniem odrębnym od prowadzonego wcześniej postępowania w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Ponadto nie poinformowano strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Organ odwoławczy podniósł, że konsekwencją powyższego jest naruszenie art. 81 kpa, zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zachowanie wymagań przewidzianych w art. 79 kpa i 81 kpa, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej, a naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mających wpływ na wynik sprawy. Co więcej, naruszenie zagwarantowanej stronie ustawowo zasady czynnego jej udziału w postępowaniu, we wszystkich jego istotnych czynnościach, stanowi kwalifikowaną wadę procesową tego postępowania, niezależnie od tego, czy miało to, czy też nie, wpływ na treść decyzji. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 kpa), które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji i podkreślił, iż w obecnym postępowaniu, ze względu na powyższe okoliczności, nie kwestionuje ustaleń organu I instancji, które znalazły wyraz w zaskarżonej decyzji, jednakże z uwagi na orzeczenie w tym przedmiocie w decyzji wydanej z naruszeniem zasad procedury administracyjnej, Kolegium nie mogło odnieść się do zagadnienia merytorycznie. V. Pismem z dnia 2 czerwca 2008r. Starostwo Powiatowe zawiadomiło J. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego "w sprawie braku wykonanego orzeczenia lekarskiego" Ośrodka Medycyny Pracy. W związku z powyższym J. M. został wezwany do przedłożenia w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego wykonanego orzeczenia lekarskiego - zgodnie ze skierowaniem nr [...] z Ośrodka Medycyny Pracy, informującego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. CDE. Równocześnie organ pouczył J. M., iż w ciągu 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia może złożyć wszelkie uwagi i wnioski, a ponadto, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. przysługuje mu prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań. Decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] Starosta cofnął J. M. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi - prawo jazdy kat. CDE nr ewidencyjny [...] wydane na druku [...] w dniu 10 września 2002r. przez Starostwo Powiatowe Wydział Komunikacji i Transportu do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie i zobowiązał J. M. do zwrotu i wymiany dokumentu prawa jazdy na kat. BE zgodnie z orzeczeniem lekarskim nr [...] stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowym. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ponownie ograniczył się do opisania okoliczności, które doprowadziły do wydania decyzji. Pismem z dnia 17 września 2008r. J. M. wniósł odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] 2008r. nr [...]. Stwierdził w nim, iż powodem wydania zaskarżonej decyzji był fakt nie przedstawienia przez niego orzeczenia lekarskiego z Ośrodka Medycyny Pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. CDE. J. M. podniósł również, iż z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie nr [...] zostało wszczęte z urzędu, oczekiwał decyzji o skierowaniu go na powtórne badania w Ośrodku Medycyny Pracy, gdyż w terminach badania odwoławczego tj. [...], [...] i [...] 2007 roku przebywał na zwolnieniu lekarskim i z tego też powodu – jego zdaniem - Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję o cofnięciu jego uprawnień i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 18 marca 2009r., nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 10, art. 61 § 4, art. 81, art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2008r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie m.in. stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wskazało również, iż cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych odbywa się w drodze decyzji administracyjnej, a zatem organ administracyjny jest obowiązany do wypełnienia określonych wymagań, wynikających z przepisów kpa. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji uczynił zadość tym obowiązkom, wypełniając tym samym zalecenia Kolegium, określone w decyzji z dnia [...] 2008r., nr [...] uchylającej poprzednią decyzję w sprawie i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W aktach sprawy znajduje się prawidłowo doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień w związku z wpłynięciem orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz pouczenie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz składania uwag i wniosków w związku z toczącą się sprawą (pismo z dnia 2 czerwca 2008r.), a zatem organ I instancji dopełnił obowiązku określonego w art. 61 § 4 kpa. W uzasadnieniu podniesiono, iż nie mogły zostać uwzględnione zarzuty i wnioski J. M. zgłoszone w odwołaniu, a także w piśmie z dnia 15 marca 2009r. Organ II instancji podkreślił, iż skierowanie na badania lekarskie zostało już wydane, a zasadność skierowania potwierdził wojewódzki sąd administracyjny. Nie należało zatem oczekiwać w sprawie kolejnego skierowania, gdyż w tej sprawie postępowanie już zostało zakończone, a obecna sprawa dotyczy cofnięcia uprawnień. Dowodami, na podstawie których następuje wydanie w niej rozstrzygnięcia, są orzeczenia lekarskie co do zdolności do prowadzenia pojazdów. Organ odwoławczy dodał także, iż sprawa została poprzednią decyzją Kolegium przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na rażące naruszenie zasad postępowania przed organem I instancji w