III SA/Kr 436/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Janusz Kasprzycki Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 lutego 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji Starosty z dnia [...] 2007 r. przyznającej G. J. – dalej skarżącemu – uprawnienie do kierowania pojazdami kat. C potwierdzonych dokumentem prawa jazdy nr druku [...], odmawiającą przyznania skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat C i nakazującą zwrot dokumentu prawa jazdy. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 6 ust. 1, 10 ust. 1 i 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155). Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny: Prokurator Prokuratury Rejonowej pismem z dnia 31 października 2012 r. złożył sprzeciw od decyzji Starosty z dnia [...] 2007 r., na podstawie której przyznano skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C i wydano prawo jazdy o nr [...], wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją z uwagi na ujawnione w postępowaniu przed Prokuraturą Apelacyjną pod sygn. [...] okoliczności, iż skarżący nie brał udziału w kursie teoretycznym poprzedzającym egzamin na prawo jazdy kat. C. W związku z faktem wniesienia sprzeciwu przez prokuratora, postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie wydania G. J. uprawnień do kierowania pojazdami kat C, które zostało zakończone decyzją z dnia [...] 2007r. W oparciu o tak dokonane ustalenia organ i Instancji decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...] orzekł o uchyleniu dotychczasowej decyzji Starosty z dnia [...] 2007 r. w sprawie wydania G. J. uprawnień do kierowania pojazdami kat C, prawo jazdy o nr druku [...] ( pkt 1) oraz odmówił stronie wydania uprawnień do kierowania pojazdami kat C (pkt 2). G. J. w odwołaniu od ww. decyzji wskazał, iż uczestniczył w kursie na prawo jazdy kat. C i był osobiście na egzaminie. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 marca 2013 r. nr [...] uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta wydał w dniu [...] 2016 r. decyzję o nr [...] uchylającą decyzję Starosty z dnia [...] 2007 r. przyznającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C potwierdzonych dokumentem prawa jazdy nr druku [...], odmawiającą przyznania skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat C i nakazującą zwrot dokumentu prawa jazdy. Skarżący do wniosku o wydanie prawa jazdy kat C załączył ww. zaświadczenie, które okazało się fałszywe, zatem skoro skarżący w rzeczywistości nie odbył wymaganego szkolenia, nie spełnił przesłanki otrzymania prawa jazdy z art. 90 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z zm.). G. J. w odwołaniu od powyższej decyzji podniósł, że względem jego osoby nie zostały stwierdzone żadne nieprawidłowości. Odbył kurs przygotowujący do egzaminu na prawo jazdy kat. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji odwoławczej przyjęło, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2007 r., gdyż wydanie decyzji nastąpiło w oparciu o dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, a dowody te okazały się fałszywe. K. W. dokonał fałszerstwa dokumentu w postaci zaświadczenia nr [...] potwierdzającego, że skarżący w okresie od dnia 7 kwietnia 2007 r. do dnia 19 maja 2007 r. odbył szkolenie podstawowe dla osób ubiegających się o przyznanie prawa jazdy kat. C w liczbie godzin 20 zajęć teoretycznych oraz 30 godzin zajęć praktycznych podczas, gdy w rzeczywistości skarżący nie uczestniczył we wskazanych w zaświadczeniu zajęciach. Fałszerstwo dokumentu, na podstawie którego wydano decyzję pierwotną z dnia [...] 2007 r. jest oczywiste i wynika wprost z treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt [...]. W dacie wydania decyzji pierwotnej niezbędnym dla uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C było między innymi odbycie szkolenia teoretycznego i praktycznego, co wynikało wprost z przepisu art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowego (utracił moc w 2013 r.). Obecnie warunek ten określa przepis art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Posiadanie przez skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami i uczestnictwo w ruchu stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. G. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1, 7, 107 i 16 Kpa poprzez naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, uznanie, że została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, brak wykazania motywów rozstrzygnięcia oraz naruszenie przepisów prawa materialnego art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez niezaprzeczenie okoliczności, że skarżący zdał egzamin na prawo jazdy kat. C z wynikiem pozytywnym oraz dokonanie dowolnej oceny zeznań skarżącego w przedmiocie uczestniczenia w kursie teoretycznym i praktycznym. Skarżący uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, gdyż nie został podważony w żadnym trybie wynik egzaminu, na podstawie którego wydano mu prawo jazdy kat. "C". Ponadto cytowany przez organy wyrok Sądu Rejonowego nie stwierdził sfałszowania zaświadczenia nr [...] z dnia 7 kwietnia 2007 r. Fałszywości tego dokumentu nie można oprzeć jedynie na zeznaniach skarżącego, noszącego cechy niewiarygodności ze względu na liczne w nich pomyłki dat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) oraz w związku z przepisem art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-cp.