III SA/Kr 444/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata R. P. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Starosta, działając na podstawie art.122 ust.1 pkt.4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1007r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137) decyzją z dnia [...] 2012 r., Nr [...] skierował na badania lekarskie skarżącego R. L. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B, C i T. , w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji , działając na podstawie : - art. art. 99 ust.1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U.2011. 131 zm.), - § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. 2004 r. Nr 2 poz. 15) ; - art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję . Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy : w dniu 24 października 2012 r. do Starosty Powiatowego wpłynął wniosek Prokuratury Rejonowej o skierowanie skarżącego na badania lekarskie w związku z tym , że w postępowaniu przed Sądem Rejonowym Wydział III Rodzinny i Nieletnich ustalono, iż zachodzą przesłanki do skierowania skarżącego na leczenie odwykowe. W dniu 13 marca 2012r. ww. Sąd wydał postanowienie (sygn. akt [...]), na mocy którego zobowiązano skarżącego do podjęcia leczenia odwykowego alkoholowego w niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego , a na czas trwania obowiązku podjęcia leczenia odwykowego Sąd ustanowił wobec skarżącego nadzór kuratora. W piśmie zatytułowanym "Wniosek", które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dniu 31 października 2012r. , skarżący wniósł o uchylenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i podniósł , że od dnia 26 maja 2011r. nie pije alkoholu , jest w stanie trzeźwości; prawo jazdy posiada od 25 lat i nigdy nie miał problemów z alkoholem jako kierowca, a dokument ten jest mu potrzebny do kierowania samochodem, którym wozi starszych i schorowanych rodziców do lekarza i kościoła. Pismem z dnia 06 listopada 2012r. Starosta zwrócił się do wyznaczonego przez Sąd kuratora społecznego Ł. C. o udzielenie informacji na temat choroby alkoholowej skarżącego, w szczególności formy uzależnienia od alkoholu . W piśmie tym sfomułowano pytanie o następującej treści : " czy stwierdzona u Pana R. L. choroba alkoholowa znajduje się w stanie aktywnym , tzn. czy w/w nadal nadużywa alkoholu ?" Na powyższe pismo odpowiedział kurator zawodowy , że " według zebranych w toku nadzoru przez kuratora społecznego wynika, iż podopieczny R. L. obecnie nie nadużywa alkoholu. Dotychczas nie podjął on leczenia odwykowego alkoholowego w niestacjonarnym zakładzie lecznictwa". Ponadto organ uzyskał z Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich opinię w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, sporządzoną przez biegłych sądowych, wydaną w dniu 4 stycznia 2012r. , z której wynikało , że skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu i wymaga leczenia choroby alkoholowej w warunkach ambulatoryjnych. W oparciu o przedstawiony materiał dowodowy organ pierwszej instancji wydał decyzję o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa polegające na niewłaściwej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów , co – w jego ocenie - prowadzi do nieuzasadnionej kontroli każdej osoby, która kiedykolwiek w życiu zetknęła się z problemem alkoholowym. Skarżący powtórzył argumentację dotyczącą swojej trzeźwości i konieczności posiadania prawa jazdy do załatwiania codziennych spraw życiowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wyjaśniło zmiany w obowiązujących przepisach , które miały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie , przytoczyło ich treść i stwierdziło , że w sprawie ma zastosowanie m.in. art.75 ust.1 pkt.5 ww. ustawy o kierujących pojazdami , zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ,(...) podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem , jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Starosta powziął wiarygodną informację o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego , mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów , pochodzącą od prokuratora i organ I instancji miał obowiązek wszczęcia postępowania w tej sprawie. W ocenie organu odwoławczego , w niniejszej sprawie zachodzą uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, które mogą, choć nie muszą, wpływać na zdolność do kierowania pojazdami. Ocenę stanu zdrowia dokonają lekarze specjaliści. Sporządzona przez lekarzy opinia, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, daje podstawę do stwierdzenia , że zachodzą wątpliwości, czy skarżący z uwagi na chorobę alkoholową posiada pełną sprawność psychofizyczną do prowadzenia pojazdów. W związku z powyższym zaistniała potrzeba weryfikacji , czy aktualny stan zdrowia skarżącego pozwala na bezpieczne kierowanie pojazdami w ruchu drogowym. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił , że organy nie uwzględniły w wydanych rozstrzygnięciach okoliczności, że od dwóch lat pozostaje w abstynencji. Wskazana okoliczność została natomiast uwzględniona przez Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny i Nieletnich, który zniósł wcześniej nałożony obowiązek podjęcia leczenia odwykowego oraz zniósł nałożony na skarżącego nadzór kuratora. Kwestionując zaskarżoną decyzję skarżący podważył wiarygodność opinii lekarzy , na której oparł się organ zarzucając , iż nie było podstaw do kierowania go na badania lekarskie , bowiem bez pomocy osób trzecich i instytucji sam wyszedł z nałogu , wbrew wnioskom zawartym w tej opinii . Niniejsza sprawa, w ocenie skarżącego, nie uwzględnia indywidualnych okoliczności podnoszonych przez niego w toku postępowania , lecz jest wynikiem rutyny osób zajmujących się tą sprawą. Skarżący , jak twierdzi , nie obawia się badań lekarskich , jednak uważa że skoro przez 26 lat posiadania prawa jazdy i nigdy nie był zatrzymany, ani nie spowodował kolizji pod wpływem alkoholu , to w związku z niniejszą sprawą czuje się prześladowany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Choroba alkoholowa u skarżącego została stwierdzona przez lekarzy wydających opinię, a skarżący nie podjął leczenia odwykowego . Wbrew twierdzeniom skarżącego, kurator nie stwierdził , że skarżący nie używa alkoholu , a jedynie potwierdził, że alkoholu nie nadużywa , co nie jest tożsame z zachowywaniem całkowitej abstynencji. Połączenie faktów - czyli stwierdzenia uzależnienia od alkoholu z nie podjęciem leczenia przez skarżącego stanowi , w ocenie organu , o zaistnieniu przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że nie można utożsamiać obowiązku poddania się badaniom z utratą uprawnienia do prowadzenia pojazdów; wynik badania może potwierdzić stanowisko skarżącego , iż brak jest podstaw do uznania, że istnieją przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu , w uzupełnieniu skargi złożonej przez skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, które uzasadniałyby skierowanie go na badania lekarskie, podczas gdy skarżący od dwóch lat pozostaje w abstynencji i w ogóle nie spożywa alkoholu. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów na okoliczność pozostawania skarżącego w całkowitej i trwałej abstynencji, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z kart czynności z nadzoru kuratora lub z zeznań świadka w sytuacji , gdy organ posiadał wiedzę, że skarżący pozostawał pod dozorem kuratora . W ocenie pełnomocnika skarżącego , organ dokonał arbitralnej i jednostronnej oceny dowodów, nieuwzględniającej dowodów przemawiających na korzyść skarżącego i nie zasadnie odmówił wiarygodności oświadczeniom skarżącego co do zachowania przez niego abstynencji. Kolejnym zarzutem skargi było wydanie decyzji w oparciu o nieaktualny stan faktyczny, na skutek czego błędnie przyjęto, że skarżący pozostaje w aktywnej formie alkoholizmu, podczas gdy skarżący zachowuje abstynencję, nie używa alkoholu, a Sąd Rejonowy, Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt [...] uznał, że w stosunku do skarżącego ustał obowiązek leczenia odwykowego alkoholowego . Wskazując na powyższe okoliczności pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi - dowodu z dokumentów załączonych do uzupełnienie skargi tj. kart z czynności z nadzoru kuratora, wniosku kuratora o ustanie obowiązku poddania się leczenie odwykowemu alkoholowemu z dnia 20 grudnia 2012 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego, Wydziału III Rodzinnego i Nieletnich z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt [...] na okoliczność zachowania przez skarżącego abstynencji alkoholowej, braku jakiegokolwiek używania alkoholu oraz braku zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. W ocenie pełnomocnika wskazane dowody przyczynią się do wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, a nie spowodują nadmiernego przedłużenia postępowania . Ponadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając , że koszty te nie zostały pokryte w całości , ani w części. W uzasadnieniu zgłoszonych zarzutów pełnomocnik skarżącego podniósł , że w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązywała ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami , zgodnie z