III SA/Kr 453/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2022 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 stycznia 2022 r. nr N.906.55.2021 w przedmiocie nałożenia opłaty za czynności kontrolne skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 stycznia 2022 r., znak N.906.55.2021 Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 7 października 2021 r. ustalającą opłatę w kwocie 969 zł (słownie: dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć złotych) za czynności kontrolne wykonane w dniach 7, 8 i 9 kwietnia 2021 r. w obiekcie Centrum [...] i umorzył postępowanie administracyjne w całości. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 36 ust. 1 i 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 195, dalej: "u.p.i.s."), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach: 7, 8 i 9 kwietnia 2021 r. przeprowadzono kontrolę dotyczącą spełnienia wymagań higienicznych, w szczególności wymogów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustalenia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "skarżąca") (protokoły kontroli nr [...]; [...]; [...]). Decyzją z dnia 9 kwietnia 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nakazał skarżącej zaprzestanie funkcjonowania obiektu Centrum [...] zlokalizowanego przy ulicy [...], w którym zlokalizowana jest siłownia/klub fitness, w zakresie wykraczającym poza umożliwienie korzystania z nich przez członków kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich oraz zawodników przygotowujących się do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych. Decyzją z dnia 15 czerwca 2021 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i umorzył w całości postępowanie przed organem pierwszej instancji. Pismem z dnia 15 kwietnia 2021 r. skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia opłaty na podstawie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. Pismem z dnia 15 kwietnia 2021 r. zawiadomiono skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Decyzją z dnia 7 października 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. ustalił opłatę w kwocie 969 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego polegającego na przeprowadzeniu kontroli w dniach 7, 8 i 9 kwietnia 2021 r. w obiekcie Centrum [...] przy ulicy [...] w K., w wyniku których stwierdzono uchybienia wymagań zdrowotnych (punkt 1), obciążono nałożoną opłatą skarżącą (punkt 2). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w toku kontroli przeprowadzonych w dniach 7, 8 i 9 kwietnia 2021 r. stwierdzono naruszenie przepisów § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021, poz. 512 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Organ wskazał, że pobranie opłaty za dokonane czynności kontrolne jest zasadne, ponieważ w wyniku przeprowadzenia kontroli stwierdzono wskazane naruszenia, nawet jeśli w dacie wydawania decyzji naruszone przepisy już nie obowiązują. Wysokość opłaty określono na podstawie § 2 do 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalenia wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz zarządzenie Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. w sprawie wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 27 ust. 1 i 2 u.p.i.s. polegające na błędnym zastosowaniu i stwierdzeniu, że doszło do naruszenia wymagań higienicznych i sanitarnych w lokalu, podczas gdy żadna z przeprowadzonych kontroli, w tym przeprowadzonych u przedsiębiorcy badań nie dała takiego wyniku, co znajduje potwierdzenie w każdorazowo sporządzonych pisemnych protokołach kontrolnych, a w dalszej kolejności skutkowało nakazaniem zaprzestania funkcjonowania obiektu na podstawie decyzji PPIS nr [...] w K., która został uchylona, a postępowanie umorzono; - naruszenie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. polegające na błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że skarżąca jest zobowiązana do ponoszenia opłaty za badania laboratoryjne i inne czynności wykonane przez organy PIS, w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, podczas gdy trzy kontrole przeprowadzone u przedsiębiorcy dzień po dniu nie mieszczą się w granicach bieżącego i zapobiegawczego wykonywania nadzoru sanitarnego, - naruszenie art. 36 ust. 2 u.p.i.s. polegające na jego niezastosowaniu, w przypadku gdy przepis prawa wskazuje, że nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań, a w przedmiotowej sprawie żaden z trzech sporządzonych protokołów kontrolnych takich naruszeń nie potwierdza; - naruszenie przepisów zawartych w § 2 do § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy PIS polegające na ich zastosowaniu, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby w niniejszej sprawie możliwe było podjęcie rozstrzygnięcia na zasadzie art. 36 ust. u.p.i.s. i obciążenie skarżącej opłatą; - naruszenie przepisów postępowania – tj. art. 104 k.p.a. w zw. z art. 264 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie wysokości kosztów postępowania w drodze decyzji, podczas gdy organ powinien wydać postanowienie dotyczące kosztów; - naruszenie przepisów postępowania – art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało brakiem informowania strony w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony oraz brakiem merytorycznego uzasadnienia stanowiska organu; - naruszenie przepisów postępowania- art. 12 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji w terminie 5 miesięcy od daty zawiadomienia o wszczęciu postępowania, co stoi w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania oraz zasadą zaufania do działań podejmowanych przez organ; - błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ, które stanowiły podstawę do wydania decyzji, poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez organ, że w wyniku czynności kontrolnych stwierdzono uchybienia, które pozwalają na obciążenie odwołującego opłatą w wysokości 969 zł, podczas gdy żaden ze sporządzonych protokołów kontrolnych oraz prawomocnych decyzji nie potwierdzają, aby po stronie skarżącej doszło do uchybień, - błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w wyniku przeprowadzonych kontroli stwierdzono naruszenie przepisów § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia – tj. przyjęcie przez organ, że P. [...] nie jest związkiem sportowym w sportach olimpijskich, a zatem członkowie tego związku nie są powoływani do kadry narodowej, nie mogą korzystać z takich obiektów jak np. siłownie, centra fitness, podczas gdy zgodnie z informacją uzyskaną z Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii, P. [...] ma obecnie statut zaprzestanego sportu olimpijskiego oraz korzystanie z siłowni jest dopuszczalne przez członków kadry narodowej P. [...] wyłącznie w ramach współzawodnictwa, zajęć sportowych lub wydarzeń sportowych, co zostało udowodnione przez odwołującą się na etapie zaskarżenia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 9 kwietnia 2021 r. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości. Decyzją z dnia 13 stycznia 2022 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił zaskarżoną decyzję PPIS w K. z dnia 7 października 2021 r. oraz umorzył w całości postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżąca w dniach przeprowadzenia kontroli prowadziła działalność niezgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, ponieważ P. [...] nie jest związkiem sportowym w sportach olimpijskich, a zatem członkowie tego związku nie są powoływani do kadry narodowej i nie mogli w dacie kontroli korzystać z obiektów takich jak siłownie, czy kluby fitness. Organ II instancji wskazał, że zakres przeprowadzonych kontroli wskazuje, że zostały one przeprowadzone w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych. W ocenie organu odwoławczego w sytuacji, gdy kontrola potwierdziła tylko naruszenie zakazów i nakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii wywołanej wirusem SARS-CoV-2, nie było podstaw do zastosowania art. 36 ust. 1 i 2 u.p.i.s. Organ wskazał, że na dzień wydania decyzji nieprawidłowości ujawnione w protokole kontroli nie stanowiły już naruszeń w świetle przepisów rozporządzenia, co więcej działalność prowadzona przez skarżącą była zgodna z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu w dniu wydania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżyła uzasadnienie decyzji wydanej przez Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w części dotyczącej stwierdzenia, że ustalony w sprawie stan faktyczny podczas kontroli w dniach 7, 8 oraz 9 kwietnia 2021 r. przeprowadzonych u skarżącej potwierdził naruszenie przepisów § 9 ust. 1 pkt 2 lit b i ust. 16 pkt 1 rozporządzenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 27 ust. 1 u.p.i.s. polegające na błędnym zastosowaniu i stwierdzeniu, że doszło do naruszenia wymagań higienicznych i sanitarnych w lokalu, podczas gdy żadna z kontroli przedsiębiorcy nie dała takiego wyniku, co znajduje potwierdzenie w każdorazowo sporządzonych pisemnych protokołach kontrolnych; - naruszenie art. 27 ust. 2 u.p.i.s. polegające na błędnym zastosowaniu i uznaniu, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i sanitarnych w lokalu, zgodnie z art. 27 u.p.i.s., a te spowodowały zagrożenie życia lub zdrowia ludzi; - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie tj. odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu na rzecz szybkiego rozpoznania sprawy, podczas gdy załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki, ani nie zachodziło niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, wbrew argumentacji wskazanej w zaskarżonej decyzji in fine; - naruszenie przepisów postępowania art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało brakiem informowania strony w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony postępowania oraz brakiem merytorycznego uzasadnienia stanowiska organu; - błąd w ustaleniach faktycznych oraz brak przeprowadzenia postępowania w celu wyjaśnienia statusu P.[...] pomimo kompletnej dokumentacji przekazywanej przez skarżącego; - błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I i II instancji polegający na przyjęciu, że P.