III SA/Kr 446/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2010 r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokata Ł. G., Kancelaria [...] Sp. k., ul. [...] K, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Postanowieniem z dnia 3 września 20102 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy ustanawiając dla niego adwokata. Zarządzeniem z dnia 8 października 2010 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył skarżącemu pełnomocnika w osobie adwokata Ł. G. W piśmie przygotowawczym skarżącego z dnia 13 stycznia 2011 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie na swoją rzecz wynagrodzenia tytułem pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to wynagrodzenie nie zostało pokryte przez skarżącego w całości ani w części jak również przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Stanowisko to podtrzymał na rozprawie, jaka odbyła się przed sądem w dniu 9 marca 2011 r. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie cofnął skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Zażalenie złożone na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt I OZ557/11. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. referendarz sądowy oddalił wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo procesowe. W uzasadnieniu wskazał, że wraz z cofnięciem prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika wygasa pełnomocnictwo dla wskazanego przez organ samorządu zawodowego adwokata. Ponadto prawomocne orzeczenie sądu w tym przedmiocie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe (art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a). Skoro zaś tym sposobem odpada podstawa wyznaczenia przez właściwy organ samorządu zawodowego adwokata, to tym samym traci on atrybut uzasadniający przyznanie mu od Skarbu Państwa wynagrodzenia w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a. W ocenie referendarza za poświęcony czas i wykonaną pracę adwokat może domagać się zapłaty na drodze postępowania przed sądami powszechnymi wykorzystując roszczenia o charakterze cywilnoprawnych kierowane do podmiotu, który uzyskał od niego tę korzyść. W sprzeciwie wniesionym od powyższego postanowienia wyznaczony z urzędu adwokat Ł. G. zarzucił naruszenie przepisu art. 250 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że adwokatowi, który wniósł o przyznanie wynagrodzenia za czynności faktycznie dokonane przed cofnięciem prawa pomocy nie należy się wynagrodzenie od Skarbu Państwa. Pełnomocnik podniósł, że wnosił o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu w zakresie w jakim podejmował czynności za skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, to jest w zakresie w jakim zostało przygotowane i wniesione pismo przygotowawcze oraz w zakresie jakim reprezentował skarżącego na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r., które to zdarzenia niewątpliwie miały miejsce w czasie przypadającym na okres przed cofnięciem prawa pomocy, zatem w czasie kiedy posiadał stosowne umocowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do odrzucenia sprzeciwu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez sąd. Na podstawie art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast zgodnie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 tego rozporządzenia. W tym zakresie przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240,00 zł. Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie doszło już do faktycznego udzielenia skarżącemu pomocy prawnej przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika w postaci pisma przygotowawczego z dnia 13 stycznia 2011 r. oraz reprezentacji na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r., a zatem w czasie kiedy skarżący korzystał z przyznanego mu prawa pomocy, Sąd przyznał ustanowionemu adwokatowi w tej sprawie wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 240,00 zł, podwyższone o 23% stawki podatku VAT, to znaczy o kwotę 55,20 zł. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348) orzekł jak w sentencji postanowienia.