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., co do zasady sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Zaskarżona decyzja została wydana na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Kpa (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), w wyniku czego organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. W trakcie postępowania wznowieniowego zgodnie z art. 149 § 2 Kpa, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, organ powinien stwierdzić, czy wystąpiła przyczyna wznowienia, a w razie potrzeby, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Zdaniem organów orzekających, przedstawione przez skarżącego zaświadczenie nr [...] stwierdzające, że G. J. w Okresie od 7 kwietnia 2007 roku do 19 maja 2007 roku odbył w powołanym ośrodku szkolenie podstawowe dla osób ubiegających się o prawo jazdy kat. "C" w liczbie 20 godzin zajęć teoretycznych i 30 godzin zajęć praktycznych poświadczało nieprawdę i nie mogło zostać uznane za dowód spełnienia ustawowego warunku uzyskania prawa jazdy. Zgodnie z powyższym, organ uznał, iż zaszła przyczyna przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, jest dopuszczalne w razie spełnienia następujących przesłanek: zaistnienia w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie fałszywego dowodu, istotności dowodu dla ustalenia okoliczności sprawy, a ponadto zgodnie z art. 145 § 2 sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa powinno zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Jak wykazał organ orzekający, warunek wynikający z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa został spełniony poprzez skazanie wystawcy zaświadczenia K. W. wyrokiem Sądu Rejonowego, Wydział II karny z dnia 30 września 2015 r. sygn. [...] za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k., gdyż jak zostało wskazane w pkt IX wyroku wystawił on zaświadczenie o nr [...] stwierdzające, że G. J. w Okresie od 7 kwietnia 2007 roku do 19 maja 2007 roku odbył w powołanym ośrodku szkolenie podstawowe dla osób ubiegających się o prawo jazdy kat. "C" w liczbie 20 godzin zajęć teoretycznych i 30 godzin zajęć praktycznych, podczas, gdy w rzeczywistości wymieniony nie uczestniczył we wskazanych w zaświadczeniu zajęciach teoretycznych. Nie ulega wątpliwości, że fakt sfałszowania dowodu został stwierdzony w pkt. IX wyroku Sądu Rejonowego, Wydział II Karny z dnia 30 września 2015 r. sygn. [...], a dowód ten stanowił podstawę ustaleń istotnych w sprawie, bowiem na podstawie przedłożonego przez skarżącego sfałszowanego zaświadczenia została wydana decyzja z dnia [...] 2007 r. w przedmiocie przyznania mu uprawnień do kierowania pojazdami kat. C. Art. 75 Kpa stanowi, iż dowodami w postępowaniu administracyjnym może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, natomiast, zgodnie z art. 76 § 1 Kpa, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z powyższym wydany przez Sądu Rejonowego, Wydział II karny z dnia 30 września 2015 r. sygn. [...] wyrok stanowi dokument urzędowy, a poczynione w nim ustalenia mają przymiot dowodu. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 11 p.p.s.a, stanowiący, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Dyspozycja tego przepisu nie pozwala na pominięcie ustaleń zawartych w wyroku Sądu Rejonowego, Wydział II karny z dnia 30 września 2015 r. sygn. [...], ani na żadną polemikę z nimi polegającą na prowadzeniu postepowania dowodowego zmierzającego do obalenia tychże ustaleń. Należy także wskazać, iż w dacie wydania G. J. decyzji o wydaniu prawa jazdy kat. C nr druku [...] obowiązywał przepis art. 90 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zgodnie z którym warunkiem otrzymania prawa jazdy było odbycie szkolenia zgodnie z obowiązującym w tym czasie art. tej 90 ustawy. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie prawa jazdy złożono pod rządami ustawy Prawo o ruchu drogowym (obecnie Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), a postępowanie wznowieniowe toczyło się już po wejściu w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (w/w). Przepisy przejściowe i końcowe zawarte w rozdziale 20 ustawy o kierujących pojazdami zawierają jedynie regulację co do osób odbywających szkolenie w dniu jej wejścia w życie i legitymujących się zaświadczeniem o ukończeniu szkolenia oraz złożonym z wynikiem pozytywnym egzaminem państwowym (art. 134 ustawy o kierujących pojazdami). Dyspozycją tego przepisu nie jest objęty skarżący, który uczęszczał na szkolenie oraz złożył egzamin jeszcze pod rządami ustawy prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 3 i 4 tej ustawy, prawo jazdy wydawane było osobie, która uczestniczyła w wymaganym szkoleniu oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy. Przesłanki te musiały zostać spełnione łącznie aby możliwe było wydanie dokumentu. W niniejszej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedłożone przez skarżącego zaświadczenie nr [...] z dnia 19 maja 2007 r. dotyczące odbycia przez skarżącego szkolenia teoretycznego potwierdzało nieprawdę – co oznacza, że skarżący nie może być zaliczony do kategorii osób, wypełniających dyspozycję art. 134 ustawy o kierujących pojazdami. W tym stanie prawnym, w sprawie trafnie uznano, że zaistniała podstawa do utrzymania w mocy decyzji Starosty dnia [...] 2016r. orzekającej o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty z [...] 2007r. w sprawie przyznania skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C i odmowy wydania prawa jazdy kategorii C skarżącemu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania wskazanych w skardze przepisów, jak również innych naruszeń, które mogły skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, dlatego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono.