III SA/Kr 44/19

|Sygn. akt III SA/Kr 44/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Halina Jakubiec, Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki, WSA Barbara Pasternak (spr.), Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r., przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód Tomasza Waszczuka, sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie utrzymującym w mocy punkt 3 decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 października 2018 r. [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 października 2018 r. [...] w punkcie 3. Decyzją z dnia 15 listopada 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 3, art. 8, art. 37, art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2018.1508) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. nr [...], orzekającą o: - przyznaniu P. K. zasiłku stałego od dnia 9 sierpnia 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2018 r. w kwocie 448,13 zł, - uznaniu, że zasiłek stały od dnia 1 września 2018 r. do dnia 30 września 2018 r. nie przysługuje, - przyznaniu P. K. zasiłku stałego od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2020 r. w kwocie 306,83 zł miesięcznie, - nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podał, co następuje: P. K. złożył w dniu 14 sierpnia 2018 r. wniosek o przyznanie zasiłku stałego, wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W dniu 22 sierpnia 2018 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone, natomiast w związku z wydaniem przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia z dnia 13 września 2018 r. i doręczeniem go organowi, postępowanie o przyznanie zasiłku stałego zostało podjęte w dniu 15 października 2018 r. SKO wskazało, że zgodnie z art. 37 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. P. K. jest osobą samotnie gospodarującą i w lipcu 2018 r. nie uzyskał dochodu. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Ponadto art. 8 ust. 11 ustawy wskazuje, że w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwotę kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie, kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Organ wskazał, że P. K. otrzymał pomoc finansową od rodziny – od ojca W. K., w kwocie 4730 zł, która to kwota została przeznaczona na rehabilitację – turnus w Polskim Centrum Rehabilitacji [...]. Nadto oświadczenie w tym przedmiocie złożył W. K., wskazując, że opłacił synowi tenże turnus. Organ wskazał nadto, że analiza sytuacji dochodowej odwołującego wskazuje, iż nie jest realne spłacenie przez niego pożyczki w takiej kwocie. Z powyższych względów organ odwoławczy uznał, iż kwota ta nie stanowi pożyczki dla P. K. Nadto zdaniem SKO, niezależnie od statusu kwoty przekazanej P. K., art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej zobowiązuje do doliczenia opisanej kwoty jako dochodu. Ustalono, że P. K. nie posiadał w lipcu 2018 r. żadnego dochodu, dlatego wysokość zasiłku stałego za sierpień wyniosła 448,13 zł - za okres od 9 sierpnia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. W sierpniu 2018 r. dochód P. K. stanowił zasiłek okresowy – 418,-zł oraz 1/12 dochodu jednorazowego w kwocie 394,17 zł., łącznie 812,17 zł, wysokość dochodu spowodowała więc brak uprawnienia P. K. do otrzymania zasiłku stałego we wrześniu 2018 r. , z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Od 1 października 2018 r. wzrosło kryterium dochodowe - obecnie wynosi ono 701,-zł na osobę w rodzinie, zatem P. K. jest uprawniony do otrzymania zasiłku stałego począwszy od miesiąca października 2018 r. Wysokość zasiłku od tego miesiąca ustalono na kwotę 306,83 zł. Jako datę końcową okresu na jaki przyznano zasiłek w tej wysokości ustalono dzień ostatniego dnia ważności orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności P. K., tj. 30 września 2020 r. Końcowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja o przyznaniu zasiłku stałego nie ma charakteru uznaniowego, co powoduje, iż zarówno organ I instancji jak i Kolegium nie mają możliwości wydania decyzji wbrew wyraźnym dyspozycjom, określającym sposób obliczania wysokości zasiłku stałego. Na powyższe rozstrzygnięcie P. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uznanie, iż pokrycie kosztów jego leczenia nie może być wliczane do jego dochodu, co powoduje zaniechanie przyznania lub zaniżanie należnych mu świadczeń pomocowych. W uzasadnieniu skargi P. K. zakwestionował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, sprowadzające się do uznania, że kwota 4730 zł nie stanowiła pożyczki udzielonej przez najbliższą rodzinę. Jednocześnie skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie wskazując, że niezasadnie zawyżono jego dochód o kwotę uzyskaną na turnus rehabilitacyjny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 27 lutego 2018 r., prokurator Prokuratury Rejonowej zgłosił swój udział w sprawie. W przedstawionym stanowisku wskazał, że organ naruszył przepis art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej przez orzeczenie o obniżeniu zasiłku na okres dłuższy niż dwanaście miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.2017.1369 ze zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U.2017.2188 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skargę P. K. należało uznać za częściowo uzasadnioną, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podnoszonych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2018. 1508) dalej u.p.s. Zasady ogólne wskazanej ustawy - wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 - stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zatem zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin wnioskujących o pomoc powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Pomoc ta przyznawana jest w różnej formie i zakresie, a przyznanie jej uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków. Katalog świadczeń z pomocy społecznej został określony w art. 36 u.p.s. Wśród nich znajduje się zasiłek stały. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 u.p.s. zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Niesporne jest w sprawie, że skarżący legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 13 września 2018 r., którym zaliczono go do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności do dnia 30 września 2020 r. , oraz że jest niezdolny do pracy, nadto wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. (k. 55 akt adm.). Niesporne jest także, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje natomiast, czy organy prawidłowo określiły dochód skarżącego wliczając do tego dochodu kwotę 4730,-zł, wyłożoną przez ojca skarżącego na koszty leczenia. Wliczenie do dochodu skarżącego powyższej kwoty spowodowało bowiem obniżenie kwoty przyznanego zasiłku stałego. W aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie skarżącego, w którym wskazał, że w sierpniu 2018 r. rodzice opłacili mu pobyt rehabilitacyjny w K w sierpniu 2018 r. (k. 87). Na k. 53 znajduje się oświadczenie W. K. dotyczące kosztów związanych z opłaceniem P. K. turnusu rehabilitacyjnego. Nadto skarżący oświadczył w toku postępowania w dniu 20 października 2018 r., że kwota zapłaty za rehabilitację w sierpniu 2018 r. stanowi pożyczkę od rodziny, którą musi on spłacić w nieokreślonym czasie (k. 103 akt adm.). W przepisie art. 8 ust. 3 u.p.s. ustawodawca zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem dochodu na gruncie ustawy . Zgodnie z powyższym przepisem, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do tak ustalonego dochodu nie wlicza się : 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; 5a) świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 690), 6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego, 7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2017, poz. 1851, oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2018 r. poz. 998 i 1076), 8) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2018 r. poz. 1272). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zarówno w katalogu przychodów odliczanych od dochodu, jak też w katalogu obciążeń pomniejszających dochód ustawodawca nie wymienił pożyczki. Ponadto w żadnym innym przepisie u.p.s. nie zawarto postanowienia, że kwota pożyczki czy darowizny nie podlega wliczeniu do dochodu. Podkreślić przy tym należy, iż pomoc społeczna jest instytucją publiczną, mającą na celu zapewnienie niezbędnych środków utrzymania osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, które nie dysponują środkami finansowymi na poziomie ustalonego kryterium dochodowego - w dacie ubiegania się o pomoc społeczną. Z tych względów należy przyjąć, że nie ma znaczenia tytuł i źródło uzyskiwania tych środków, albowiem pożyczka, czy darowizna - nieistotne na jaki cel przeznaczona, stanowi dochód, o którym mowa w art.8 ust. 3 ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że enumerację negatywną określoną w art. 8 ust. 4 należy uznać za zamkniętą. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1631/14 (LEX nr 2081127) : "Katalog obciążeń pomniejszających dochód jak i katalog przychodów odliczanych od dochodu są na gruncie u.p.s. zamknięte. Zarówno katalog odliczeń jak i pomniejszeń nie obejmują kwot uzyskanych z tytułu pożyczki. W żadnym przepisie ustawy nie postanowiono, iż kwota pożyczki nie podlega zaliczeniu do dochodu bądź, że kwota ta podlega odliczeniu od dochodu" (por. także wyroki : NSA z 6 października 2017 r., I OSK 421/17, LEX nr 2429474, WSA w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 763/14, LEX nr 1644057). Z powyższego wynika więc, że wszelkie przychody bez względu na tytuł i źródło ich otrzymania, po odpowiednich pomniejszeniach, należy uznać za dochód. Ustawodawca wskazał zamknięty katalog świadczeń, których nie wlicza się do wysokości dochodu przy ustalaniu prawa do świadczeń z opieki społecznej. W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że odbyty przez skarżącego w sierpniu 2018 r. turnus rehabilitacyjny został opłacony przez rodziców skarżącego. W świetle przywołanych wyżej przepisów, oraz jednolitego stanowiska orzecznictwa w kwestii dotyczącej wykładni przepisu art. 8 ust. 4 u.p.s. nie ma jednak znaczenia, czy kwota 4730,- zł stanowi pożyczkę dla skarżącego od rodziców/ojca, jak twierdzi skarżący, czy też darowiznę na rzecz skarżącego. W obydwu bowiem przypadkach kwota ta stanowi dochód, o którym mowa w art. 8 ust. 3 u.p.s., tj. przychód nie pomniejszony o kwotę podatku dochodowego ani o składkę na ubezpieczenie społeczne ani o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy) i jednocześnie kwota ta nie jest objęta przepisem ust. 4 pkt. 1 – 8 ww. przepisu, czyli nie stanowi kwoty wyłączonej z dochodu. Dochód ten podlegał uwzględnieniu przy ustaleniu wysokości określonych świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący w stanowisku zaprezentowanym w skardze, podnosił również, że przy ustaleniu czy dana kwota stanowi dochód czy też nie, należy brać pod uwagę również cel, na jaki kwota ta jest uzyskiwana (tu: turnus rehabilitacyjny skarżącego w Polskim Centrum Rehabilitacji [...] w K). Przepis art. 8 u.p.s., ani też żaden inny przepis ustawy nie wskazuje, by poza podstawą prawną i faktyczną uzyskania danych kwot, jako kryterium kwalifikacji czy dana kwota stanowi dochód, należało brać pod uwagę także cel na jaki uzyskiwany jest ten dochód. Nie ujmując skarżącemu, iż w kontekście jego sytuacji osobistej, w szczególności zdrowotnej, cel ten był nader ważny i słuszny, pozostaje on jednak bez znaczenia na gruncie niniejszej sprawy. Brak bowiem uregulowań prawnych, uniemożliwiających uwzględnienie pożyczki czy darowizny jako dochodu, z uwagi na cel na jaki została uzyskana (nawet w celu poprawy stanu zdrowia). W powyższym zatem zakresie nie można uznać, by zarzuty skargi miały wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Natomiast uzyskanie przez skarżącego ww. jednorazowego dochodu niewątpliwie prowadziło do zmiany sytuacji dochodowej skarżącego w świetle przepisów u.p.s. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 11 pkt 1 ustawy w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej - kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Z tego też powodu otrzymaną jednorazowo kwotę 4730,- zł należało podzielić na 12 części, przypisując skarżącemu w każdym miesiącu dochód w wysokości 394,17 zł., Niezależnie od granic zaskarżenia wskazanych w skardze, zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie utrzymującym w mocy punkt 3 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. oraz decyzję tego organu w punkcie 3 należało uchylić. W tym zakresie zostały one wydane z naruszeniem przepisu art. 8 ust. 11 u.p.s. Przepis ten, jak zacytowano już wyżej, określa, iż kwotę jednorazowego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. W unormowaniu tym, co wynika jednoznacznie z wykładni językowej tego przepisu, wskazano jednoznacznie, że dochód jednorazowy uzyskany przez daną osobę należy rozliczyć na ściśle określony okres tj. 12 kolejnych miesięcy. Organy nie są tym samym uprawnione do skracania bądź też wydłużania tego okresu, bowiem żaden zapis ustawowy nie uprawnia do innego sposobu rozliczenia kwoty, o której mowa w art. 8 ust. 11 u.p.s. w inny sposób, aniżeli mowa w tym przepisie. Nie były więc uprawnione do pomniejszenia z tego tytułu kwoty przyznanego skarżącemu zasiłku stałego na okres wykraczający poza 12 miesięcy od miesiąca dokonanego przez ojca skarżącego przysporzenia, tj. począwszy od sierpnia 2017 r. Okres 12 miesięcy, o którym mowa w art. 8 ust. 11 u.p.s. upływa bowiem w przypadku wypłacenia skarżącemu kwoty 4730,-zł w sierpniu 2018 r., z dniem 31 lipca 2019 r. Tymczasem z treści pkt. 3 decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanego w mocy przez SKO wynika, że odliczenia kwoty 394,17 zł od kwoty kryterium dochodowego dokonano przez okres 26 miesięcy – uwzględniono tę kwotę jako dochód skarżącego od sierpnia 2018 r. (miesiąc uzyskania kwoty 4730,-zł) do końcowej daty przyznania zasiłku stałego, tj. do 30 września 2020 r. (końcowa data obowiązywania orzeczenia Powiatowej Komisji ds. Orzekania o Niepełnosprawności). Wskazują na to następujące wyliczenie : wysokość kryterium dochodowego od dnia 1 października 2018 r. – 701,-zł minus dochód skarżącego w wysokości 394,17 zł (1/12 kwoty 4730,-zł) = 306,83 zł., tj. kwota zasiłku przyznana od 1 października 2018 r. do 30 września 2020 r. powyższe jest sprzeczne z dyspozycją art. 8 ust. 11 u.p.s. i nie mogło zostać zaaprobowane w toku sądowej kontroli. Począwszy od sierpnia 2019 r., zasiłek stały, skarżącemu winien zostać przyznany już w pełnej wysokości. Ewentualne zmiany wysokości przyznanego zasiłku stałego po tym dniu mogą zostać spowodowane zmianą sytuacji dochodowej skarżącego w przyszłości – uzyskanie ewentualnych dochodów zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 ustawy i dopiero wówczas mogą zostać dokonane w drodze zmiany decyzji w zakresie i trybie przewidzianym przepisem art. 106 ust. 5 ustawy. Podsumowując, należało uznać, że do wydania kontrolowanych w sprawie decyzji w zakresie rozstrzygnięcia o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego za okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2020 r. doszło z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 11 u.p.s. mającym wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organy wezmą pod uwagę rzeczywistą treść przepisu art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, który nakazuje kwotę jednorazowego dochodu rozliczyć w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca w którym została ona uzyskana i uwzględnią tę treść orzekając o wysokości zasiłku stałego dla skarżącego od dnia 1 października 2018 r. do 30 lipca 2019 r. a następnie od 1 sierpnia 2019 r. do 30 września 2020 r., tj. do końca okresu, na jaki orzeczono o niepełnosprawności skarżącego. Z opisanych wyżej względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzeczono jak sentencji wyroku tj. o uchyleniu zaskarżonej decyzji w zakresie utrzymującym w mocy punkt 3 decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. [...] oraz o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. [...] w punkcie 3.