III SA/Kr 451/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody z dnia 23 lutego 2011r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją z dnia 23 lutego 2011 r., znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2011 r., znak [...] o odmowie przyznania R. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 71 ust. 1 pkt l i 2 lit. "c" oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. nr 98, poz . 1071 z późn. zm.). Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego. R. G. został zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy jako bezrobotny w dniu 5.01.2011. Przedstawił umowę zlecenia pomiędzy nim, a Przedsiębiorstwem [...] "A" SA, z której wynikało, że był zatrudniony od 4 sierpnia 2008 do 30 czerwca 2010 oraz zaświadczenie o wypłacanym zasiłku chorobowym od dnia 1 lipca 2010 do dnia 17 grudnia 2010. Decyzją z dnia [...] 2011 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Prezydent Miasta orzekł o uznaniu R. G. za osobę bezrobotną. Decyzją z tego samego dnia Prezydent Miasta orzekł o odmowie przyznania R. G. zasiłku dla bezrobotnych, powołując się na art. 71, 10 ust. 7, 9 ust. 1 pkt 14 b ustawy o promocji zatrudnienia, uzasadniając decyzję brakiem udokumentowania przez skarżącego przepracowania 365 dni ani też innego okresu uprawniającego do zasiłku wymienionego w art. 2 w/w ustawy. Z załączonych dokumentów wynikało, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji w Grodzkim Urzędzie Pracy zaliczeniu podlega tylko 363 dni. Okres pobierania zasiłku chorobowego nie może być wliczony do okresu uprawniającego do zasiłku z tego powodu, że kwota wymiaru podstawy zasiłku była niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę. W odwołaniu od powyższej decyzji R. G. zakwestionował ustalenie organu, że zasiłek chorobowy nie ma w sprawie znaczenia, podając, że wysokość podstawy wymiaru zasiłku odpowiadała kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dodał też, że na przeszkodzie rejestracji w Urzędzie Pracy w grudniu 2010 r. stanęła okoliczności, iż wymagane do rejestracji i ustalenia prawa do zasiłku dokumenty znajdowały się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w związku z ubieganiem się o rentę. Rejestracja w tym miesiącu pozwoliłaby objąć okresem zasiłkowym jeszcze jeden miesiąc zatrudnienia. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organu pierwszej instancji. Dodatkowo, w związku z podniesioną przez skarżącego okolicznością o przeszkodach w rejestracji w Urzędzie Pracy w miesiącu grudniu 2010r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż rejestracja bezrobotnych następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych dla ustalenia ich statusu i uprawnień. Rozporządzenie z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2004r, Nr 262, poz. 2607) określa, że osoba rejestrująca się zobowiązana jest do przedłożenia określonych dokumentów, wypełnienia karty rejestracyjnej oraz do poświadczenia własnoręcznym podpisem w obecności pracownika urzędu pracy prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych przez niego w karcie rejestracyjnej (§ 4) . Z akt sprawy wynika, że wszelkie niezbędne do uznania za osobę bezrobotną dokumenty, w tym kartę rejestracyjną skarżący przedstawił w dniu 05.01.2011 r. i z tym dniem uzyskał status osoby bezrobotnej. Odnośnie ustalenia okresu zasiłkowego, organ odwoławczy stwierdził, że jest to okres 18-stu miesięcy, tj. od 04.07.2009r. do 04.01.2011 r., przypadający przed rejestracją . Z tego okresu zaliczeniu do uprawnień do zasiłku podlega jedynie czas zatrudnienia skarżącego od 04.07.2009r. do 30.06.2010r. tj 363 dni. Okres pobierania zasiłku chorobowego nie może zostać wzięty pod uwagę, gdyż jego podstawą była kwota niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, przy czym organ wyjaśnił, że podstawę wymiaru świadczenia - zasiłku chorobowego ustala organ rentowy a nie organ zatrudnienia. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, R. G. ponownie odniósł się d o okoliczności rejestracji w Urzędzie Pracy dopiero styczniu 2011 r, dodając, że zarejestrowałby się miesiąc wcześniej, ale został mylnie poinformowany przez pracownika Urzędu Pracy, iż należy złożyć z dniem rejestracji jedynie oryginały świadectw pracy, a te w grudniu znajdowały się jeszcze w ZUS-ie. Zakwestionował także ustalenia organu dotyczące podstawy wymiaru zasiłku chorobowego. W ocenie skarżącego kwota podstawy nie była niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę, skoro w okresie 12 miesięcy tj od 01.06.2009r. do 31.05.2010 r., z którego była obliczana podstawa do zasiłku chorobowego wynagrodzenie które uzyskiwał było wyższe od najniższego wynagrodzenia. Na przełomie 2009/2010 nastąpiło podwyższenie wysokości najniższego wynagrodzenia dlatego średnia wynagrodzenia z 12 miesięcy była niższa od obowiązującego w 2010 r. najniższego wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zmianami dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji sąd bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz czy została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga R. G. podlega uwzględnieniu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, zastosowanie znajduje przepis art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, iż do okresu 365 dni, przez który w ostatnich 18 miesiącach poprzedzających dzień zarejestrowania jako bezrobotny, dana osoba musiała być objęta ubezpieczeniem społecznym, zalicza się m.in. okresy pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Skarżący rozpoczął pobieranie zasiłku chorobowego od dnia 1.07.2010 r. do dnia 17.12. 2010 r. Wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę wynosiła w tym czasie 1317zł ( Obwieszczenie Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2010r. M.P. z 2009r. nr 48 poz.709.). Jednakże z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani z akt administracyjnych nie wynika jaka konkretnie kwota stanowiła podstawę wypłacanego skarżącemu zasiłku chorobowego, poza zaświadczeniem organu rentowego z daty 3 .01. 2011 r. , ze była to kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia. W świetle postawionego zarzutu skargi, iż kwota ta stanowiła co najmniej tyle ile wynosiło najniższe wynagrodzenie , zaświadczenie o nie jest wystarczające, a jego ogólnikowe stwierdzenie bez wskazania wziętych pod uwagę kwot, uniemożliwia Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji i ustosunkowanie się do postawionego zarzutu. Z tego względu uznając , że organy uchybiły przepisom postępowania , mianowicie art.7 , 77, i 107 kpa, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 135 ppsa.