III SA/Kr 442/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 11 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r. znak [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., 2101 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego T. K. na postanowienie Starosty z [...] 2018 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z [...] 2018 r., znak: [...], Starosta po rozpoznaniu wniosku T. K., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. "odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie działki [...] obrębu ewidencyjnego T, jednostka ewidencyjna T wprowadzonej zgodnie z operatem technicznym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty w dniu 12.01.2018 r. pod numerem [...] sporządzonym przez geodetę uprawnionego mgr inż. U. Z." w związku z zaleceniami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zawartymi w postanowieniu z [...] 2018 r., znak: [...]. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie wskazując, iż w jego ocenie organ I instancji naruszył art. 6 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wznowienia postępowania pomimo braku podstawy oraz § 9 ust. 1, § 44 pkt 2, § 45 oraz § 84 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skarżący wniósł w związku z tym o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wznowienie postępowania bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania postanowienia o wznowieniu bądź stwierdzenie nieważności (anulowanie) wadliwej czynności materialnotechnicznej z dnia 26 lutego 2018 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że w dniu 19 lipca 2018 r. do Kancelarii Starostwa Powiatowego wpłynęło podanie zatytułowane "skarga o wznowienie postępowania administracyjnego oraz wezwanie do usunięcia wadliwej czynności materialno- technicznej". Organ podniósł, że skarżący jest niekonsekwentny, ponieważ z jednej strony domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją, wskazując na brak swojego udziału w postępowaniu (oraz naruszenie w związku z tym przepisów postępowania przez Starostę), a z drugiej strony wskazuje, iż "o dokonanej zmianie w ewidencji - i to bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz bez wydania stosownej decyzji administracyjnej, w szczególności bez powiadomienia go jako strony zainteresowanej w sprawie T. K. powziął wiedzę dopiero z odpowiedzi Starosty z dnia 25 czerwca 2018 r., na zapytanie z dnia 17 kwietnia 2018 r.". Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, iż trybu wznowienia postępowania nie można stosować do działań organów administracji publicznej w innych formach, np. do czynności materialnotechnicznej. W ocenie organu odwoławczego wznowienie postępowania jest instytucją prawną, która pozwala na nadzwyczajne wzruszenie ostatecznych rozstrzygnięć, a więc takich, od których nie przysługują już zwyczajne środki odwoławcze. Skoro więc zastosowanie tej instytucji przełamuje zasadę ostateczności rozstrzygnięć administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), to wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową i jej stosowanie nie może być rozciągane na sytuacje, które nie zostały wyraźnie uregulowane w przepisach regulujących procedurę wznowieniową. Na powyższe postanowienie skarżący T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 6 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zaniechanie wznowienia postępowania administracyjnego, art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wznowienia postępowania pomimo braku podstawy, § 9 ust. 1, § 44 pkt 2, § 45 i § 84 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1034) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące odmową wznowienia postępowania, art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów w sprawie, w szczególności zgłoszonych przez skarżącego, a których to dowodów organy nie przeprowadziły bez uzasadnienia przyczyn ich pominięcia. O dokonanej zmianie w ewidencji - i to bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz bez wydania stosownej decyzji administracyjnej, w szczególności bez powiadomienia go jako strony zainteresowanej w sprawie - skarżący powziął wiedzę dopiero z odpowiedzi Starosty z dnia 25 czerwca 2018 r. na zapytanie z dnia 17 kwietnia 2018 r. Wcześniejsze próby pozyskania wiedzy, na jakim etapie znajduje się postępowanie, którego był stroną, były bezskuteczne. Tym samym został zachowany termin na złożenie niniejszej skargi określony w art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący zarzucił, że nie zgadza się z ustaleniami organów obu instancji. Przedmiotowy operat techniczny został sporządzony niezgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności § 39 