III SA/Kr 430/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skarg "A" R. A. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 lutego 2011 r. nr [...] z dnia 2 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargi oddala Naczelnik Urzędu Celnego, niżej wymienionymi decyzjami z dnia [...] 2010 r. , określił skarżącej R. A. prowadzącej działalność gospodarcza pod nazwą "A" R. A. : 1. kwotę długu celnego w wysokości 2.878,00 zł stanowiącą należności celne przywozowe za towar objęty zgłoszeniem celnym SAD [...] z dnia [...] 2008 r. powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od ww. kwoty ; 2. kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10.193,00 zł z tytułu importu towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym, poinformował, że do zapłaty pozostaje kwota podatku od towarów i usług w wysokości 633,00 zł; oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty podatku od towarów i usług . Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania w dniu 8 września 2010 r. (data stempla pocztowego). Z treści pism przekazujących odwołania do Dyrektora Izby Celnej, których kopie zostały doręczone skarżącej, ww. dowiedziała się, że organ uznał, iż odwołania zostały złożone po terminie. W związku z powyższym skarżąca złożyła wnioski o przywróceniu terminów do złożenia odwołań , nadane w urzędzie pocztowym w dniu 30 września 2010 r. Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie: - art. 162, art.163 § 1 i, § 2 oraz § 3 , art. 216, art. 217, art. 218, art.219, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r., ze zm.); - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622 ze zm.) - dwoma odrębnymi postanowieniami z dnia 02 lutego 2011 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 roku. W uzasadnieniach zaskarżonych postanowień Dyrektor Izby Celnej podniósł , że zwrócił się do Urzędu Pocztowego o udzielenie informacji , czy i kiedy oraz gdzie pozostawiono zawiadomienia dla adresata o złożeniu przesyłki listowej nr [...] (zawierającej zaskarżone decyzje ) na okres 14 dni w ww. urzędzie pocztowym do dyspozycji adresata . W odpowiedzi organ uzyskał pisemną informację, że z powodu nie zastania adresata, przedmiotowa przesyłka została awizowana w Urzędzie Pocztowym w dniu 10.08.2010r , a zawiadomienie o awizo pozostawiono w skrzynce dla doręczenia korespondencji. Powtórnego awizo dokonano w dniu 18.08.2010r. Odbioru przesyłki dokonał mąż adresatki – H. A. w dniu 25.08.2010r. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od wymienionych na wstępie decyzji, organ odwoławczy wyjaśnił, że przesyłkę zawierającą zaskarżone decyzje doręczono skarżącej w trybie art.150 § 2 Ordynacji podatkowej tj. wraz z upływem 14 dni przechowywania jej w urzędzie pocztowym – w dniu 24.08.2010r. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej , odwołanie wnosi się w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia stronie bądź jej pełnomocnikowi - o ile taki został wskazany - decyzji będącej przedmiotem odwołania. Wniesienie odwołania po upływie owych 14 dni oznacza , że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu w rozumieniu art. 228 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie doręczenie dwóch decyzji z dnia [...] 2010r, wymienionych na wstępie , nastąpiło w dniu 24.08.2010r , a 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 07.09.2010r. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła odwołania w dniu 08.09.2010r – zgodnie z datą stempla pocztowego , a zatem – w ocenie organu – odwołania zostały złożone po terminie. Organ odwoławczy wyjaśnił , że zgodnie z art. 162 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej , w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego , jeżeli uprawdopodobni , że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności , dla której był określony termin. W niniejszej sprawie, w ocenie organu , nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołań, skarżąca złożyła stosowane wnioski o przywrócenie tych terminów zachowując siedmiodniowy termin do ich złożenia oraz złożyła odwołania od wymienionych na wstępie decyzji. Zdaniem organu , skarżąca nie uprawdopodobniła brak swojej winy w złożeniu odwołań po terminie. Skarżąca próbując uprawdopodobnić powyższą okoliczność podniosła , że nie była świadoma , iż przesyłka odebrana w dniu 25.08.2010r przekroczyła termin awizowania , a pracownik urzędu pocztowego nie udzielił jej w tym zakresie żadnych informacji. Organ nie uznał powyższych wyjaśnień , ponieważ skarżąca w sposób prawidłowy była dwukrotnie informowana o pozostawieniu pism w urzędzie pocztowym do jej dyspozycji , co zostało potwierdzone w piśmie Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy [...] z dnia 25.11.2010r. Skarżąca w złożonych wnioskach przyznała , że otrzymuje zawiadomienia