III SA/Kr 441/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [ ] M. O.-K. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2015r. nr [ ] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skargę oddala Decyzją z dnia 23 lutego 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz,U.2015.155), oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania P. S. (dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. Nr [...] o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Powyższa decyzja została wydana w następujący stanie prawnym i fatycznym: W dniu 10 grudnia 2012 r. do UM wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami skarżącego w związku z otrzymaniem przez niego 47 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jednocześnie wskazano, że skarżący posiada od dnia 2 maja 1991 r. wydane przez organ niemiecki prawo które odpowiada nowym klasom A, Al, AM, B, BE, Cl, CiE i narodowej klasie L. Prawo jazdy jest ważne bezterminowo. Organ powołał art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wskazał, że uwzględniając wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w trybie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu P. S. domagał się uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarzucił, że nie został poinformowany o wszczęciu postępowania, ani o żadnych czynnościach w sprawie, jak również nie umożliwiono mu zapoznania się z aktami i zgromadzonym materiałem dowodowym. Zdaniem skarżącego pisma dotyczące postępowania z 2013 r. nie mają żadnego znaczenia, gdyż zostały wydane w ramach innego postępowania. Skarżący zarzucił także, że posiada zarówno obywatelstwo polskie, jak i niemieckie. Jego zdaniem kierowca, który nie posiada polskiego prawa jazdy, nie może zostać ukarany przyznaniem tzw. punktów karnych, o których mowa w art. 130 Prawo o ruchu drogowym. Zatem nałożenie na niego punktów karnych i skierowanie na badania psychologiczne jest również bezpodstawne. Nadto skarżący wskazał, że wszystkie mandaty dotyczyły zdarzeń jednego rodzaju, które miały miejsce na przestrzeni dwóch miesięcy. W każdym przypadku chodziło o wjazd i parkowanie w strefie ograniczonego ruchu na ul. G, na skutek tego, że nie przedłużył abonamentu postojowego mieszańca. Przesłanie mu przez organ wszystkich mandatów w jednym czasie, skutecznie uniemożliwiły mu skorzystanie z możliwości uczestniczenia w szkoleniu, które spowodowałoby zmniejszenie liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia 23 lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami oraz wskazał, że zarzuty skarżącego podnoszone w odwołaniu są niezasadne. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Kolegium wskazało, że organy administracji związane są treścią ewidencji, w której ujawniane są punkty karne za przekroczenie przepisów ruchu drogowego. Dopóki zatem właściwy organ prowadzący tę ewidencję nie dokona w niej zmian (zmniejszenia liczby punktów), starosta, czy też organ odwoławczy są związanie takim stanem punktów, jaki jest aktualny na dzień orzekania w danej sprawie. Kolegium stwierdziło również, ze postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 1 października 2013 r., doręczonym skarżącemu w dniu 15 października 2013 r. W zawiadomieniu tym skarżący został prawidłowo pouczony o treści art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu, że polski organ nie może skierować skarżącego na badania psychologiczne, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest między innymi krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami dokonała między innymi w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz. Urz. UE L 403 z 30.12.2006, str. 18). Zgodnie z artykułem 11 ust. 2 tej dyrektywy przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Zgodnie z pkt 15 preambuły w trosce o bezpieczeństwo ruchu drogowego państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania własnych przepisów krajowych w zakresie cofnięcia, zawieszenia, przedłużenia okresu ważności i unieważnienia praw jazdy w stosunku do wszystkich posiadaczy praw jazdy, którzy mają miejsce zamieszkania na ich terytorium. Z akt sprawy i ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że skarżący posiada miejsce normalnego zamieszkania na terytorium Polski, zatem mają w stosunku do niego zastosowanie postanowienia dyrektywy Nr 2006/126/WE. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie: 1. § 7 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 488, dalej "Rozporządzenie") w związku z brakiem wymaganej liczby punktów za naruszenie na wymaganym przepisami Rozporządzenia formularzu. Zarzucił, że nigdy nie został powiadomiony o tym, iż w odniesieniu do niego jakikolwiek organ dokonał zgłoszenia 47 punktów za naruszenie na urzędowym formularzu, a formularz taki nie został mu doręczony. 2. art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu Drogowym oraz § 6. ust. 1. pkt 3 Rozporządzenia przez nieuwzględnienie przez organy administracji, że od popełnienia wykroczeń do dania decyzji o skierowaniu na badania upłynęło ponad dwanaście miesięcy, w związku z tym punkty te powinny być usunięte i nie mogły być brane pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. 3. art. 10 ust. 1 k.p.a., gdyż nie został należycie powiadomiony o wszczęciu postępowania, ani o żadnych innych czynnościach sprawie, jak również nie umożliwiono mu zapoznania się z aktami i zgromadzonym materiałem dowodowym. Zatem organy administracji nie zapewniły mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu. 4. art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. Tymczasem w zaskarżonej decyzji powołano się na dyrektywę nr 91/439/EWG. Akty prawne w postaci dyrektyw nie obowiązuje wprost w państwach członkowskich, ale stanowią jedynie postulat dla rządów tych państw do dostosowania prawa lokalnego, zatem organ powinien był się powołać na odpowiednie polskie przepisy prawa implementujące wskazaną dyrektywą, 5. naruszenie przepisów art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b) w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4) lit b) ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Skarżący posiada obywatelstwo polskie i niemieckie, a obecnie mieszka w Republice Federalnej Niemiec i posiada wyłącznie niemieckie prawo jazdy. Zatem uważa, nie było podstaw do nałożenia na niego punktów karnych a w konsekwencji także do skierowanie go na badania psychologiczne, 6. art. 8 k.p.a., gdyż sposób, w jaki zostały nałożone na skarżącego wszystkie mandaty podważa zaufanie do działania organów administracji w sprawie. Mandaty dotyczyły zdarzeń jednego rodzaju, które miały miejsce na przestrzeni około dwóch miesięcy. W każdym przypadku chodziło o wjazd i parkowanie w strefie ograniczonego ruchu, na ul. G, gdzie znajdował się jego lokal mieszkalny. Wjazd w strefę ograniczonego ruchu i postoju były wynikiem wyłącznie tego, że upłynęła ważność mojego abonamentu postojowego mieszkańca, którego nie przedłużył na skutek zwykłego przeoczenia. Ponadto, skarżący podniósł, że przesłanie mu wszystkich mandatów w jednym czasie, skutecznie uniemożliwiły mu udział w szkoleniu, które spowodowałoby zmniejszenie liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 82 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2015.155). Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Natomiast w myśl art. 82 ust. 1 pkt 4 lit.b powołanej ustawy, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu, podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli: przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W przedmiotowej sprawie skarżącego skierowano na badania psychologiczne z powodu przekroczenia limitu 24 punktów karnych, na skutek popełnionych przez niego wykroczeń drogowych, co zostało odnotowane w systemie ewidencyjnym. Podkreślić należy, że decyzje wydawane na podstawie wyżej powołanej ustawy o kierujących pojazdami, są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne. Wskazać również należy, że na skutek przekroczenia przez skarżącego 24 punktów skarżącego skierowano także na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego 23 lutego 2015 r. Nr [...] Sąd oddalił wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 440/15 – publ. http//orzeczenia.nas.gov.pl). Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżący, legitymując się obywatelstwem polskim i niemieckim, posiadając prawo jazdy wydane w Republice Federalnej Niemiec, a jednocześnie w chwili popełnienia wykroczeń mieszkający w Polsce, podlega prawu krajowemu (polskiemu) w zakresie sankcji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 82 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy o kierujących pojazdami? Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl § 2 ust. 2 Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 488, dalej jako "Rozporządzenie"), wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Tymczasem skarżący jest także obywatelem Polski, a nadto w chwili popełnienia wykroczeń na stałe zameldowany był w K na ul. G. Nawet, gdyby skarżący mieszkał poza terenem Polski, to i tak przedmiotowa ewidencja by go obejmowała, gdyż Ewidencja ta prowadzona jest również w stosunku do kierowców będących obywatelami polskimi, nawet jeśli zamieszkają poza terenem Polski (a contrario § 2 ust. 2 Rozporządzenia). Zatem w stosunku do skarżącego Komendant Wojewódzki Policji posiadał kompetencje do złożenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 § 2 ust. 2 Rozporządzenia. Podkreślić także należy, że z treści art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania (...) pojazdem silnikowym (...) jest, między innymi, krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem. Regulacja ta jest transpozycją postanowień dyrektywy 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz.U.UE.L.2006.403.18) które, znajdują zastosowanie od dnia 19 stycznia 2013 r. (art. 16 ust. 2 dyrektywy). W myśl art. 11 ust. 