III SA/Kr 431/19

|Sygn. akt III SA/Kr 431/19 | POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Halina Jakubiec (spr.), WSA Barbara Pasternak, , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 r., sprawy ze skargi J. C. na czynność materialno-techniczną Starosty z dnia 27 lutego 2019 r. w przedmiocie rejestracji zmiany przeznaczenia pojazdu postanawia: I. skargę odrzucić II. zwrócić skarżącemu kwotę 200.00 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. J. C., zwany dalej skarżącym, zwrócił się do Starosty z wnioskiem z dnia 26 lutego 2019 r. o wymianę: dowodu rejestracyjnego pojazdu marki MAN o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...] oraz o wydanie pozwolenia czasowego na okres do wydania nowego dowodu rejestracyjnego. Do wniosku dołączono: kartę pojazdu, dowód rejestracyjny nr [...], zaświadczenie z dnia 11 lutego 2019 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] oraz zaświadczenie z dnia 11 lutego 2019 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe. Starosta wydał w dniu 27 lutego 2019 r. pozwolenie czasowe o nr [...] na podstawie nowych danych technicznych po dokonaniu zmian określonych przez uprawnionego diagnostę. W tym samym dniu zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego . Następnie, w dniu 11 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego odebrał dowód rejestracyjny nr [...], który zawierał nowe dane, techniczne po dokonaniu zmian (dane tożsame z danymi zawartymi w pozwoleniu czasowym z dnia 27 lutego 2019 r.). Skarżący zwrócił się w dniu 10 kwietnia 2019 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą, za przedmiot jej czyniąc "czynność materialno – techniczną" rejestracji zmiany przeznaczenia samochodu MAN [...], numer identyfikacyjny [...] i numer rejestracyjny [...], o której uzyskał wiedzę w dniu 11 marca 2019 r. Zarzucił jej naruszenie 1. przepisów postępowania: - art. 61 § 1 Kpa poprzez rozstrzygnięcie ponad żądanie strony i zmianę dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu z 12000 kg na 13000 kg, choć żądanie wniosku dotyczyło wyłącznie zmiany przeznaczenia pojazdu z "pogotowia technicznego/warsztat" na "kempingowy"; - art. 9 i 10 Kpa poprzez nieinformowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na jego prawa i obowiązki wynikające z prowadzonego postępowania, co uniemożliwiło skarżącemu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu, a w konsekwencji skarżący dowiedział się o zmianie dopuszczalnej masy pojazdu w dniu odebrania dowodu rejestracyjnego, - art. 145 § 1 pkt 1 kpa poprzez dokonanie czynności na podstawie sfałszowanego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 11 lutego 2019 r., 2. przepisów postępowania: - art. 2 pkt 54 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 3.2.2. i 3.2.2.1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 19/2011 z dnia 11 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu dotyczących tabliczki znamionowej producenta oraz numeru identyfikacyjnego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych, poprzez niezastosowanie i niedostrzeżenie, iż w lewej kolumnie tabliczki znamionowej pojazdu podaje się zamierzone maksymalne dopuszczalne masy całkowitej do celów rejestracyjnych/eksploatacyjnych, a w prawej kolumnie - technicznie dopuszczalne maksymalne masy całkowite, przez co organ dokonał zmiany całkowitej dopuszczalnej masy pojazdu na wartość umieszczoną w prawej kolumnie tj 1 3000 kg. Wobec treści zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności a na podstawie art. 145 a w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a o zobowiązanie organu do określenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu na dotychczasowym poziomie 12000 kg oraz dokonanie zmian w dowodzie rejestracyjnym, karcie pojazdu i systemie informatycznym CEP. W treści skargi skarżący wskazał, że zwrócił się do Starosty o dokonanie zmiany przeznaczenia pojazdu z "pogotowia technicznego/warsztat" na "kempingowy". Odbierając dowód rejestracyjny, stwierdził, że w rubryce F1, w której wpisywana jest dopuszczalna masa całkowita widnieje 13000 kg, zamiast dotychczasowych 12000 kg. Skarżący, poczytując to za oczywistą omyłkę pisarską, poprosił o zmianę tej wartości, gdyż w Karcie Pojazdu, gdzie widnieją dane parametrów pojazdu nie podlegających