III SA/Kr 444/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego W. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Wojewody z dnia 22 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącego radca prawny wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa W. S., po orzeczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzuceniu skargi strony (k. 24), wniósł w dniu 5 września 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na inkryminowane postanowienie Wojewody (k. 49). Wniosek nie został uwzględniony. Postanowieniem z dnia 26 września 2016 r. sygn. j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 29 września 2016 r. 2016 r. wpłynęło do tutejszego sadu pismo zatytułowane "Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej", w treści którego wyznaczony radca prawny domaga się przyznania mu od Skarbu Państwa wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy według zasad określonych w rozporządzeniu Min. Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805).. Radca prawny oświadczył, że ustalona zgonie z przepisami ww. rozporządzenia opłata za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu nie została zapłacona na jego rzecz ani w całości ani w części. Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te w realiach niniejszej sprawy istotnie precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). Problem w tym, że przepisy powołanego rozporządzenia (podobnie jak czyniło to poprzednio obowiązujące rozporządzenie) nie regulują stawek wynagrodzenia radcy prawnego za złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Opowiadając się konsekwentnie za poglądem, że rozporządzenie to (podobnie jak wcześniejsze) nie formułuje listy numerus clausus czynności radcy prawnego i że jego przepisy powinny być interpretowane w sposób możliwie najpełniej zapewniający realizację zasad wyrażonych w ustawach na podstawie i w celu wykonania których zostały ustanowione o ile tylko wyznaczony radca prawny udzielił stronie dla której został ustanowiony z urzędu pomocy prawnej, podnieść jednak trzeba, że występuje zasadnicza trudność z określeniem wysokości opłaty za czynność polegającą na złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi (§5). Trzeba mieć świadomość, że wskutek wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowienia o odrzuceniu skargi strony, postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostało zakończone. Równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest pismem wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie. Przedstawione okoliczności umożliwiają więc ustalenie opłaty odpowiednio do § 21 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia. Wniosek o którym mowa nie jest także środkiem zaskarżenia co dawałoby podstawę do ustalenie takiej opłaty odpowiednio do § 21 ust. 1 pkt. 2 lit. a, b i d.). Co oczywiste wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest również opinią za którą radca prawny mógłby otrzymać wynagrodzenie odpowiednio do §21 ust. 1 pkt. 2 lit. b). W konsekwencji stwierdzić należy, że w aktualnym stanie prawnym brak jest wystarczających podstaw normatywnych do przyznania radcy prawemu wynagrodzenia o które wnosi, zaś wykazana luka w prawie nie daje się wypełnić interpretacją. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.