sprawie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów, a nie w celu przeprowadzenia i dodatkowych badań lekarskich. W tej kwestii Kolegium wskazało, że niezależne organy lekarskie stwierdziły, iż orzeczenie lekarskie Ośrodka Medycyny Pracy stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych jest prawomocne. Brak podstaw w takiej sytuacji do wydawania kolejnego skierowania na badania lekarskie. Wobec zgłoszonych przez odwołującego się uwag, iż ze względu na zwolnienie lekarskie nie mógł się on stawić w celu wykonania badań w placówce odwoławczej, na żądanie Kolegium kwestię prawomocności Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego dodatkowo potwierdził w piśmie z dnia 25 lutego 2009r. Zdaniem organu II instancji, wobec prawomocnego orzeczenia lekarskiego w przedmiocie przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, należało zatem utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Organ administracyjny jest bowiem związany takim orzeczeniem, tzn. nie może wydać decyzji wbrew treści takiego orzeczenia. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. M. i pismem z dnia 25 kwietnia 2009r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił ignorowanie jego wniosku o wydanie skierowania na badania lekarskie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Skarżący oświadczył, iż badaniom lekarskim, które mogłyby stwierdzić ustąpienie przeciwwskazań do wykonywania zawodu kierowcy kat. CDE może poddać się w którymś z ośrodków medycyny pracy. Na takie badania potrzebne jest jednak skierowanie, które zdaniem skarżącego, powinien otrzymać od organów administracyjnych. Skarżący wskazał, iż wniosek o skierowanie zawarł w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi otrzymał sentencję, że kolejnego skierowania nie otrzyma, ponieważ obecna sprawa dot. jedynie cofnięcia uprawnień. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wydanie skierowania na badania lekarskie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu - skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak w znacznej mierze z powodów innych niż w niej wskazano. Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.): "Art. 140. 1. Decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie: 1) stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;" W dniu 22 czerwca 2007r. skarżący został przebadany w Ośrodku Medycyny Pracy, który w orzeczeniu lekarskim nr [...] stwierdził u niego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, B+E. W tym samym dniu Ośrodek Medycyny Pracy wydał też drugie orzeczenie lekarskie o nr [...], w którym stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E. Na podstawie tych orzeczeń Starosta wydał w dniu [...] 2008r. decyzję nr [...], którą cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Wydając tą decyzję organ I instancji nie posłużył się jednak nazwami kategorii prawa jazdy określonymi w ustawie - Prawo o ruchu drogowym i którymi to kategoriami posługują się orzeczenia lekarskie. Sąd zwraca uwagę na to, że Starosta stwierdził w pkt 1 swojej decyzji, że cofa skarżącemu prawo jazdy kategorii CDE, a w pkt 2 decyzji zobowiązał skarżącego do zwrotu i wymiany dokumentu prawa jazdy na kategorie BE. Art. 88 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym określono w następujący sposób kategorie prawa jazdy: "Art. 88 (...) 2. Prawo jazdy uprawnia do kierowania: 1) kategorii A - motocyklem; 2) kategorii A1 - motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm3 i mocy nieprzekraczającej 11 kW; 3) kategorii B: a) pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu lub motocykla, b) pojazdem, o którym mowa w lit. a, z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza 3,5 t, c) ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym; 4) kategorii B1 - trójkołowym lub czterokołowym pojazdem samochodowym o masie własnej nieprzekraczającej 550 kg, z wyjątkiem motocykla; 5) kategorii C - pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym; 6) kategorii C1 - pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i nieprzekraczającej 7,5 t, z wyjątkiem autobusu, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym; 7) kategorii D - autobusem, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym; 8) kategorii D1 - autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym; 9) kategorii T - ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym; 10) kategorii B+E, C+E lub D+E - pojazdem określonym odpowiednio w kategorii B, C lub D, łącznie z przyczepą; 11) kategorii C1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w kategorii C1 i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego; 12) kategorii D1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w kategorii D1 i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego." Użyte przez organ I instancji nazwy kategorii prawa jazdy były więc niezgodne z nazwami ustawowymi i uniemożliwiają ich identyfikację. Ustawa nie przewiduje prawa jazdy kategorii E, a jedynie B+E, C+E, D+E, C1+E, D1+E. Rozróżnienie to jest o tyle istotne, że z orzeczeń Ośrodka Medycyny Pracy wynika, iż u skarżącego stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii m.in B+E (orzeczenie nr [...]), a stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii m.in. C+E, D+E, C1+E, D1+E (orzeczenie nr [...]). Tymczasem z decyzji organu I instancji wynika, że skarżący został pozbawiony prawa jazdy kategorii CDE, a jednocześnie organ zobowiązał go do zwrotu i wymiany dokumentu prawa jazdy na