którymi materialną przesłankę skierowania na badania lekarskie stanowiły uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Zmiana przepisów spowodowała obostrzenie przesłanki, której spełnienie skutkuje możliwością skierowania osoby na badania lekarskie , bowiem zastrzeżenia co do stanu zdrowia nie tylko muszą być uzasadnione, ale i poważne , podczas gdy w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania decyzji przez organ pierwszej instancji wystarczało jedynie uprawdopodobnienie wątpliwości/zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Podstawą wątpliwości powziętych przez organy była w zasadzie wyłącznie opinia sporządzona przez biegłych psychiatrów w styczniu 2012 r., z której wynika, że skarżący jest uzależniony od alkoholu , ale z przedmiotowej opinii w żaden sposób nie wynika - co przyjął organ w zaskarżonej decyzji - że skarżący jest aktywnie uzależniony. W ocenie pełnomocnika skarżącego ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji zupełnie abstrahują od faktu, że skarżący zachowuje całkowitą abstynencją od dnia 26 maja 2011 r., choć ta okoliczność wynika z akt sprawy. Już w samej opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu z dnia 31 stycznia 2012 r. wskazano, że w dniu 10 czerwca 2011 r. Prokurator Rejonowy przesłuchał świadka, który stwierdził , że skarżący: "w chwili obecnej nie pije". Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę , że w opinii wskazano również, że w dniu 20 grudnia 2011 r. skarżący stawił się na badanie bez objawów alkoholowego zespołu abstynencyjnego i oświadczył , że nie pije od pół roku . Biegli nie dostrzegli objawów zespołu abstynencyjnego, które to objawy pojawiają się zazwyczaj w okresie pierwszych 24 - 36 godzin po zaprzestaniu spożywania alkoholi i trwają ok. 48 - 72 godzin. Organ zbagatelizował wyjaśnienia skarżącego o zachowaniu abstynencji , a nadto opinia , na podstawie której oparto rozstrzygnięcia , jest nieaktualna , biorąc pod uwagę, że okres potrzebny do odtrucia organizmu z alkoholu po okresie jego nadużywania wynosi 3 miesiące . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami prawa procesowego. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji . Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza , że skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie podstawą prawną wydania decyzji z dnia 30 listopada 2012r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie stanowił art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137) , zgodnie z którym przesłanką skierowania osoby na badania lekarskie prowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem były nasuwające się zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten został uchylony z dniem 19 stycznia 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozstrzygając odwołanie skarżącego w dniu 8 marca 2013r. , zastosowało art. 99 ust. 1 pkt 2 a w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. W dacie orzekania przez organ odwoławczy materialną przesłanką skierowania na badania lekarskie stanowiły uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Zgodzić należy się z oceną pełnomocnika skarżącego , że "nowe" przepisy zaostrzyły przesłanki uzasadniające skierowanie osoby na badania lekarskie , bowiem zastrzeżenia co do stanu zdrowia musiały być uzasadnione i poważne , a nie jak dotychczas – " nasuwające zastrzeżenia co do stanu zdrowia" , a zatem nie wystarczyły same wątpliwości co do stanu zdrowia, lecz kategoryczne stwierdzenie istnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji przyjęły , że stwierdzenie w opinii lekarzy z dnia 4 stycznia 2012r. , że skarżący jest osoba uzależnioną od alkoholu było wystarczającą przesłanka do skierowania skarżącego na badania lekarskie, których celem było stwierdzenie istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i to zarówno pod rządem ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. o ruchu drogowym , jak i pod rządem ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami. Zgodzić należy się z zarzutem pełnomocnika, że rozstrzygnięcia organów w niniejszej sprawie nie uwzględniały twierdzeń skarżącego, że zachowuje on abstynencję od dnia 26 maja 2011r., Twierdzenia skarżącego zostały uwiarygodnione treścią przedmiotowej opinii , w której przytoczono fragment zeznań świadka z dnia 10 czerwca 2011r. . Świadek zeznał , że skarżący "w chwili obecnej nie pije". Dodatkową okolicznością dotyczącą abstynencji skarżącego był fakt, że na badanie w dniu 20 grudnia 2011 r. skarżący stawił się bez objawów alkoholowego zespołu abstynencyjnego , co zostało odnotowane w