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1034). Skarżący zarzucił również, że ustalenie granic działki ewidencyjnej [...] z działkami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...] w taki sposób, jak dokonał tego geodeta w kwestionowanym operacie, nie jest dopuszczalne, ponieważ fragment drogi - działki ewidencyjnej [...], wcielony do działki [...], przez ostatnie kilkadziesiąt lat nie pozostawał w wyłącznym posiadaniu rodziny M., ale we współposiadaniu mieszkańców wsi T. Potwierdzeniem na to jest fakt wydzielenia działki drogowej i ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków władania nią przez Gminę T. Likwidacja części działki drogowej [...] pozostającej we władaniu Gminy w sposób, który pozbawia połączenia z drogą nr [...], jest niedopuszczalna i narusza prawa wszystkich mieszkańców wsi, w szczególności właścicieli, użytkowników i posiadaczy gruntów, do których droga ta - działka nr [...] prowadzi. Operat, na podstawie którego dokonano aktualizacji, jest tożsamy z operatem z 2012 r. sporządzonym na zlecenie B. i M. M., a któremu wiarygodności odmówiły WINGiK (decyzja z [...] 2013 r.), sądy administracyjne (wyrok WSA w Krakowie z 15 stycznia 2014 r., III SA/Kr 635/13), a także sam Starosta w decyzji z [...] 2014 r., [...]. Wytknięto w nich błędy merytoryczne i formalne operatu, pozbawiające go waloru wiarygodności, niezbędnego, aby dokonać na jego podstawie wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Między innymi z działki [...] o pow. 0,19 ha zostały wyodrębnione działki: [...] o pow. 0,20 ha oraz [...] o pow. 0,0018 ha. Suma powierzchni nowych działek nie daje wartości odpowiadającej dotychczasowej powierzchni działki [...]. Z operatu nie wynika, czy - a jeżeli tak to w jakim zakresie - uległy zmianie dane ewidencyjne innych działek sąsiednich, w tym przebieg granic i powierzchnia całkowita działki [...]. Ponadto do dokumentacji nie zostały przedłożone wszystkie dokumenty AWZ, na które geodeta powołuje się w operacie, a z których ma wynikać jednolity stan prawny. Nadto wykaz synchronizacyjny, znajdujący się na przedmiotowej mapie budzi poważne wątpliwości, bowiem nie wynika z niego, czy wskazane parcele gruntowe i budowlane wchodzą w skład działki ewidencyjnej nr [...] według stanu dotychczasowego, czy działki ewidencyjnej [...] po dokonanych zmianach. Przypuszczać można, że wykaz synchronizacyjny dotyczy działki ew. [...] przed wyodrębnieniem z niej działki [...], co jest rażąco błędne, bowiem w sytuacji dokonywania zmian ewidencyjnych, wyodrębnienia, podziałów działek ewidencyjnych, wykaz synchronizacyjny należy wykonać odrębnie dla każdej z nowopowstałych (wydzielonych, wyodrębnionych) działek. Zdaniem skarżącego operat nie zawiera wynikających z powyższych zmian dotyczących działki [...] - w szczególności obmiaru części działki [...], która została wcielona do działki [...]. Nie ustalono także przebiegu granicy działki [...] z działką [...] (stanowiącej własność skarżącego) oraz granicy działki [...] z działką [...] (stanowiącej własność skarżącego). Zmiany danych ewidencyjnych zawarte w operacie nie zawierają tych informacji. Tym samym zmiany w ewidencji w zakresie powierzchni działki [...] bezpośrednio wpływają na kształt uprawnień właścicielskich skarżącego wynikających z własności działki [...]. Zatem skarżący winien być powiadomiony o tychże zmianach jako zainteresowany i uprawniony jako strona postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom organu, obie sprawy nie wykluczają się. W tejże sprawie skarżący dochodzi wznowienia postępowania już zakończonego ostatecznie. W sprawie, w której WINGiK uchylił postanowienie Starosty, domaga się wszczęcia postępowania celem usunięcia dokonanych już zmian w ewidencji. W ocenie skarżącego ponowne przyjęcie wadliwego operatu, co stwierdziły prawomocnie sądy administracyjne obu instancji, pozornie sprostowanego przez geodetę, stanowi rażące naruszenie obowiązującego porządku prawnego przez Starostę, któremu orzeczenia te są znane z urzędu - jako usuwające z obrotu prawnego wadliwe decyzje przez niego wydane. Także z orzeczeń tych wynika wprost, że skarżący - będący właścicielem działki sąsiadującej z działką [...], której przebieg granic ustalano - ma przymiot strony w postępowaniach z nią związanych. Z przedmiotowego operatu uzupełniającego rzekomo odnoszącego się do zmian w granicach działki [...], podczas gdy naruszono granice działek sąsiednich tzn. działka [...] wchłonęła znaczną część działki [...] (wylot drogi) istotnie wpływając na panujące w tym zakresie relacje i uprawnienia. W wyniku tego opracowania część działki [...] wchłonięta przez działkę [...] nie jest jednorodna pod względem prawnym, wbrew postulatom wynikającym z operatu i z zaskarżonego postanowienia. Fragment ten obejmuje parcele gruntowe, które nigdy nie pozostawały we własności obecnych lub poprzednich właścicieli działki [...]