zmianom, nadal widniało 12 000 kg. W odpowiedzi organ zmienił dane Karty pojazdu, uzasadniając zmianę treścią zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 11 lutego 2019 r., w której widniała inna niż dotychczas wartość dopuszczalnej masy całkowitej – 13 000 kg. Skarżący ustalił, że zmiana nastąpiła na skutek interwencji pracownika Wydziału Komunikacji starostwa. Skarżący podjął się następnie próby zmiany danych w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, przedstawiając między innymi pismo producenta MAN [...]Sp. z o.o., z którego wynikało, że w roku 2014 została wydana tabliczka znamionowa, na której widnieją dwie wartości 12 000 i 13 000 kg. Wyjaśnił przy tym, że wartość 13 000 kg to tzw. DMC konstrukcyjne, to jest takie, do którego samochód może być przystosowany, natomiast wartość 12 000 kg to aktualna homologowana przez MAN dopuszczalna masa całkowita. Skarżący wyjaśnił przy tym, że zmiana dopuszczalnej masy całkowitej na powyżej 12 000 kg wiąże się z licznymi ograniczeniami dla pojazdu dotyczącymi wjazdu, przejazdu oraz ze zwiększonymi opłatami autostradowymi, kempingowymi czy ubezpieczeniowymi. Skarżący zarzucił organowi wyjście ponad żądanie i naruszenie skargowości, oparcie rozstrzygnięcia na sfałszowanym dowodzie, wobec tego, że diagnosta pod naciskiem pracownika organu zmienił dopuszczalną masę całkowitą. Na koniec zarzucił organowi, że nie uwzględnił regulacji wynikającej z przepisów europejskich, które nakazują na tabliczce znamionowej wskazać w dwóch kolumnach: maksymalną dopuszczalną masę całkowitą do celów rejestracyjnych/eksploatacyjnych oraz technicznie dopuszczalną maksymalną masę całkowitą. Producent pojazdu skarżącego zamieścił na tabliczce znamionowej dwie wartości w lewej kolumnie dla celów rejestracyjnych/eksploatacyjnych 12 000 kg a w prawej 13 000 kg technicznie dopuszczalne masy całkowite. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił rozumienie pojęć dopuszczalnej masy całkowitej na gruncie przepisu art. 2 pkt 54 i 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2018 r. poz. 1990 ze zm.) stanowiącego, że dopuszczalna masa całkowita oznacza największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze; z kolei maksymalna masa całkowita - największą masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, określoną przez producenta pojazdu. Wspomniane właściwe warunki techniczne zawarte są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Pojazd, którego dotyczy skarga, jest dwuosiowym pojazdem samochodowym (rodzaj pojazdu - samochód specjalny; przeznaczenie - kempingowy). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu samochodowego o dwóch osiach nie może przekroczyć 18 ton. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 6 dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie może przekroczyć maksymalnej masy całkowitej określonej przez producenta. Wobec tego, w przypadku pojazdu skarżącego dopuszczalna masa całkowita winna być określona na poziomie 13 ton, tj. na poziomie masy maksymalnej określonej przez producenta, gdyż masa ta nie przekracza w/w wartości 18 ton. Zdaniem organu ograniczenie jej do 12 ton byłoby wbrew cytowanym wyżej przepisom. Stąd wynikała zmiana dokonana przez uprawnionego diagnostę L. S. w dniu 11 lutego 2019 r. w ramach badania technicznego. Określił on wartość maksymalnej masy całkowitej zgodnie z tabliczką znamionową, tj. 13 ton (pozycja F.l). Następnie na tej podstawie określił obowiązującą w Polsce wartość dopuszczalnej masy całkowitej również jako 13 ton (pozycja F.2). Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 6 i 7 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach, związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. 2016 r. poz. 1088) w rubryce przy kodzie F.1 wpisuje się maksymalną masę całkowitą pojazdu, będącą największą technicznie dopuszczalną masą całkowitą pojazdu, wynikającą z jego konstrukcji i wykonania, określoną przez producenta, wyrażoną w kg; z kolei w rubryce przy kodzie F.2 wpisuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, będącą największą, określoną w przepisach o warunkach technicznych masą pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze, wyrażoną w kg. Organ odniósł się następnie do wymagań związanych z tabliczką znamionową zawartych w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Na tabliczce producent pojazdu podaje m.in. informację o maksymalnej masie całkowitej, przy czym jeżeli wartości maksymalne mas i obciążeń są większe niż dopuszczalne, to należy podawać również te wartości; dane powinny być wówczas podane w dwóch kolumnach: dopuszczalne - po lewej i maksymalne - po prawej stronie. W nagłówku lewej kolumny podaje się kod państwa, w którym pojazd ma zostać zarejestrowany; dotyczy pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 1 maja 2016 r. Organ zwrócił uwagę, że na tabliczce znamionowej przedmiotowego pojazdu, w nagłówku lewej kolumny nie został podany kod państwa, do którego odnoszą się podane w lewej kolumnie wartości dopuszczalne, w tym wartość dopuszczalnej masy całkowitej 12 ton. Również w piśmie MAN [...] Sp. z o.o. z dnia 9 kwietnia 2019 r. nie stwierdzono, że pierwsza kolumna zawiera dane, które dotyczą rejestracji pojazdu w Polsce. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że uprawniony diagnosta prawidłowo określił wartość dopuszczalnej masy całkowitej 13 ton, gdyż zgodnie z definicją, wynika ona wyłącznie z obowiązujących w Polsce właściwych warunków technicznych i nie można jej ograniczać wyłącznie na podstawie tabliczki znamionowej zawierającej wartość dopuszczalnej masy całkowitej w innym kraju, jeśli ograniczenie takie nie wynika z polskich przepisów w tym zakresie. Organ nie zgodził się z zarzutem dokonania czynności na podstawie sfałszowanego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu dnia 11 lutego 2019 r. Wskazał, że znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia nr [...] oraz [...] wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe z dnia 11 lutego 2019 r., zostały do urzędu dostarczone w dniu 17 lutego 2019 r. przez pełnomocnika skarżącego. Różnica w treści zaświadczeń złożonych przez pełnomocnika w urzędzie w stosunku do zaświadczeń dołączonych do skargi (dowód nr 1) wynika z § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, zgodnie z którym w przypadku popełnienia oczywistej omyłki w wydanym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów, która przeprowadziła badanie techniczne pojazdu, prostuje ją w rejestrze, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów oraz wydaje nowe zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Organ zauważył, że skarżący posiadał wiedzę o korekcie dopuszczalnej masy całkowitej już w dniu 27 lutego 2019 r., gdyż w tym dniu jego pełnomocnik złożył w urzędzie dokumenty podpisane przez uprawnionego diagnostę z określoną dopuszczalną masą całkowitą 13 ton. Również w dniu 27 lutego 2019 r. zostało wydane pozwolenie czasowe nr [...] zawierające w rubryce F.2 (dopuszczalna masa całkowita) wpis 13000 kg. W tym samym dniu, tj. 27 lutego 2019 r., pełnomocnik skarżącego złożył podpis potwierdzający, że dane i informacje zawarte w karcie informacyjnej pojazdu są zgodne ze stanem faktycznym. W karcie tej w rubryce "Adnotacje urzędowe, informacje, zmiany" zawarta była zmiana z dnia 27 lutego 2019 r., dotycząca korekty dopuszczalnej masy całkowitej z 12000 kg na 13000 kg. Stąd też zdaniem organu nieuprawnionym jest stwierdzenie, iż żądanie wniosku dotyczyło wyłącznie zmiany przeznaczenia pojazdu z "pogotowie techniczne/warsztat" na "kempingowy". Organ wskazał, że wniosek o wymianę dowodu rejestracyjnego z dnia 26 lutego 2019 r. dotyczył wymiany dowodu rejestracyjnego z powodu "zmian konstrukcyjnych" bez sprecyzowania zakresu tych zmian. Pełnomocnik skarżącego nie kwestionował danych zawartych w dokumentach dołączonych do wniosku. Organ wskazał dalej, że § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. 2017 r., poz. 2355 ze zm.) stanowi, że w przypadku zawiadomienia o zmianie danych pojazdu zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, zaistniałej w wyniku wprowadzenia zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów, pojazd podlega badaniu technicznemu. Zaświadczenie o pozytywnym wyniku tego badania potwierdzające, że dokonane zmiany są zgodne z przepisami wydanymi na podstawie art. 66 ust. 5 i 5 a ustawy, jest podstawą do wydania dowodu rejestracyjnego z nowymi danymi pojazdu. Dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym oraz poprzedzającym jego wydanie pozwoleniu czasowym, powinny odzwierciedlać stan faktyczny, który