opinii . Mając na uwadze datę przeprowadzonego badania przez lekarzy, datę sporządzenia opinii oraz datę wydania zaskarżonej decyzji , zgodzić należy się z oceną pełnomocnika skarżącego , że twierdzenia skarżącego o jego abstynencji nie są jedynie na użytek prowadzonego postępowania. Dokonując oceny, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki określone w art.75 ww. ustawy o kierujących pojazdami , a zatem czy istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego należały również uwzględnić dowody z dokumentów załączonych do pisma procesowego z dnia 22 października 2013r. tj. karty z czynności nadzoru kuratora , wniosku kuratora o ustanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu z dnia 20 grudnia 2012r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 13 lutego 2013r. , sygn. akt [...] . Organy obu instancji były w posiadaniu informacji o tym , że skarżący został objęty nadzorem kuratora i twierdzenia co do abstynencji skarżącego mogły być zweryfikowane z udziałem wyznaczonego kuratora. Za niewystarczający , a przede wszystkim za niejednoznaczny należy uznać dowód z pisma kuratora zawodowego będącego odpowiedzią na pytanie zawarte w piśmie Starosty z dnia 6 listopada 2012r. co do abstynencji skarżącego. Sąd podzielił zastrzeżenia pełnomocnika skarżącego, iż treść pytania mogła sugerować odpowiedź wskazującą na nadużywanie lub na nienadużywanie alkoholu przez skarżącego i nie uwzględniała stanu abstynencji , jak również , że ocena dowodu stanowiącego odpowiedź na to pytanie była niejednoznaczna , a przez to wadliwa . Stwierdzenie , że skarżący nie nadużywa obecnie alkoholu , nie wyjaśnia , czy skarżący pije alkohol , ale w mniejszych ilościach , czy też w ogóle alkoholu nie pije i pozostaje w abstynencji. Organ nie przesłuchał w charakterze świadka wyznaczonego przez Sąd kuratora społecznego , ani nie zażądał przedstawienia dokumentacji sporządzonej w toku sprawowanego nadzoru. W gromadzeniu dowodów koniecznych do dokładnego wyjaśnienia sprawy nie sposób pominąć wniosku kuratora zawodowego E. D. z dnia 20 grudnia 2012r. do Sądu Rejonowego, Wydziału III Rodzinnego i Nieletnich o ustanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu alkoholowemu , z treści którego wynika, że choć skarżący nie podjął leczenia odwykowego, to zachowuje abstynencję, pomaga rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa domowego, a kurator nigdy nie zastała go w stanie nietrzeźwym. Kolejnym dowodem w sprawie , istniejącym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jest Postanowienie Sądu Rejonowego, Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt [...] uwzględniające wniosek kuratora. Sąd stwierdził , że wobec skarżącego ustał obowiązek leczenia odwykowego. Postanowienie to jest prawomocne. Dowody te zostały dołączone przez pełnomocnika skarżącego na etapie postępowania sądowego. W związku z powyższym należy stwierdzić , że organ nie wyczerpał wszystkich możliwości w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względnie słuszny interes skarżącego i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego , który mógł z urzędu zgromadzić . Za uzasadniony należy uznać zarzut pełnomocnika skarżącego , że wobec przedstawionych dowodów , ustalenia faktyczne , które dokonał organ są w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez Sąd w postępowaniu cywilnym , bowiem zdaniem organu kurator nie potwierdził, że skarżący pozostaje w abstynenci, w sytuacji , gdy to właśnie wniosek kuratora o ustanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu alkoholowemu zawierał oświadczenie o abstynencji skarżącego . Słusznie – w ocenie Sądu - pełnomocnik skarżącego podniósł , że stanowisko kuratora sądowego o abstynencji skarżącego zostało sformułowane na podstawie długotrwałej i regularnej obserwacji skarżącego . Stanowisko kuratora w tej kwestii potwierdza i uwiarygadnia twierdzenia samego skarżącego co do jego abstynencji. Reasumując należy stwierdzić , że w rozpatrywanej sprawie postępowanie było przeprowadzone wadliwie, organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy , materiał dowodowy nie był kompletny , a analiza zgromadzonych w sprawie dowodów nie była wnikliwa . Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie wyżej opisanym tj. art.7 i art.77 , Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art.200 tej ustawy w związku z art.29 ust.1 ustawy z dnia z 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U.2009.1188) , określając ich wysokości na podstawie § 19 pkt.1 i § 18 ust.1 pkt.1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2002.163.1348).