III SA/Kr 439/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala Decyzją z dnia 7 lutego 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. F. (dalej: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r., nr [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym: Decyzją z dnia [...] 2018 r. Organ I instancji orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 28 sierpnia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie prawa jazdy kategorii B oraz skierowanie go na badanie psychologiczne, ze względu na przekroczenie liczby 24 punktów karnych. Skarżący otrzymał 26 punktów karnych w okresie od dnia 28 października 2016 r. do dnia 4 października 2017 r., za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ powołał art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw (Dz.U.2015.541) oraz wskazał, że zwrot prawa jazdy nastąpi po ustaniu przyczyny zatrzymania, tj. po uzyskaniu przez skarżącego pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami. Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał, iż jest to niezbędne ze względu na bezpieczeństwo w ruch u drogowym. W odwołaniu skarżący podniósł, że przedmiotowa decyzja jest całkowicie błędna, ponieważ art. 130 Prawa o ruchu drogowym nie obowiązywał już w dacie wydania przedmiotowej decyzji. W związku z tym brak było podstawy prawnej do wydania przedmiotowej decyzji i dlatego wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i "ostateczne umorzenie postępowania w sprawie". Decyzją z dnia 7 lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji wystąpił o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w ramach posiadanych uprawnień, ze względu na przekroczenie liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skarżący w dniach od 28 października 2016 r. do 4 października 2017 r. otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4, czyli ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2017.1260). Nadto, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U.2012.488), wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 2 wniosek kierowany do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy, o którym mowa w ust. 1 (a więc wniosek komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji) o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia, sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia. Zatem, jak podkreślił organ odwoławczy, zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Jest ona decyzją związaną, ponieważ starosta ma obowiązek wydać decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało jednocześnie, iż zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3-20 punktów. W opinii Kolegium bezsporna w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność, że skarżący przekroczył dopuszczalny limit punktów karnych, ponieważ za poszczególne naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymał w okresie krótszym niż 1 rok łącznie 26 punktów, przy czym pierwsze naruszenie przepisów miało miejsce w dniu 28 października 2016 r., natomiast ostatnie, powodujące przekroczenie liczby 24 punktów karnych - w dniu 4 października 2017 r. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, iż art. 130 Prawa o ruchu drogowym nie obowiązywał już w dacie wydania przedmiotowej decyzji, Kolegium wskazało, iż przepis art. 130, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.957). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego decyzja jest całkowicie błędna i nie uwzględnia zmian, które weszły w życie w dniu 4 czerwca 2018 r. Od tego bowiem dnia kierowca, który przekroczył 24 punkty karne, nie traci prawa jazdy, a jedynie powinien zostać skierowany na kurs reedukacyjny związany z bezpieczeństwem ruchu drogowego. Skarżący podniósł także, że od 4 czerwca 2017 r. nie dopuścił się żadnego wykroczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i brak jest podstaw o wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r., o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.541, dalej, jako ustawa zmieniająca), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zawarty w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym. Oznacza to, że w sytuacji, gdy kierowca przekroczy 24 punkty za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, ustawodawca nie pozostawił organowi administracji publicznej żadnej dowolności i uznaniowości. W konsekwencji w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta Policji, organ nie ma wyboru, co do odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślić należy, że organ nie prowadzi żadnych własnych ustaleń co do naruszenia przepisów o ruchu drogowym, a jedynie opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Słusznie więc organ odwoławczy wskazał, że prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów Policji. W konsekwencji, w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy przedmiotem rozważań starosty nie mogą być zarzuty dotyczące ilości posiadanych punktów, czy okoliczności dotyczące naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zarzuty te mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub ewentualnie bezczynność w przedmiocie wpisu do ewidencji. Przenosząc powyższe przepisy na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu została wydana w związku z otrzymaniem przez skarżącego 26 punktów za naruszenie przepisów drogowych w okresie od 28 października 2016 r. do 4 października 2017 r. Jednocześnie podkreślić należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji została wydana w chwili, gdy obowiązywał już art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Wprowadzona tym przepisem sankcja zatrzymania prawa jazdy obowiązuje od dnia 18 maja 2015 r., tj., od wejścia w życie ustawy zmieniającej. Również zarzut skarżącego, że art. 130 Prawa o ruchu drogowym nie obowiązywał już w dacie wydania przedmiotowej decyzji i z tego powodu decyzja została wydana bez podstawy prawnej – jest niezasadny. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Przepis ten został co prawa uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r., jednak skarżący otrzymał 26 punktów za naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym to w okresie obowiązywania powołanej powyżej ustawy – tj. w okresie od 26 października 2016 r., do dnia 4 października 2017 r. Wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie prawa jazdy kategorii B oraz skierowanie go na badanie psychologiczne, z uwagi na fakt, że skarżący otrzymał łącznie 26 punkty karne obligowały Starostę do wszczęcia postępowania o zatrzymanie prawa jazdy i w konsekwencji - do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu przedmiotowego dokumentu. Organy w wystarczającym do rozstrzygnięcia stopniu organy ustaliły stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosowały oraz zinterpretowały obowiązujące przepisy w trakcie dokonania przez skarżącego naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jest zgodna z prawem. W związku z powyższym uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniu skarżącego, jest prawidłowe i spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a., a w szczególności wymogi z § 3 tego przepisu. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.