ustalił uprawniony diagnosta podczas przeprowadzenia badania technicznego pojazdu. Organ nie mógł zatem nie uwzględnić prawidłowych danych technicznych pojazdu, zawartych w przedłożonych zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu. Na koniec organ podniósł, że w wydanym poprzednio dowodzie rejestracyjnym pojazdu nr [...] określona została dopuszczalna masa całkowita (F.2) oraz maksymalna masa całkowita (F.l) na poziomie 12 000 kg. Rejestrując pojazd w dniu 10 kwietnia 2018 r. organ nie posiadał wiedzy, że dane zawarte w poprzednim dowodzie rejestracyjnym nr [...] (nr rejestracyjny [...]) nie odpowiadały stanowi faktycznemu. Dopiero w dniu 11 lutego 2019 r. uprawniony diagnosta L. S. dostrzegł oczywiste omyłki i niezgodności w dowodzie rejestracyjnym związane z danymi technicznymi pojazdu, określając jednocześnie ich prawidłowe wartości na podstawie tabliczki znamionowej oraz warunków technicznych. W piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 20-19 r. skarżący podtrzymał argumentację skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: |Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z | |późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. | |Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o | |kryterium zgodności z prawem. | |Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 1-8 i § 3 p.p.s.a. zakres orzekania przez sąd administracyjny obejmuje kontrolę działalności | |administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na: | |1) decyzje administracyjne; | |2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia | |rozstrzygające sprawę co do istoty; | |3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela| |o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego | |zarzutu; | |4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z| |przepisów prawa, | |z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - | |Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy| |z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie| |przepisy powołanych ustaw; | |4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; | |5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; | |6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu | |administracji publicznej; | |7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; | |8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w | |przypadku określonym w pkt 4a; | |9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z | |zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania | |administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w| |działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy | |powołanych ustaw. | |Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż | |określone w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. | |Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać | |wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga | |dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Innymi słowy, z treści skargi musi wynikać jednoznacznie, z jaką | |decyzją organu strona się nie zgadza. | |Ze treści skargi wynika, że kwestionuje ona prawidłowość wpisu w dowodzie rejestracyjnym. Skarżący domaga się zmiany czynności | |materialno-technicznej w postaci wydania dowodu rejestracyjnego dla pojazdu marki MAN o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze | |rejestracyjnym [...] oraz o wydanie pozwolenia czasowego na okres do wydania nowego dowodu rejestracyjnego w którym zmieniony zostanie | |błędny wpis dotyczący masy całkowitej pojazdu w ten sposób, że w miejsce 13000 kg ( w rubryce F ) wpisana zostanie masa całkowita | |12000 kg. | |Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 | |r., poz. 1990, zwana dalej Uprd) dowód rejestracyjny pojazdu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu m.in. pojazdu | |samochodowego. Dokumenty, na podstawie których dokonuje się rejestracji pojazdu określa art. 72 Uprd, Zgodnie z art. 73 ust. 1 Uprd | |"Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając | |dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust.| |2-5". | |W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. akt OPK 24/99 wyeksponowano, że w art. 73 ust. 1 ustawy | |jest mowa o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego: o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic (tablicy)| |rejestracyjnych. Samo wydanie dowodu rejestracyjnego jest tylko czynnością materialno-techniczną. Sama ta czynność jednak nie wyznacza | |sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być ona poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba | |ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe. Takie działania organu autorytatywnie | |konkretyzują sytuację prawną podmiotu i noszą wszelkie znamiona procesu wydawania decyzji. Akt rejestracji pojazdu zatem ma cechy | |decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Skoro ustawa nie wyłącza stosowania w tych sprawach kodeksu postępowania | |administracyjnego (k.p.a.), postępowanie w tych sprawach normuje ten kodeks. Niewątpliwie załatwienie sprawy w tym postępowaniu | |(zarówno pozytywne dla strony, jak i negatywne) następuje przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny | |sposób kończy sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.). | |Zarówno we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w aktualnych orzeczeniach sądów administracyjnych obu | |instancji dopuszcza się w określonych sprawach, aby pozytywne załatwienie sprawy nastąpiło poprzez podjęcie czynności | |materialno-technicznej, natomiast odmowa dokonania takiej czynności winna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne | |rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona, mająca w tym interes prawny (m.in. postanowienie | |NSA z 27 lutego 2009 r., II OSK 230/09 – w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego, wyrok NSA z 8 maja 2007 r., I OSK 850/06 – dot. | |odmowy wydania zezwolenia zagranicznego, wyrok NSA z 10 października 2007 r., II SA 1719/03 – dot. odmowy udostępnienia danych z | |ewidencji pojazdów, wyrok NSA, I OSK 509/06, wyrok NSA, II SA 2083/82 w sprawie odmowy dokonania wpisu w akcie stanu cywilnego, | |postanowienie WSA w Gdańsku z 8 listopada 2007 r., III SA/Gd 262/07 dot. odmowy dokonania czynności ustawienia znaku drogowego, | |postanowienie WSA w Gliwicach z 31 marca 2008 r., III SA/GL 1374/07, wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2007 r., I SA/Kr 1210/05). | |Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wskazuje natomiast, że organ nie rozpoznał żądania skarżącego dotyczącego zmiany | |wpisu wysokości dopuszczalnej masy całkowitej. Dopiero z treści odpowiedzi na skargę wynika, że organ uznaje żądanie strony za | |bezzasadne i odmawia dokonania zmiany czynności materialno-technicznej w postaci wydania dowodu rejestracyjnego żądanej treści. | |Odnosząc powyższe rozważania do stanu prawnego rozpoznawanej sprawy, należy skonkludować, że jeśli organ stwierdzi przeszkody do | |pozytywnego załatwienia wniosku o zmianę danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym powinno to skutkować rozstrzygnięciem w postaci | |odmownej decyzji administracyjnej | |Reasumując stwierdzić należy, że niniejsza sprawa, do chwili przesłania do Sądu akt administracyjnych, nie została rozstrzygnięta w | |sposób prawem przewidziany , co oznacza, że w sprawie nie został wydany żaden akt lub czynność z zakresu administracji publicznej | |wpływający w sposób wiążący na sferę uprawnień i obowiązków strony wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 | |p.p.s.a. i który mógłby podlegać kontroli przez sąd administracyjny. | |W świetle powyższego skargę na Starostę w przedmiocie sprostowania wpisu w dowodzie rejestracyjnym jako niedopuszczalną należy odrzucić| |na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl tego przepisu skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn | |innych aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1- 5 p.p.s.a. | |Należy zwrócić uwagę, że - o ile w świetle obowiązujących przepisów prawa organ uważa wniosek skarżącego o zmianę danych zawartych w | |dowodzie rejestracyjnym pojazdu za niezasadny - powinien wydać w tym przedmiocie decyzję administracyjną, od której stronie będzie | |przysługiwało odwołanie do organu wyższej instancji, natomiast w razie nieuzasadnionej zwłoki organu stronie w opisanym wyżej zakresie | |przysługuje środek prawny w postaci skargi na bezczynność, ewentualnie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania | O kosztach orzeczono na podstawie art. 232§ 1 p.p.s.a.