III SA/Kr 435/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Bożenna Blitek ( spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta C, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w C zobowiązał D. R. do zwrotu w całości należności z tytułu wypłaconych osobom uprawnionym – D. R. oraz M. R. – świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie świadczeniowym 2009/2010 w wysokości 7618,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami obliczonymi do dnia spłaty. Kwota odsetek na dzień wydania decyzji wynosiła 1401,17 zł. Decyzja zawierała również pouczenie, że służy od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu wydającego decyzję, w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. W decyzji zawarto również pouczenie, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja została doręczona D. R. w dniu 14 września 2011 r. D. R. skierował do Ośrodka Pomocy Społecznej w C pismo z dnia 18 września 2011 r., w którym zwrócił się "o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości". Jednocześnie D. R. zaznaczył, że przed osadzeniem go w zakładzie karnym był osobą wypłacalną, a powstałe zadłużenie jest wynikiem jego przebywania w zakładzie karnym, w którym pracuje za niewielkie wynagrodzenie. Podał, że koniec kary przypada na 28 listopada 2012 r. Decyzją z dnia 31 października 2011 r. Nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta C, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w C odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych przez Ośrodek Pomocy Społecznej w C świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami w okresie od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. na rzecz D. i M. R. w wysokości 8493,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty oraz odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych przez Ośrodek Pomocy Społecznej w C świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami w okresie od 1 września 2009 r. do 30 września 2010 r. na rzecz D. i M. R. w wysokości 7618,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty. Organ I instancji podał, że na podstawie ugody zawartej przed Sądem Rejonowym z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt [...] D. R. został zobowiązany do płacenia świadczenia alimentacyjnego na rzecz D. R. oraz M. R. w kwocie po 400 zł miesięcznie. Ponieważ egzekucja alimentów przebiegała bezskutecznie Ośrodek Pomocy Społecznej wypłacał zaliczkę alimentacyjną oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego począwszy od października 2008 r. do dnia wydania niniejszej decyzji. Organ I instancji stwierdził, że D. R. odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w okresie od 8 listopada 2008 r. do 28 listopada 2012 r. Jest zatrudniony w zakładzie karnym odpłatnie i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie rzędu 90-100 zł netto miesięcznie. Komornik prowadzący postępowanie egzekucyjne przekazuje wyegzekwowane kwoty na poczet zwrotu zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Na konto Ośrodka z tego tytułu wpłynęła łącznie kwota 3231,81 zł z czego 2817,64 zł stanowiło zwrot należności głównej a 414,17 zł to odsetki ustawowe. Organ I instancji podał, że z oświadczenia dłużnika wynika, że jest on osobą zdrową i po wyjściu z zakładu karnego ma zamiar podjąć pracę. Zdaniem organu I instancji, argumentacja dłużnika, że przebywa w zakładzie karnym i w związku z tym ma ograniczone możliwości podjęcia lepiej płatnej pracy, nie jest okolicznością mającą wpływ na pozytywne rozstrzygnięcie jego podania. Zdaniem tego organu, nie może być uznana za wyjątkową sytuacja będąca efektem działań podmiotu zobowiązanego do alimentacji, a po wyjściu z zakładu karnego D. R. powinien jak najszybciej podjąć jakiekolwiek zatrudnienie po to, aby móc chociaż w części regulować swoje zobowiązania alimentacyjne. Zdaniem organu, ewentualne umorzenie zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego faktycznie nie wpłynie na sytuację dochodową dłużnika, gdyż komornik sądowy dalej będzie prowadził postępowanie, aby wyegzekwować bieżące i zaległe alimenty, które posiada on wobec wierzyciela. Nadto, według organu I instancji, umorzenie D. R. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami uszczupliłoby dochody budżetu państwa i budżetu gminy, które w porównaniu do lat ubiegłych znacząco zmalały. W ocenie Ośrodka Pomocy Społecznej, nie zostały stwierdzone nadzwyczajne czy losowe okoliczności, które pozwalałyby na umorzenie zadłużenia. Organ I instancji podał, że umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest kompetencją, która ma charakter uznaniowy a zastosowanie jej zostało przez ustawodawcę uzależnione od przesłanek mających charakter ogólny, co oznacza, że nie są wyraźnie określone zasady i tryb rozpatrzenia tych przesłanek. Zdaniem organu I instancji, umorzenie należności na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów powinno mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego i jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu i tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji D. R. podał, że nie rozumie dlaczego Ośrodek Pomocy Społecznej wypłacał zaliczkę alimentacyjną i świadczenia z funduszu alimentacyjnego od października 2008 r., skoro ostatnie pieniądze na alimenty zostały przekazane komornikowi przez jego zakład pracy w grudniu 2008 r. Zdaniem odwołującego się, oznacza to, że podobnie jak na przełomie 2005/2006 roku, alimenty były od niego ściągane a równocześnie wypłacano M. R. drugie alimenty z funduszu. Odwołujący się podniósł również, że zadłużenie nie jest wynikiem jego zaniechania lecz osadzenia go w zakładzie karnym, albowiem wcześniej był osobą wypłacalną. D. R. podkreślił, że osadzenie go w zakładzie karnym kosztuje budżet państwa więcej niż wynosi kwota jego należności, o umorzenie których wystąpił. Podał też, że po wyjściu z zakładu karnego zamierza podjąć pracę. Decyzją z dnia 27 stycznia 2012 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta C, decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium przytoczyło ustalenia organu I instancji i stwierdziło, że organ I instancji był uprawniony na ich podstawie do podjęcia decyzji o odmowie umorzenia należności finansowych z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych. Poza tym Kolegium uznało, że umorzenie przedmiotowych należności prowadziłoby do przerzucenia obowiązku utrzymania dzieci dłużnika przez wszystkich podatników, a zatem sprzeciwia się temu interes społeczny. Odnosząc się do treści odwołania, Kolegium podało, że funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej przyznającej prawo do świadczenia jest w automatyczny sposób powiązane z nakazem wydania decyzji orzekającej zwrot należności w trybie regresu. Zdaniem organu II instancji, na etapie wydawania decyzji z art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ nie może badać samej zasadności przyznawania prawa na oznaczony okres świadczeniowy. Rzeczywistym aktem przesądzającym o obowiązku zwrotu przez dłużnika należności wypłaconej uprzednio wierzycielowi pozostaje decyzja ustalająca wierzycielowi prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Ponadto Kolegium powołało się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 3/11, w którym stwierdzono że odbywanie przez skarżącego kary pozbawienia wolności nie stanowi samej w sobie wystarczającej przesłanki do uwzględnienia jego wniosku, gdyż stanowi ona efekt zabronionych działań podmiotu zobowiązanego do alimentacji. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego D. R. podał, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Stwierdził również, że wnosił o umorzenie kwoty 8493,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami i dlatego nie wie, dlaczego w decyzjach została również ujęta kwota 7618,50 zł. Skarżący ponownie podniósł, że nie rozumie dlaczego Ośrodek Pomocy Społecznej wypłacał świadczenia z funduszu alimentacyjnego od października 2008 r., skoro ostatnie pieniądze na alimenty zostały przekazane komornikowi przez jego zakład pracy w grudniu 2008 r. Zdaniem skarżącego, oznacza to, podobnie jak to już miało miejsce na przełomie 2005/2006 roku, że jego byłej żonie M. R. wypłacono podwójne alimenty – z funduszu i te ściągnięte z jego wynagrodzenia. Zdaniem skarżącego, organy administracyjne nie wyjaśniły tej kwestii podobnie jak organy nie wyjaśniły, dlaczego komornik z jego wynagrodzenia za pracę w zakładzie karnym przelewał miesięcznie raz 70 zł, a innym razem 140 zł, skoro wynagrodzenie było takie samo oraz dlaczego rozliczenie podatku PIT zostało przeznaczone na spłatę pożyczki, a nie na alimenty, które mają pierwszeństwo. Skarżący podniósł, że osadzenie go w zakładzie karnym z powodu niepłacenia alimentów nastąpiło na koszt podatników, a jego dług w związku z osadzeniem jest jeszcze większy. Skarżący podał również, że otrzymał trzymiesięczne wypowiedzenie z pracy i obecnie szuka nowej, jednak znalezienie pracy w zawodzie kolejarza jest trudne. Z tego względu wnosi on o umorzenie należności, a nie o odroczenie ich płatności lub rozłożenie na raty, tym bardziej, że wszelkie zarobione przez niego pieniądze pójdą na regulowanie alimentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, skarga D. R. jest uzasadniona, chociaż nie ze względów w niej podniesionych. Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę na treść pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] 2011 r. Nr [...] wydanej przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta C, która – zdaniem Sądu – jest myląca i sugeruje, że wniesienie odwołania od decyzji lub - według wyboru - wniosku o umorzenie należności alimentacyjnych może nastąpić w terminie 14 – tu dni od daty otrzymania decyzji. Tak jednak nie jest, albowiem wskazany termin jest wyłącznie terminem do złożenia odwołania od otrzymanej decyzji, natomiast wniosek o umorzenie można złożyć praktycznie w każdym czasie od decyzji ostatecznej, a więc takiej, od której w ustawowym terminie dni 14-tu nie wniesiono odwołania lub wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania. Należy zaznaczyć, że powyższą decyzję z dnia [...] 2011 r. Nr [...] doręczono D. R. w dniu 14 września 2011 r. i już 4 dni później, w dniu 18 września 2011 r., skarżący skierował pismo do Ośrodka Pomocy Społecznej. Decyzja z dnia [...] 2011 r. Nr [...] nie była więc decyzją ostateczną i pomimo treści pisma, z której mogło wynikać, że D. R. zwraca się o umorzenie należności, obowiązkiem organu było jednoznaczne wyjaśnienie, czy pismo to – wobec złożenia go w ustawowym terminie do odwołania - stanowi odwołanie od wydanej wyżej wymienionej decyzji, czy też jest wnioskiem o umorzenie należności (który można złożyć w każdym czasie, także po wydaniu decyzji w wyniku odwołania), a jeśli tak, to konkretnie jakich należności, w jakiej wysokości itp. Powyższe wyjaśnienie było niezbędne, albowiem z dalszych pism skarżącego wynika, że kwestionuje on zasadność wydanej decyzji, a ze skargi wynika wprost, że wnosił o umorzenie kwoty 8493,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami, a nie także kwoty 7618,50 zł. Sąd podkreśla, że sprecyzowanie przedmiotu sprawy i zakresu zaskarżenia należy wyłącznie do strony, a nie do organu, który zobowiązany jest do przekazywania precyzyjnych pouczeń i do wyjaśnienia woli strony tak, aby strona nie poniosła niekorzystnych dla siebie konsekwencji, choćby przez nieskorzystanie z możliwości odwołania się od decyzji przy pouczeniu sugerującym, że zamiast odwołania może w tym samym terminie wnieść o umorzenie należności. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy administracyjne naruszyły art. 9 K.p.a. i już tylko z tego względu zaskarżone decyzje zostają uznane za wydane niezgodnie z obowiązującym prawem, co w konsekwencji powoduje ich uchylenie. Niezależnie od powyższego stwierdzenia Sąd zauważa szereg błędów, których organy nie uniknęły przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zakwalifikowanym przez siebie jako "o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych wraz z ustawowymi odsetkami". Po pierwsze: Prowadząc sprawę o umorzenie należności wypłaconych od 2008 roku organy powinny podać, na jakiej podstawie przyjmują taki zakres sprawy i jeśli w sprawie dotyczącej umorzenia należności organy podają podstawę dokonania wypłaty tych należności, to powinny wskazać ją prawidłowo. Takiej podstawy najprawdopodobniej nie stanowi ugoda Sądu Rejonowego z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt [...], o jakiej pisze organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2011 r. Nr [...], a której w aktach brak. Z akt adm. (k. 25) wynika, że w dniu 4 września 2009 r. przed Sądem Rejonowym do sygn. akt [...] została zawarta ugoda, na mocy której D. R. zobowiązał się płacić na rzecz małoletnich dzieci D. R. i M. R. kwoty po 500 zł na każde z dzieci, tj. łącznie 1000 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 grudnia 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2009 roku, a od 1 września 2009 roku po 350 zł na każde z dzieci, tj. łącznie 700 zł miesięcznie - w miejsce alimentów po 200 zł miesięcznie na każde z dzieci ustalonych ugodą Sądu Rejonowego z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt [...]. W przypadku nie wypełniania obowiązku alimentacyjnego przez zobowiązanego organy administracyjne mogą wypłacić świadczenia alimentacyjne zastępczo, jednak nie mogą dokonać wypłaty tych świadczeń w rozmiarze większym lub za dłuższy okres niż zostało to ustalone sądownie wyrokiem czy ugodą. Sąd zaznacza, że kontrola Sądu nie może polegać na przypuszczeniach. Z tego względu zarówno podstawa wypłaty świadczeń alimentacyjnych jak również zakres ich zwrotu powinny być podane przez organy administracyjne jednoznacznie przez matematyczne ich wyliczenie. Po drugie: Uwagi zawarte powyżej świadczą o tym, że organy same miały problemy z ustaleniem przedmiotu sprawy, gdyż w uzasadnieniu decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu wypłaconych alimentów próbowały uzasadnić wielkość zadłużenia i podstawę jego powstania nie zauważając, że kwestie te powinny być przesądzone decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] wydaną przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej zobowiązującą D. R. do zwrotu należności z tytułu wypłaconych osobom uprawnionym, o ile decyzja ta byłaby ostateczna. Po trzecie: Organy administracyjne obu instancji wskazały jako podstawę prawną wydanych decyzji art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 z późn. zm.), jednakże treści tego przepisu organy nie zrozumiały. Sąd zauważa, że przepis ten stanowi: "Art. 30 (...) 2. Organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną." Z treści powyższego przepisu wyraźnie wynika, że organ ma rozważyć wyłącznie sytuację dochodową i rodzinną dłużnika, a nie jakieś względy społeczne czy jeszcze inne. Tymczasem organy odmawiając umorzenia należności wskazują na to, że "umorzenie D. R. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami uszczupliłoby dochody budżetu państwa i budżetu gminy, które w porównaniu do lat ubiegłych znacząco zmalały". Okoliczności te nie mieszczą się w zakresie "sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika", a zatem powoływanie się na nie jest niedopuszczalne. Po czwarte: Nie jest prawdą, że ustawodawca zbyt ogólnie określił przesłanki umorzenia należności, albowiem – jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu – ustawodawca sprowadził przesłanki umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych z funduszu alimentacyjnego wyłącznie do "sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika". Nie jest też prawdą, że ustawodawca uzależnił umorzenie wymienionych wyżej należności od jakiś nadzwyczajnych czy losowych okoliczności, jak wskazują to organy, dokonując tym samym, zdaniem Sądu, nieuprawnionego zawężenia ustawowych przesłanek. Sąd zwraca uwagę, że organy administracyjne nie stosując ściśle wskazanych ustawowych przesłanek – sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika – pomyliły uznaniowość, która zobowiązuje do konkretnego i jasnego wykazania, na jakiej podstawie i dlaczego organ tak, a nie inaczej orzekł z dowolnością, którą zastosowały w niniejszej sprawie. Z całą pewnością bowiem nie należy do uznaniowości stwierdzenie organu, że umorzenie należności nie wpłynie na sytuację dłużnika, gdyż w dalszym ciągu komornik będzie egzekwował bieżące alimenty na rzecz dzieci. Założenie organów, że niezależnie od sytuacji materialnej skarżący i tak w przyszłości nie będzie łożyć na utrzymanie swych dzieci jest co najmniej nieuprawnione. Twierdzenie takie byłoby o tyle uzasadnione, gdyby wynikało z posiadanej wiedzy organu np. o niepełnosprawności czy braku zaradności życiowej dłużnika, ale wówczas udzielenie pomocy finansowej skarżącemu przez organy pomocy społecznej, nawet innego rodzaju niż pomoc wynikająca ze wskazanych wyżej przepisów, także miałoby uzasadnione podstawy. Sąd zauważa, że w sposób oczywisty całkowicie pozbawiony logiki jest wniosek organu wynikający z powyższych stwierdzeń, jakoby wielkość długu nie miała wpływu na sytuację materialną strony. Po piąte: Organy administracyjne wskazują na to, że skarżący sam doprowadził do powstania swojej trudnej sytuacji życiowej, albowiem poprzez swoje naganne zachowanie został osadzony w zakładzie karnym, które to osadzenie spowodowało wzrost zadłużenia skarżącego z tytułu alimentów na rzecz małoletnich dzieci. Skarżący z kolei twierdzi, że przed osadzeniem w zakładzie karnym był wypłacalny. Podkreśla, że był zatrudniony i wynagrodzenie z jego pracy zostawało przekazywane na zaspokojenie obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci, jednakże jego sytuacja materialna uległa pogorszeniu wskutek osadzenia go w zakładzie karnym sugerując, że osadzenie w zakładzie karnym nastąpiło w wyniku ukarania go za niepłacenie alimentów. Okoliczności tych organy nie wyjaśniły, co powoduje przyjęcie, że nie jest pozbawiony logiki zarzut skarżącego o ponoszeniu przez społeczeństwo większych kosztów związanych z jego pobytem w zakładzie karnym niż kwota zaległości alimentacyjnych, o umorzenie której się stara, a która powstała w wyniku jego pobytu w tym zakładzie karnym. Powyższe uwagi organy wezmą pod uwagę tylko w sytuacji, gdy skarżący jednoznacznie wskaże, że złożenie przez niego pisma z dnia 18 września 2011 r. w ustawowym terminie do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] 2011 r. Nr [...] wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta C przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej i doręczonej mu w dniu 14 września 2011 r. nie miało na celu odwołania się od tej decyzji, gdyż decyzję tę przyjmuje jako w pełni uzasadnioną. W przeciwnym razie organ I instancji przekaże organowi odwoławczemu pismo skarżącego z dnia 18 września 2011 r. jako odwołanie od decyzji z dnia [...] 2011 r. Nr [...] celem właściwego rozpatrzenia. W oparciu o powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji orzekając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - jak w wyroku.