2 tej dyrektywy "Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy". Mając na względzie cele dyrektywy 2006/126/WE oraz argumenty przemawiające za stosowaniem zasady terytorialności w stosunku do krajowego systemu norm chroniących bezpieczeństwo osób lub mienia należy stwierdzić, że choć regulacja sankcjonująca przekroczenie ustalonego ustawą limitu punków za wykroczenia drogowe polegająca na skierowaniu kierującego, który popełnił te wykroczenia na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest środkiem stricte prawnokarnym, to przynależy do sfery administracyjno-karnej związanej z bezpieczeństwem publicznym (drogowym) poddanym nadzorowi policji lub innych organów, którym przepisy szczególne przyznają konkretne kompetencje przysługujące policji. To bowiem organy policji dokonują kontroli i ewidencji tych wykroczeń i takie też rozumienie zasady terytorialności mieści się w zakresie dyspozycji art. 11 ust. 2 2006/126/WE. Dyrektywy wiążą państwo członkowskie, do którego są skierowane pozostawiając jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków wskazanych w dyrektywie celów. Dyrektywy są zatem aktami normatywnymi skierowanymi do państw członkowskich, nie zaś bezpośrednio do organów lub obywateli. Obowiązkiem kraju członkowskiego jest transpozycja dyrektywy w taki sposób, by wszystkie wskazane w niej cele zostały jednolicie i zupełnie zrealizowane. W przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania transpozycji treść dyrektywy stanowi wzorzec służący do badania zgodności z nią prawa krajowego oraz sytuacji jednostek (zasady pierwszeństwa, jednolitości, bezpośredniości i skuteczności prawa wspólnotowego). Przedmiotowa dyrektywa wprowadzając w art. 11 ust. 2 wyjątek na rzecz terytorialności pozostawia krajom członkowskim swobodę regulacji karnych i administracyjno-karnych. Zasadę tę potwierdza art. 42 ust. 1 Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44), której stronami są Polska i Republika Federalna Niemiec. (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 252/14). Kolejny argument przemawiający za zastosowaniem prawa krajowego w sprawie wynika z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2012 r., poz. 161 ze zm.). "Obywatel polski posiadający równocześnie obywatelstwo innego państwa ma wobec Rzeczypospolitej Polskiej takie same prawa i obowiązki jak osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie. Obywatel polski nie może wobec władz Rzeczypospolitej Polskiej powoływać się ze skutkiem prawnym na posiadane równocześnie obywatelstwo innego państwa i na wynikające z niego prawa i obowiązki". Zatem skoro skarżący jest również obywatelem państwa polskiego to uznanie, że nie podlega on regulacji przewidzianej w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym naruszałoby wskazaną zasadę równości, wywodząca się z art. 32 Konstytucji RP. Niezasadny jest także zarzut, naruszenia art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie przez organy administracji, że od popełnienia wykroczeń do wydania decyzji o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji upłynęło ponad 12 miesięcy, w związku z czym punkty te powinny być usunięte i nie mogły być brane pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o Ruchu drogowym, "punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów". W konsekwencji, jeżeli przed upływem roku od popełnienia wykroczenia drogowego kierowca dopuścił się kolejnego wykroczenia, za które otrzymał punkty karne, to wcześniejsze punkty karne mogą podlegać usunięciu tylko wówczas gdy liczba przypisanych punktów nie przekracza w tym okresie 24". Taka sytuacja nie miała miejsca w przypadku skarżącego. Natomiast w przedmiotowym postępowaniu organy nie były uprawnione do badania za jakie wykroczenia i w jakim okresie czasu doręczono skarżącemu mandaty karne do zapłacenia. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w kontekście naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 k.p.a., wskazać należy, Prezydent Miasta pismem z dnia 1 października 2013 r. pouczył skarżącego m.in. o treści art. 10 k.p.a., jak również o prawie do zgłaszania uwag i wniosków co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Skarżący otrzymał przedmiotowe pismo w dniu 15 października 2013 r. i w zakreślonym terminie nie wniósł żadnego pisma procesowego, ani też nie wnosił o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu. Natomiast decyzja przez organ pierwszej instancji została wydana dopiero w dniu 12 grudnia 2014 r. (odebrana przez skarżącego 2 stycznia 2015 r.), zatem zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 k.p.a jest niezasadny. Podkreślić również należy, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10 i z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów zarzuty skargi okazały się zatem bezzasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Należy w szczególności zauważyć, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.