[...] nie jest związkiem sportowym w sportach olimpijskich, zatem członkowie tego związku nie są powoływani do kadry narodowej, nie mogą korzystać z takich obiektów jak siłownie i centra fitness, podczas gdy zgodnie z informacją pozyskaną z Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii, P. [...] ma obecnie status zaprzestanego sportu olimpijskiego oraz korzystanie z siłowni jest dopuszczalne przez członków kadry narodowej P.[...] wyłącznie w ramach współzawodnictwa, zajęć sportowych lub wydarzeń sportowych; - błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ, który stał się argumentem uzasadnienia decyzji, poprzez przyjęcie, że z obiektu korzystały osoby nieuprawnione, których liczba zapewne przewyższała grono sportowców faktycznie mogących zgodnie z prawem z niego korzystać. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie: "ustalony w sprawie stan faktyczny podczas kontroli w dniach 7, 8 oraz 9 kwietnia 2021 r. przeprowadzonych w spółce stanowił podstawę do ustalenia na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej opłaty za czynności kontrolne, gdyż w jej wyniku organ I instancji uznał, że kontrola przeprowadzona w dniu 7 kwietnia 2021 r. potwierdziła naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 16 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustalenia określonych nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Organ I instancji przyjął, że P.[...] nie jest związkiem sportowym w sportach olimpijskich, zatem członkowie tego związku nie są powoływani do kadry narodowej, nie mogą korzystać z obiektów takich jak np. siłownie i centra fitness. W związku z powyższym Spółka niewłaściwie weryfikowała status osób chcących korzystać z tych obiektów sportowych, co doprowadziło do naruszenia ww. przepisów. Organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji, że Spółka w dniach przeprowadzonej kontroli działała niezgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami prawa ustalonymi w związku z wprowadzonym na terenie kraju stanem epidemii, w ustalonym zakresie i trybie kwalifikowania uczestników". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Bezspornie zaskarżona decyzja jest zgodna z oczekiwaniami skarżącej, która na etapie postępowania odwoławczego wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje treść uzasadnienia decyzji Małopolskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego. Zakwestionowany przez skarżącą fragment uzasadnienia decyzji dotyczy ustaleń organu I instancji (podzielonych w zaskarżonej decyzji), że w dniach przeprowadzenia kontroli skarżąca prowadziła działalność niezgodnie z przepisami rozporządzenia. Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie wskazuje się, że zasadna jest taka wykładnia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którą sąd uwzględniając skargę na decyzję, może uchylić ją w części dotyczącej uzasadnienia albo jego fragmentu. Wskazać należy, że uchylenie części uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest dopuszczalne wtedy, gdy da się wyodrębnić i wydzielić bez wzruszenia pozostałej części decyzji (obejmującej rozstrzygnięcie i uzasadnienie) fragment uzasadnienia, który jest wadliwy (zob. wyroki NSA: z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1828/14, z dnia 10 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 775/04, CBOSA). Może bowiem dojść do sytuacji, gdy rozstrzygnięcie co prawda odpowiada prawu, jednakże uzasadnienie decyzji (lub jego fragment) swoją treścią prawo narusza (tak NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2604/18, CBOSA). W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że w czasie przeprowadzania kontroli w należącym do skarżącej klubie fitness i siłowni obowiązywał przepis § 9 ust. 1 pkt lit b rozporządzenia, w świetle którego do dnia 9 kwietnia 2021 r. ustanawia się zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu basenów, aquaparków, siłowni, klubów i centrów fitness, z wyłączeniem basenów, siłowni, klubów i centrów fitness dla członków kadry narodowej polskich związków sportowych. W dniach przeprowadzenia kontroli obowiązywał również § 9 ust. 16 rozporządzenia w brzmieniu, zgodnie z którym do dnia 9 kwietnia 2021 r. prowadzenie przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 93.0) polegającej na organizacji współzawodnictwa sportowego, zajęć sportowych i wydarzenia sportowego lub działalności obiektów sportowych (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 93.11.Z), jest dopuszczalne po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wyłącznie w przypadku sportu zawodowego w rozumieniu art. 2 pkt 143 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu lub zawodników pobierających stypendium sportowe, o którym mowa w ustawie dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1133), lub zawodników będących członkami kadry narodowej lub reprezentacji olimpijskiej, lub reprezentacji paraolimpijskiej, lub uprawiających sport w ramach ligi zawodowej w rozumieniu tej ustawy; 2) ich organizowania bez udziału publiczności. W niniejszej sprawie niesporną okolicznością było, że P.