. Tak wadliwy operat stanowił podstawę wpisu do księgi wieczystej, pomimo że przedmiotowy grunt obecnie przynależący do działki ewidencyjnej [...] - poprzednio do działki ewidencyjnej [...], nie stanowi i nigdy nie stanowił własności rodziny M. Dowodzi tego synchronizacja parcel na działki ewidencyjnej, mapy katastralnej z ewidencyjną oraz dokumentacja potwierdzająca prawa właścicielskie poszczególnych parcel, które weszły w skład działki ewidencyjnej [...]. Parcele gruntowe, o których mowa, w księgach wieczystych dawnych figurują jako własność dziadka wnioskodawcy – F. K. Skarżący podkreślił, iż liczne nieścisłości, nieprawidłowości operatu nieprzyjętego pierwotnie do zasobu budziły uzasadnione wątpliwości organów administracji. Samo powtórzenie czynności geodety Z. na gruncie nie wyczerpuje wszystkich uchybień operatu pierwotnego, gdyż nie usuwa zasadniczej części wad. Przywoływane przez skarżącego w pismach w sprawie przedmiotowego operatu, w toku postępowań sądowoadministracyjnych, także znane Staroście z urzędu z uwagi na uczestnictwo Powiatu w sprawie z wniosku T. K. o zasiedzenie sąsiednich nieruchomości, dobitnie świadczą o tym, że okoliczności wskazane przez geodetę Z. poświadczają nieprawdę. Prawomocne ustalenia sądów powszechnych w sprawach o ochronę posiadania (Sąd Rejonowy l Wydział Cywilny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2012 roku, sygn. akt [...], oddalił powództwo Gminy przeciwko T. K. o naruszenie posiadania utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział II Cywilny Odwoławczy z dnia 15 maja 2013 roku, [...]) stanowczo zaprzeczają, że rodzina M. jest w samoistnym posiadaniu tego fragmentu gruntu oraz że znaki w terenie miałyby to potwierdzać, a tym bardziej by mieli być właścicielami. Wniosek taki wynika z całości akt sprawy w tym protokołów i wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy Wydział l Cywilny dnia 17 stycznia 2017 r., [...], którym powództwo M. M. przeciwko T. i L. K. o ochronę własności działki [...] zostało oddalone w całości. Skarżący zarzucił, że kwestionowany operat został sporządzony pomimo jego zastrzeżeń na gruncie, a protokół z czynności pomija zgłaszane uwagi, w tym jego sprzeciw co do wskazania punktów granicznych z działkami [...] i [...]. Taki sposób sporządzania dokumentacji uznać należy za potwierdzający nieprawdę i jako taki nie może stanowić podstawy zmian w ewidencji gruntów i budynków. Nadto zdaniem skarżącego Starosta dysponuje inną dokumentacją geodezyjną, stanowiącą podstawę wpisów w ewidencji gruntów i budynków, która jest sprzeczna z kwestionowanym operatem. Droga [...] jest od przeszło 30 lat w użytkowaniu gminy T, czego potwierdzeniem jest opracowanie geodety C. oraz protokołu sporządzonego, w którym wszyscy - w tym rodzina M., potwierdziła przebieg granic, charakter użytkowania oraz własność działki [...]. Zasadę tą Starosta pominął, pomimo że w decyzji z [...] 2014 r. odnoszącej się do tego samego operatu sam się na nią powoływał. Dlatego też operat nie może stanowić podstawy ujawnienia zmian w rejestrze gruntów z uwagi na jego sporządzenie z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. Skarżący wskazał także na fakt, że nabywając prawo własności nieruchomości położonych w T o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], działki te posiadały prawnie uregulowany dojazd bezpośrednio do drogi publicznej po drodze stanowiącej dz. ew. [...]. Zapewnienie składali sprzedający przed notariuszem. Wadliwy operat prowadzi do pozbawienia go tego dojazdu do ww. nieruchomości, naraża go na niepowetowaną szkodę w postaci znacznego obniżenia wartości rynkowej tych nieruchomości. Poprzedni właściciele sprzedając je mieli świadomość, że dojazd nieruchomości te mają zapewniony po działce [...]. Okoliczności te zdaniem skarżącego potwierdzają dokumenty wskazane jako dowód w sprawie, a których to dowodów organy nie przeprowadziły bez uzasadnienia przyczyn ich pominięcia. Skarżący podniósł, że w dniu 18 października 2016 r. odbyły się na gruncie czynności geodety U. Z. w sprawie wyznaczenia granic działek ewidencyjnych, w tym działki ewidencyjnej nr [...] położonej w T z udziałem T. K. Skarżący nie zgadza się na wyznaczone granice z uwagi na wady postępowania budzące liczne wątpliwości, w tym zasadność tegoż postępowania. O toczącym się postępowaniu oraz czynnościach terenowych nie zostali powiadomieni wszyscy zainteresowani w rozumieniu przepisów prawa w tym Gmina T oraz właściciele wszystkich nieruchomości, których granic postępowanie dotyczy - figurujący w księgach wieczystych, bądź ich następcy prawni. Powiadomieni zostali natomiast wyłącznie użytkownicy nieposiadający prawa własności. Granice zostały wyznaczone bez koniecznych pomiarów i nie odpowiadają przebiegowi granic zgodnych z aktualnym stanem prawnym. Powyższe zastrzeżenia zgłaszał skarżący do protokołu z czynności, a także wyraził sprzeciw względem przebiegu granic i operatu sporządzonego w oparciu o wadliwe ustalenia. Skarżący po zapoznaniu się ze złożonym operatem stwierdził, że obarczony jest on m. in. tymi samymi błędami, co operat dotyczący tej samej nieruchomości złożony przez geodetę M. Z. przyjęty do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dnia 17 sierpnia 2012 roku pod numerem [...]. Skarżący zarzucił także, że organy administracji w przedmiotowej sprawie zupełnie pominęły podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że trybu wznowienia postępowania nie można stosować do innych działań administracji publicznej niż te, które kończą się ostateczną decyzją administracyjną. W stanie faktycznym niniejszej sprawy zaskarżono działanie stanowiące czynność materialno-techniczną. Pozostałe zarzuty odnoszą się do dokonanej aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb T i nie mają wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Skarżący pismem z dnia 12 lipca 2018 r. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę w sprawie dokonania 26.02.2018 r. aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb: T, jednostka ewidencyjna T, nr [...], w oparciu o przyjęty przez Starostę Powiatowego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 12.01.2018 r. za numerem [...] operat techniczny do pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod nr [...] dotyczący aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie działki ewid. Nr [...] położonej w T, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 147 k.p.a. Jednocześnie skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez usuniecie wadliwej czynności materialno-technicznej i przywrócenie w ewidencji dotychczasowych danych. Należy podkreślić, że pismo w postępowaniu administracyjnym z dnia 12 lipca 2018 r. zostało sporządzone przez reprezentującego skarżącego zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego K. J. Z treści tegoż pisma wynika również, że w sprawie administracyjnej, w której wznowienia postępowania żąda skarżący, nie została wydana decyzja administracyjna. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych. Kwestionowane przez skarżącego działanie organu administracji ma charakter czynności materialno-technicznej. Należy podnieść, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego. Przesłanki warunkujące uruchomienie trybu wznowienia postępowania kształtują się różnie w zależności od tego, czy ma ono nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. Jednakże w obu przypadkach należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania (por. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, Sam. Teryt. 2006/7–8, s. 117 i n.). Przesłanka zakończenia sprawy decyzją ostateczną zawiera w sobie dwa elementy, nawiązujące do różnych cech decyzji mającej podlegać wzruszeniu. Po pierwsze, musi to być decyzja ostateczna, a więc taka, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 zdanie pierwsze); nie ma tu znaczenia, czy walor ten posiada ona od początku jako wydana na skutek wniesienia zwyczajnego środka prawnego albo jako niezaskarżalna zwyczajnym środkiem prawnym, czy też uzyskała go w wyniku bezskutecznego upływu terminu do zaskarżenia takim środkiem. Po drugie, musi to być decyzja, która kończy sprawę, a ściśle biorąc – postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Reasumując, dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją lub postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie lub postanowieniem, o którym mowa w art. 134 k.p.a. Brak spełnienia powyższej przesłanki powoduje, że wznowienie postępowania nie jest dopuszczalne, a zatem organ powinien wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Dostrzeżenia wymaga, że już na gruncie samego k.p.a. wykładnia art. 145 k.p.a. sprowadza się do uznania niemożności wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego w inny sposób, aniżeli poprzez wydanie decyzji ostatecznej lub postanowienia ostatecznego. Jest tak pomimo wielości form załatwienia sprawy administracyjnej, jakie występują w praktyce stosowania prawa administracyjnego. Mając na uwadze, iż żądanie wznowienia postępowania dotyczyło w istocie czynności materialno-technicznej, a nie decyzji lub postanowienia, organy prawidłowo stwierdziły, iż wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.