kategorie BE. Nie wiadomo więc, czy skarżący utracił prawo jazdy kategorii E (według nazewnictwa przyjętego przez organ), czy nadal je posiada. Działania organu I instancji Sąd zakwalifikował jako naruszające zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 kpa: "Art. 8. Organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli." Prowadząc postępowanie administracyjne i wydając decyzje organy administracji publicznej są zobowiązane do stosowania obowiązujących przepisów prawa, a więc także do używania zawartych w nich terminów i pojęć w znaczeniu przyjętym przez ustawodawcę. Ma to umożliwić zidentyfikowanie przedmiotu decyzji, jej skonkretyzowanie i jednocześnie wyjaśnienie stronie - w sposób jak najbardziej zrozumiały i przejrzysty –motywów, którymi kierowały się organy przy wydawaniu danego rozstrzygnięcia. W żadnym przypadku wydana przez organ decyzja nie może być niejasna i wprowadzać stronę w błąd, a taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Jako kolejny przykład wadliwego postępowania organu I instancji można wskazać pismo z dnia 2 czerwca 2008r., którym Starosta zawiadomił skarżącego, "że zostaje wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie braku wykonanego orzeczenia lekarskiego w OMP (...)". Równocześnie organ wezwał skarżącego "w celu przedłożenia w tut. Wydziale wykonanego orzeczenia lekarskiego zgodnie ze skierowaniem nr [...] z OMP, informujące o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. CDE." Po pierwsze – zdaniem Sądu - należy zauważyć, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, a nie w sprawie braku wykonanego orzeczenia lekarskiego. Po drugie, nie zrozumiałe jest dlaczego Starosta wezwał skarżącego do przedłożenia wykonanego orzeczenia lekarskiego skoro wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie zostały przesłane organowi przez Ośrodek Medycyny Pracy (pismo z dnia 28 czerwca 2007r.). Po trzecie, z pisma tego wynika, że chodzi o orzeczenie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. CDE. Natomiast w wydanym przez Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniu lekarskim nr [...] stwierdzono istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E. Sąd nadto zauważa, że organ odwoławczy wydając decyzję uchylającą w dniu [...] 2008 roku zwrócił uwagę organowi I instancji na konieczność wydania i prawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi i mimo braku wykonania tego polecenia nie tylko zaakceptował jego niewykonanie, ale stwierdził, iż organ I instancji dopełnił temu obowiązkowi – wbrew dokumentom zalegającym w sprawie. Należy zauważyć, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 1 i § 3 kpa: "Art. 107. § 1. Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.(...) § 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa." Tymczasem Starosta ograniczył się w swojej decyzji jedynie do fragmentarycznego uzasadnienia faktycznego całkowicie pomijając uzasadnienie prawne. Uzasadnienie decyzji organu administracji publicznej nie może się sprowadzać tylko do relacji z podjętych w sprawie czynności, w szczególności wysłanych pism i treści odpowiedzi jakie organ na nie otrzymał. Nie oznacza to, że wydane przez Starostę rozstrzygnięcie nie jest decyzją administracyjną. Stanowi jednak kolejny przykład naruszenia przez organ I instancji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Sąd zauważa, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego Odwoławcze wydało z dnia [...] 2006 roku utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2005r., nr [...] o skierowaniu J. M. na badania lekarskie do Ośrodka Medycyny Pracy w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kat. BCDE była decyzją ostateczną, która była poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (i wyrokiem z dnia 3 lipca 2007r. oddalono skargę J. M.). Tymczasem w toku tej kontroli Sądu wydano – nie wiadomo w jakim trybie - na wniosek żony skarżącego nową decyzję pouczając skarżącego o środkach odwoławczych. To prawdopodobnie tę nową decyzję (bez ujawnienia daty jej doręczenia) wykonał skarżący poddając się badaniom w Ośrodku Medycyny Pracy. Niejasne pouczenia, niejasne wezwania kierowane do skarżącego bez skonkretyzowania skutków ich niewykonania – prawdopodobnie także do stawiennictwa na badania w Ośrodku Medycyny Pracy, których brak w niniejszej sprawie – spowodowały, że skarżący posiadając zwolnienia lekarskie w dacie badań nie ujawnił ich lekarzom orzecznikom, co uzasadniałoby wyznaczenie kolejnego terminu badań, a przedstawił je dopiero w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotu nie był świadom z racji błędnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Sąd uznał zatem, że postępowanie administracyjne było przeprowadzone przez organy obu instancji w sposób wadliwy, a wydane w ich wyniku decyzje, z powodów wyżej wskazanych, nie mogą utrzymać się w obowiązującym porządku prawnym. Już na marginesie Sąd zauważą, że akta administracyjne to zbiór nie dokumentów z kolejno ponumerowanymi stronami czy kartami, ale zbiór tzw. "koszulek", w których umieszczono dokumenty, czego nie przewidują instrukcje kancelaryjne, a co znacznie utrudnia zapoznanie się z aktami (nie wiadomo ile stron, czy kart liczą akta administracyjne), powołanie się na konkretną stronę czy kartę dokumentu i kontrolę kolejności ich pozyskiwania przez organ. Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji – jak w pkt I wyroku. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane – jak w pkt II wyroku.