[...] nie należał do Polskich Związków Sportowych w sportach olimpijskich, a miał jedynie status zaprzestanej dyscypliny olimpijskiej. Sąd nie podziela zarzutów skarżącej, wskazujących na brak ustaleń w zakresie statusu P. [...]. Mając na względzie powyższe, w świetle przepisów obowiązującego w dniach kontroli rozporządzenia, brak było możliwości korzystania przez członków P. [...] z siłowni, klubów fitness itp. Należy bowiem wskazać, że z brzmienia rozporządzenia i wprowadzonych nim ograniczeń wynika, że chodziło umożliwienie korzystania z siłowni lub klubów fitness osobom, które są członkami kadry narodowej polskich związków sportowych w sportach olimpijskich oraz przygotowującym się do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, tych bowiem kryteriów nie spełniał P. [...]. Nie budzi również wątpliwości, że w protokołach kontroli wskazano, że z siłowni i klubu fitness korzystają osoby posiadające licencje P.[...]. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadnie przyjął organ I instancji (a organ II instancji zasadnie podzielił te ustalenia), że działalność skarżącej była prowadzona w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia obowiązującymi w dniu przeprowadzenia kontroli. Zwrócić należy uwagę, że to organ prowadzący postępowanie ocenia treść protokołu kontroli i określone w nim rezultaty kontroli. W konsekwencji, inaczej niż twierdzi skarżąca, fakt wskazania w protokole kontroli okoliczności, że z klubu korzystają osoby posiadające legitymację P.[...], bez stwierdzenia, że stanowi to naruszenie przepisów rozporządzenia, nie wyłączało dokonania oceny ustaleń zawartych w protokole przez właściwy organ prowadzący postępowanie administracyjne i przyjęcie, że skarżąca prowadziła działalność niezgodnie z obowiązującą w dniu kontroli treścią rozporządzenia. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza prawa. Zestawiając ze sobą treść obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia oraz treść protokołów kontroli, organy zasadnie doszły do wniosku, że w przypadku działalności prowadzonej przez skarżącą doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia, ponieważ z siłowni/fitness klubu korzystały osoby, które nie były do tego upoważnione w świetle przepisów rozporządzenia obowiązujących w dniach kontroli. Zasadnie również organy ustaliły, że w dacie wydawania decyzji zaskarżonej i decyzji organu pierwszej instancji nie obowiązywały już ograniczenia istniejące w czasie przeprowadzonych kontroli, a działalność skarżącej była zgodna z ograniczeniami wprowadzonymi nowelizacją rozporządzenia (dokonaną po przeprowadzeniu kontroli, a przed wydaniem decyzji). Zasadnie również organ podjął decyzję o uchyleniu decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz umorzeniu postępowania, stwierdzając, że brak było podstaw do nałożenia na skarżącą opłaty. Zaznaczyć należy, że na ocenę prawidłowości decyzji oraz jej uzasadnienia nie wpływa okoliczność, że w ocenie Sądu rozporządzenie zawierało niezgodne z Konstytucją ograniczenie swobody działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców stanowi, z kolei że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach. Zgodnie natomiast z art. 22 Konstytucji, ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Podkreślić należy, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (tak art. 31 ust. 3 Konstytucji). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że powołany § 9 rozporządzenia zawierał ograniczenie działalności gospodarczej w sposób w nim wskazany. Równocześnie, normy ograniczającej prowadzenie działalności gospodarczej nie można było wyinterpretować z przepisów ustawy o chorobach zakaźnych. Należy jednak podkreślić, że wadliwość ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia (organ zasadnie umorzył postępowanie w sprawie), ani na ocenę zakwestionowanego przez stronę fragmentu uzasadnienia decyzji, w którym organy prawidłowo ustaliły, że w czasie dokonywania kontroli istniała niezgodność pomiędzy treścią rozporządzenia a działalnością prowadzoną przez skarżącą. W ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów postępowania w szczególności art. 10 k.p.a., strona miała bowiem zapewniony czynny udział w toku całego postępowania, nie zachodzi również naruszenie art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. W toku postępowania skarżąca była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, co więcej Sąd nie dostrzega zaniechań organu w zakresie informowania skarżącej o okolicznościach mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawidłowo zastosowaną podstawą prawną umorzenia decyzji. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zostało sporządzone z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani z naruszeniem przepisów postępowania dającym podstawę jego wznowienia, ani przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.