III SA/Kr 436/15

Dnia 8 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. L. Firma A o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. L. Firma A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. S. L. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma A zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2014 r. Nr [...] o nałożeniu na S. L. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. S. L. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że dramatyczna sytuacja finansowa firmy związana między innymi z koniecznością regulowania zobowiązań finansowych, bardzo wysoką ceną paliw, ponoszeniem kosztów działalności, eksploatacją posiadanych pojazdów oraz kosztami utrzymania dwuosobowej rodziny zmusiły go do zawieszenia rzeczonej działalności gospodarczej. Obecnie jego źródłem utrzymania jest renta z ZUS – u w wysokości 1478,33 zł. Na jego utrzymaniu pozostaje żona, która ze względu na problemy zdrowotne nie jest w stanie podjąć pracy Renta nie wystarcza nawet na zaspokajanie podstawowych potrzeb. Opłaty za media wynoszą średnio 375,00 zł. Zakup leków generuje następne koszty w wysokości 110 zł. Skarżący pozostaje pod specjalistyczną opieką z powodu choroby niedokrwiennej serca, kardiomiopatią niedokrwienną w stadium niewydolności serca, niedomyklanością zastawki mitralnej i aortalnej. Zastrzegł na koniec, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji spowoduje dramatyczne do odwrócenia konsekwencje, nie będzie w stanie wykupić lekowa i pokryć opłat i innych wydatków związanych z codziennym funkcjonowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu prawnego ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący podał okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący wskazał, iż jego sytuacja majątkowa nie jest na tyle dobra, aby bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny mógł uiścić nałożoną karę. W szczególności świadczą o tym porównanie niskiego dochodu (renty) oraz wysokości ponoszonych wydatków, głównie związanych z problemami zdrowotnymi. Sąd wstrzymując wykonanie decyzji, miał na uwadze fakt, iż kwota 10 000 zł jest kwotą znaczną i może stanowić duże obciążenie dla budżetu skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.