poczty o awizowaniu adresowanych do niej przesyłek oraz możliwości ich odbioru przez okres przechowywania ich do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Ta okoliczność , w ocenie organu , pozwala na uznanie , iż skarżąca posiadała bieżącą wiedzę o nadejściu przedmiotowej przesyłki i miejscu jej przechowywania . Skarżąca, jak sama przyznała , dokonuje odbioru przesyłek " w miarę możliwości" , nie biorąc pod uwagę wskazanego przez urząd pocztowy terminu do podjęcia awizowanej przesyłki. Dyrektor Izby Celnej podniósł również , że skarżąca odbierając przesyłkę w dniu 25.08.2010r zawierającą wymienione na wstępie decyzje, miała już świadomość, iż odbierana przez nią korespondencja może przekraczać 14-dniowy termin przechowywania przesyłek w urzędzie pocztowym , a także miała wiedzę na temat konsekwencji przekroczenia tego terminu wynikających z art.150 § 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na wcześniejszą korespondencję z urzędem celnym ( w treści zaskarżonych postanowień organ wskazał konkretne pisma potwierdzające powyższe okoliczności). W ocenie organu , powyższe okoliczności powinny skutkować wzmożoną ostrożnością i należytą starannością skarżącej , aby móc prawidłowo dokonać obliczeń terminu do wniesienia odwołań , tym bardziej , że – jak sama skarżąca przyznała - " ma ograniczoną możliwość bieżącego odbioru poczty". Wskazując na powyższe okoliczności oraz posiadaną przez skarżącą wiedzę w zakresie odbioru decyzji i obliczania terminu do wniesienia odwołania , zdaniem organu odwoławczego – w niniejszym przypadku nie zachodzi okoliczność wskazująca na brak winy po stronie skarżącej . Zaniechanie odbioru korespondencji w wyznaczonym terminie , prawidłowo wskazanym w pozostawionych awizach , w sytuacji posiadania przez skarżącą wiedzy na temat konsekwencji nieterminowego podejmowania przesyłek , pozwala na uznanie – w ocenie organu – iż skarżąca nie dochowała należytej staranności przy podejmowaniu kolejnych przesyłek do niej kierowanych . Nie podjęcie przesyłek w ciągu ustawowo określonych 14 dni , zdaniem organu – jest ewidentnym zaniedbaniem obowiązku dochowania staranności przy obsłudze urzędowej korespondencji. Skarżąca dla uprawdopodobnienia braku swojej winy podniosła , że placówka pocztowa wydała przesyłkę pomimo upływu 14-dniowego terminu do jej odbioru, co nastąpiło z naruszeniem § 38 ust.5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 09.01.2004r w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. z 2004 r Nr 5, poz.34 ze zm.). Odbierając sporną przesyłkę w dniu 25.08.2010r skarżąca , jak twierdzi , działała w przekonaniu , iż od tej daty rozpoczyna się liczenie terminu do złożenia odwołań. Odnosząc się do powyższej argumentacji organ wyjaśnił, iż późniejsze wydanie przesyłki przez pocztę nie wywołuje skutków prawnych związanych z doręczeniem decyzji, skoro nastąpiło ono już wcześniej z mocy przepisów prawa . W tym stanie faktycznym poczta zobowiązana była zwrócić pismo nadawcy , czyli organowi celnemu ; wydając przesyłkę skarżącej po upływie 14 dniowego terminu jej przechowania , poczta zachowała się wbrew przepisom Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej prowadzenia wobec niej wielu postępowań celnych, co wiąże się z otrzymywaniem "ogromnej ilości korespondencji, co do której przysługuje ten sam czternastodniowy termin na wniesienie odwołania, zaś prowadząc działalność gospodarczą ma ona ograniczoną możliwość bieżącego odbioru poczty" w związku z czym "większość przesyłek poleconych na nią adresowanych jest awizowana i odbierana w miarę możliwości" , Dyrektor Izby Celnej stwierdził , że jako kryterium przy ocenie winy uchybienia terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Podmiot powinien tak zorganizować funkcjonowanie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do uchybienia terminu. Ponadto organ podniósł , że negatywnie oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo , oczywiste niedbalstwo oraz wina nieumyślna. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Wskazując na powyższe , Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że argumentacja skarżącej nie mogła być uznana za wykluczającą jej winę w uchybieniu terminu do złożenia odwołań. Na powyższe postanowienia wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w których skarżąca wniosła o ich uchylenie zarzucając im: - obrazę art. 162 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, skutkującą odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od dwóch decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 r. pomimo, iż zaistniały przesłanki do przywrócenia w/w terminu; - obrazę art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącą. Skarżąca podkreśliła, że organ celny nie kwestionował, że dowiedziała się o uchybieniu terminu w dniu 28 września 2010 r. z treści pism z dnia 15 września 2010 r. informujących, że odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2010 r. zostały przekazane rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej i w związku z tym składając wnioski o przywrócenie tych terminów z dnia 30 września 2010 - dochowała 7-dniowego terminu określony dla tych czynności. Okoliczności te są w sprawie bezsporne. Sporna jest natomiast okoliczność , czy skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu tych terminów. Skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację , że wydanie jej przesyłek w placówce pocztowej, pomimo upływu 14-dniowego terminu do odbioru nastąpiło z naruszeniem ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury 9 stycznia 2004 w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych tj. § 38 ust. 5 , dlatego też odbierając pocztę w dniu 25 sierpnia 2010 r. działała w przekonaniu, iż momentem doręczenia spornych przesyłek był dzień ich faktycznego wydania. W związku z powyższym, skarżąca nie poinformowana przez pracownika placówki pocztowej o skutkach doręczenia zastępczego wynikającego z ww. przepisów ustawy, nieświadomie i bez własnej winy obliczyła termin do złożenia odwołań od przedmiotowych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego od daty faktycznego odbioru przesyłki, tj. od 25 sierpnia 2010 r. W ocenie skarżącej , odwołania złożone w dniu 7 września 2010 r. zostały złożone z zachowaniem czternastodniowego terminu ( Sąd zauważa , że odwołania zostały nadane w placówce pocztowej w dniu 8.09.2010r ). Za niezawinionym działaniem skarżącej przemawia, jej zdaniem, również okoliczność, że wszystkie czynności związane z przywróceniem ww. terminu, a wynikające z ostrożności procesowej skarżąca podjęła dopiero po dniu 28 września 2010 r., tj. po doręczeniu jej pisma Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 września 2010 r., w którym stwierdził, że odwołania zostały wniesione po terminie. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kbt Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Usunięcie z obrotu prawnego postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz.1270). Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod kątem ich zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. Z istoty kontroli wynika , że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia , na podstawie akt sprawy. W niniejszej sprawie podstawę prawną zaskarżonych postanowień stanowią przepisy Ordynacji podatkowej . Stosownie do art. 223 tej ustawy , odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu pierwszej instancji , który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienia odwołania po upływie tego terminu nakłada na organ odwoławczy obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania , w trybie art. 228 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej. W razie uchybienia terminowi , w tym także do wniesienia odwołania , termin ten należy przywrócić na wniosek zainteresowanego , jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy , przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi , dopełniając jednocześnie czynności , dla której określony był termin – art.162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie , poprawnie zaadresowana przesyłka zawierająca decyzje Naczelnika Urzędu Celnego wymienione na wstępie , wobec niemożności jej doręczenia w sposób określony w art.148 § 1 lub w art.149 Ordynacji podatkowej , była przechowywana przez pocztę przez okres 14 dni , o czym placówka pocztowa dwukrotnie zawiadamiała skarżącą, umieszczając zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Wskazane okoliczności są w niniejszej sprawie bezsporne . Przedmiotowe decyzje doręczono skutecznie w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia , w trybie art.150 § 2 Ordynacji podatkowej z dniem 24.08.2010r. W związku z tym 14-dniowy termin na wniesienia odwołania upłynął w dniu 07.09.2010r , a zgodnie z datą stempla pocztowego odwołania skarżąca złożyła w dniu 08.09.2010r , a zatem po terminie. Przepis art.162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej stanowi , że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni , że uchybienie nastąpiło bez jego winy . Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin . Przepis art. 162 ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu. Są to : uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi, złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy tego , czy organ prawidłowo uznał , że skarżąca nie uprawdopodobniła , że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Podnieść należy, że ustawodawca nie wymaga od strony udowodnienia braku winy, a jedynie nałożył na stronę obowiązek wykazania istnienia dużego prawdopodobieństwa okoliczności przemawiających za brakiem winy. Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek dowodowy w tym zakresie spoczywa na stronie. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia , że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku , a przy tym powstała ona (przeszkoda ) w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej ( wyrok NSA z dnia 18.08.2000r, III SA 1716/99 , Lex nr 45409).. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. nagłą chorobę , przerwy w komunikacji , powódź , pożar, wypadek samochodowy związany z hospitalizacją . Podnieść należy , że kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe , gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności , jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Brak zawinienia należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania przy zastosowaniu obiektywnych , a nie subiektywnych , mierników staranności. Przyczyna uchybienia terminu musi być niezależna od woli i wiedzy strony . Podnieść należy , że o braku winy w dopełnieniu czynności procesowej nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne jednostki prowadzącej działalność gospodarczą. Jak wyżej podniesiono , to na stronie , która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania , spoczywa obowiązek wykazania , że uchybienie nastąpiło bez jej woli. W celu uprawdopodobnienia braku winy , strona winna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas , aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu ( zob.B.Adamiak : Ordynacja podatkowa, Komentarz, wyd.UNIMEX, Wrocław 2004, s.590). Z treści art.162 § 1 Ordynacji podatkowej nie można wywodzić , że organ powinien , zgodnie z art. 122 tej ustawy , wykazać , że doszło do zawinienia , bądź jego braku . Nie uprawdopodobnienie na odpowiednim etapie postępowania braku winy w uchybieniu terminu skutkuje uznaniem , że uchybienie terminu było zawinione. Przy ocenie braku winy należy przyjąć tzw. obiektywny miernik staranności , jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Ocena winna się odbyć z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności , które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie , ale również okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca dla uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminów do złożenia odwołań wskazała na swoje przekonanie , iż termin dla dokonania powyższych czynności procesowych należy liczyć od dnia faktycznego doręczenia jej przesyłki zawierającej zaskarżone decyzje . W ocenie Sądu organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku , że wskazana przyczyna uchybienia terminu nie uprawdopodobnia brak winy skarżącej , bowiem – jak wykazał to organ w zaskarżonych postanowieniach – skarżącą już wcześniej miała świadomość , iż odbierana przez nią korespondencja może przekraczać termin 14 dni przechowywania przesyłek adresowanych do niej przez placówkę pocztową. Dla oceny staranności działania skarżącej w tym zakresie nie bez znaczenia ma okoliczność, że skarżąca posiadała także wiedzę dotyczącą konsekwencji przekroczenia tego terminu , wynikających z art.150 § 2 Ordynacji podatkowej . Świadomość i wiedza skarżącej o powyższych okolicznościach powinna spowodować po stronie skarżącej szczególność staranność i ostrożność w działaniu. W ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym niniejszej sprawy wyjaśnienia skarżącej dotyczące " ograniczonych możliwości bieżącego odbioru poczty" , odbieranie korespondencji " w miarę możliwości" , nadmiar obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz prowadzenia wobec skarżącej kilkudziesięciu spraw celnych i podatkowych , w związku z czym jest ona zmuszona do odbioru kilkunastu awizo jednocześnie, co sprzyja popełnianiu przypadkowych, niezamierzonych błędów - uzasadniają ocenę Dyrektora Izby Celnej , że okoliczności przedstawione przez skarżącą we wniosku nie świadczą , by uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji wskazanych na wstępie , nastąpiło bez jej winy. Argumentacja wniosku oraz skargi nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Końcowo należy zauważyć , że urząd pocztowy wydając sporną przesyłkę w piętnastym dniu jej przechowywania w tej placówce naruszył obowiązujące przepisy pocztowe , a konkretnie § 38 ust.1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych. Przepis ten obligował placówkę pocztową do zwrotu przedmiotowej przesyłki do nadawcy w trybie § 5 ww. przepisu. Okoliczność ta nie może jednak zmienić oceny organu co do braku przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i i skutkować uznaniem, iż odwołania zostały złożone po terminie bez winy skarżącej. Ewentualna szkoda wyrządzona skarżącej nieprawidłowym wykonanie usług pocztowych może być dochodzona w odrębnym postępowaniu Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargi oddalił.