III SA/Kr 455/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer NSA Grażyna Danielec (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2010 r. znak sprawy [...] Prezydent Miasta na podstawie: - art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 139 z 2000 r. poz. 993 ze zm.) - art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98. poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek K. N. orzekł o wymeldowaniu skarżącego – R. N. z pobytu stałego w A przy ul. B. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu 30 września 2010 r. zostało wszczęte na wniosek K. N. postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie skarżącego – R. N. z pobytu stałego w A przy ul. B, w związku z twierdzeniem wnioskodawczyni, że skarżący nie zamieszkuje w tym lokalu od 14 lipca 1998 r., natomiast mieszka w A przy ul. C. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że skarżący opuścił rodzinę i wyprowadził się z mieszkania przy ul. B w lecie 1998 r. i do chwili obecnej tam mieszka. Jak podkreślił organ, skarżący swoje życie osobiste i rodzinne skoncentrował pod innym adresem i nie ma zamiaru powrócić do mieszkania przy ul. B w A. Skarżący w dniu 19 października 2010 r. potwierdził, że nie zamieszkuje przy ul. B od 1998 r. Skarżący podniósł, że rozstał się z żoną z powodu konfliktu z nią i opuścił mieszkanie dobrowolnie. Skarżący zdecydował, że tak będzie lepiej, zabrał jedynie swoje rzeczy osobiste. Od tej pory zamieszkuje w mieszkaniu swojego brata. Od 1998 r. nie przychodził do mieszkania przy ul. B. Skarżący podkreślił, zaraz po wyprowadzeniu się w 1998 r. żona zmieniła zamki i od tej pory nie miał możliwości wejścia do mieszkania. Skarżący stwierdził, że początkowo prosił o wydanie kluczy, ale żona odmówiła. Skarżący nie próbował wchodzić na siłę do mieszkania, gdyż nic chciał robić awantur z uwagi na dobro dzieci. W końcu w czerwcu 2010 r. złożył pozew o rozwód. Przez te wszystkie lata był w tym mieszkaniu tylko 2 razy w ostatnim roku, w związku z inicjatywą żony dotyczącą podziału mieszkania. Skarżący podkreślił, iż oczekuje na rozwód i nie widzi możliwości, aby wspólnie zamieszkiwać z żoną mimo, to chciałby mieć w tym mieszkaniu 1 pokój. Liczył, że wykupi wspólnie z żoną to mieszkanie, aby go później sprzedać i kupić dwa oddzielne. W dniu 10 listopada 2010 r. wnioskodawczyni podała, że mąż opuścił mieszkanie przy ul. B w A, gdyż poznał inną kobietę. Pod nieobecność domowników zabrał z mieszkania swoje rzeczy osobiste i inne przedmioty gospodarstwa domowego i przeprowadził się do konkubiny, z którą zamieszkuje do chwili obecnej w A przy ul. C. Wnioskodawczyni podkreśliła, że od tej pory nie przychodził na ul. B, nie kontaktował się z nią, ani z dziećmi. Ponadto od 1998 r. nie partycypował w kosztach utrzymania mieszkania. Po jego wyprowadzce K. N. wymieniła zamki, aby mąż nie wynosił rzeczy z mieszkania. Podkreśliła, iż nigdy nie prosił o wydanie kluczy, nigdy nie proponował, że ponownie zamieszka w mieszkaniu przy ul. B. Ponownie był w tym mieszkaniu dopiero w ubiegłym roku, w związku z jej propozycją spłaty za mieszkanie, w zamian za zrzeczenie się praw do tego lokalu Organ podkreślił, iż taki stan rzeczy potwierdzili wszyscy słuchani świadkowie, którzy zeznali, że R. N. wyprowadził się z mieszkania przy ul. B w A ponad 10 lat temu i od tej pory nie był widziany pod tym adresem. Skarżący podniósł, że w latach 1998-1999 r. w rozmowach telefonicznych mówił żonie, że chciałby ponownie mieszkać przy ul. B, jednak później już nigdy nie zwracał się do niej w tej sprawie, gdyż nie widział już żadnych szans na porozumienie się. Organ stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy jest spójny i w sposób jednoznaczny wskazuje, że R. N. nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały od lata 1998 r. oraz, że opuścił ten lokal w sposób trwały i dobrowolny. Przestał partycypować w kosztach utrzymania mieszkania, utracił kontakt ze swoją rodziną i skoncentrował swoje centrum życiowe pod innym adresem. Tak długa nieobecność skarżącego niewątpliwie, zdaniem organu wskazuje, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Wobec powyższego, organ stwierdził, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tj. trwale i dobrowolne opuszczenie lokalu. Bez znaczenia jest, w ocenie organu, poruszana przez skarżącego kwestia braku kluczy do mieszkania, wymiany zamków. czy też rozmów telefonicznych o ewentualnym powrocie, w pierwszych latach po wyprowadzeniu się. Okoliczności te dotyczyły bowiem odległych lat i nie były poparte żadnymi krokami prawnymi. Organ podniósł, iż sam skarżący wyraźnie określił, że nie widzi możliwości ponownego zamieszkania wraz z żoną. Sprawa podziału majątku dorobkowego, w tym wspólnego mieszkania stron, nie może mieć żadnego wpływu, jak stwierdził organ, na rozstrzygnięcie w sprawie meldunkowej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący – R. N., który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych z podstawę rozstrzygnięcia polegający na ustaleniu, iż skarżący nie przebywał w miejscu stałego zameldowania z własnej woli, podczas gdy w rzeczywistości to wnioskująca o jego wymeldowanie K. N. uniemożliwiła mu pobyt w przydzielonym mu zgodnie z uprzednio obowiązującymi przepisami mieszkaniu spółdzielczym. Następnie wymieniła w nim zamki i nie wydała mu nowych kluczy do mieszkania czyniąc faktycznie niemożliwym jego pobyt w miejscu stałego zamieszkania przy ul. B w A oraz nadal odmawia wydania skarżącemu kluczy i dostępu do przedmiotowego mieszkania. Skarżący podniósł, że między stronami trwa postępowanie w sprawie o rozwód, w toku którego rozstrzygnięte zostaną kwestie podziału majątku wspólnego, w tym spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego przy ul. B w A. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania administracyjnego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. albo uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie uwzględniające jego prawo do zameldowania na pobyt stały w A przy ul. B, czyli odmowę jego wymeldowania albo o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżący podniósł, że jego żona skutecznie uniemożliwiła mu przebywanie w miejscu stałego zamieszkania. Polegało to m.in. na odmowie prawa do wejścia do mieszkania, a następnie wymianie zamków w drzwiach wejściowych i wielokrotną odmowę wydania mu nowych kluczy. Z tego bezprawnego zachowania K. N., zdaniem skarżącego organ administracyjny I instancji wywodzi wniosek o zaistnieniu podstaw do wymeldowania go z pobytu stałego w A przy ul. B. Zdaniem skarżącego powoływanie w decyzji jako głównego uzasadnienia działania organu I instancji chęci usunięcia fikcji meldunkowej jest chybione. Wyraz temu dał, w opinii skarżącego, sam ustawodawca w art. 78 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności znosząc taki obowiązek z dniem 1 stycznia 2014 r. Skarżący podniósł, że w chwili obecnej między małżonkami N. toczy się proces o rozwód (sygn. akt: [...] Sąd Okręgowy Wydział Cywilny) w toku którego zostaną rozwiązane także kwestie podziału majątku wspólnego, w skład wchodzi prawo do lokalu spółdzielczego położonego w A przy ul. B. W ocenie skarżącego, nie ma powodu by organ administracyjny ingerował w to postępowanie i swoim orzeczeniem, de facto faworyzował interes którejkolwiek ze stron. Zdaniem skarżącego należy przyjąć, że interes społeczny czy zasługujący na uwzględnienie interes stron nie dozna żadnego uszczerbku jeśli ewentualna decyzja w przedmiocie wymeldowania R. N. zostanie podjęta po uregulowaniu przez strony ich statusu prawnego (cywilnego) i stosunków majątkowych. W związku z tym, skarżący stwierdził, że zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego określone z urzędu w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualne miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów i korzystania z usług i opieki medycznej, itp. O istnieniu przesłanki opuszczenia, czy też nie opuszczenia miejsca stałego pobytu, można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, iż lokal, w którym była na stałe zameldowana jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał być tego rodzaju miejscem. W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, iż R. N. od 1998 r. nie mieszka w lokalu przy ul. B w A, opuścił ten lokal i zamieszkał pod innym adresem. Z wypowiedzi skarżącego wynika też, że do lokalu przy ul. B w A nie ma zamiaru wracać. Wprawdzie skarżący twierdzi, iż ma utrudniony dostęp do lokalu, ale jak wynika z akt sprawy nie skorzystał z żadnych środków prawnych, aby ponownie wejść i mieszkać w tym lokalu, zgodził się z takim stanem i przebywa pod innym adresem. Organ stwierdził, że opuszczenie przez R. N. rzeczonego lokalu w 1998 r. daje podstawę do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba winna być tam zameldowana, gdzie faktycznie przebywa. Przepis art. 9 ust. 2b cyt. powyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że zameldowanie służy celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. Odnośnie wniosku o zawieszanie postępowania organ stwierdził, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania gdyż, podniesione w odwołaniu sprawy nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ meldunkowy orzekając o wymeldowaniu, w przypadku dobrowolnego opuszczenia lokalu nie bada przyczyn, które skłoniły osobę do opuszczenia miejsca pobytu, ustala tylko fakt opuszczenia lokalu jako jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie, a taka sytuacja, zdaniem organu zachodzi w przedmiotowej sprawie. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję złożył skarżący zarzucając jej: - naruszenie przepisu prawa materialnego polegające na błędnej jego wykładni, a to art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wymuszone na skutek działania innych osób opuszczenie miejsca pobytu jest wystarczające do przyjęcia zasadności wymeldowania takiej osoby, uzasadnionego wyłącznie przez wzgląd na konieczność zlikwidowania tzw. fikcji meldunkowej; - naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a to art. 77 k.p.a. i art. 7 k.p.a., polegające na uniemożliwieniu stronie skorzystanie z jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni przepisów procesowych skutkujące naruszeniem słusznego interesu strony i zasady prawdy obiektywnej polegające na odmowie przesłuchania w charakterze świadka brata skarżącego się, a to M. N. - jedynego świadka wskazanego przez skarżącego się - wobec przesłuchania kilkorga świadków wskazanych przez stronę przeciwną- poprzez przyjęcie, że zeznania tego świadka w sprawie nie będą miały jakiegokolwiek wpływu na dokonane ustalenia faktyczne; - naruszenie przepisu prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu skarżący jeszcze raz podkreślił, iż to żona – K. N. skutecznie uniemożliwiła mu przebywanie w miejscu stałego zamieszkania. Zdaniem skarżącego, z tego bezprawnego zachowania żony organ administracyjny I instancji wywodzi wniosek o zaistnieniu podstaw do wymeldowania go z pobytu stałego w A przy ul. B. W ocenie skarżącego z faktu, że opuścił mieszkanie sam pod wpływem zachowania żony, a nie został fizycznie wyrzucony z mieszkania wyprowadzono kuriozalny wniosek , że takie opuszczenie mieszkania ma charakter dobrowolny. W zaskarżonym orzeczeniu podniesiono przy tym, że skoro skarżący nie podejmował żadnych kroków prawnych w celu umożliwienia mu przebywania w mieszkaniu w którym był zameldowany, to tym bardziej potwierdza to dobrowolność jego opuszczenia miejsca zamieszkania. Jednak jak podkreślił skarżący ten sam organ administracyjny nie wyklucza zachowania K. N. jako powodu opuszczenia mieszkania przez skarżącego. Skarżący podniósł, iż znamię czasownikowe art 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach tożsamości, "opuszcza" dotyczy działania z zamiarem wyprowadzenia się. Skoro takiego zamiaru po jego stronie nie było, a przy tym żona skarżącego zmieniła zamki w drzwiach, po czym odmówiła mu wydania nowych kluczy by uniemożliwić mu wstęp do wspólnego mieszkania to trudno przyjąć, iż wypełnił on swoim zachowaniem dyspozycje wskazanego przepisu. Tym bardziej, że zeznając w toku rozprawy administracyjnej zadeklarował chęć uzyskania możliwości wejścia do tego mieszkania i zamieszkania w nim. Skarżący podkreślił, że organ administracyjny swoje ustalenia poczynił wyłącznie w oparciu o zeznania kilkorga świadków wskazanych przez wnioskującą o wymeldowanie K. N., odmawiając przesłuchania jedynego świadka wnioskowanego przez skarżącego się, przyjmując przy tym a priori, że jego zeznania nic nie wniosą do sprawy, bowiem poczynione dotąd ustalenia są wystarczające dla jej rozstrzygnięcia. Naruszył więc przepisy prawa procesowego co skutkowało naruszeniem słusznego interesu strony i zasady prawdy obiektywnej. Zdaniem skarżącego twierdzenie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia wobec zawisłości przed Sądem Okręgowym sygn. [...] procesu o rozwód małżeństwa R. i K. N., w toku którego zostaną rozwiązane także kwestie podziału majątku wspólnego, w skład którego wchodzi prawo do lokalu spółdzielczego położonego w A przy ul. B. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr, 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Odnośnie zarzutu zawartego w skardze, naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wymuszone na skutek działania innych osób opuszczenie miejsca pobytu jest wystarczające do przyjęcia zasadności wymeldowania, Sąd pragnie podkreślić, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Koniecznym jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu. Nawet jeśli przyjąć jak chce skarżący, iż nie opuścił on dobrowolnie lokalu, a został z niego usunięty wbrew swej woli, podkreślić należy, iż nie podejmował on żadnych prawnych kroków, które umożliwiłyby mu powrót do lokalu. Pamiętać należy, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania, ani utraty jakichkolwiek praw, nie ma więc żadnego wpływu na kwestię uregulowania stosunków majątkowych między małżonkami. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący faktycznie nie zamieszkuje w miejscu zameldowania. Mieszkanie jest bowiem tylko wówczas stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe. Jest to więc lokal, w którym koncentrują się ich codzienne sprawy, gdzie osoby te przebywają, wypoczywają, prowadzą gospodarstwo domowe, a takim miejscem dla skarżącego nie jest lokal przy ul. B w A. Podkreślić należy, iż skarżący zeznał do protokołu, iż chciałbym mieć w mieszkaniu przy ul. B jeden pokój, ale jednocześnie sam stwierdził, że nie widzi on możliwości wspólnego zamieszkiwania z żoną. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż skarżący nie ma dostępu do przedmiotowego lokalu i jak sam wyjaśnił był w nim przez ostatnie dwanaście lat jedynie dwa razy. Nie ogniskuje tam swoich spraw życiowych, gdyż skoncentrował je w innym miejscu. Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie nastąpiło świadome, dobrowolne i trwałe opuszczenie przez skarżącego dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a pozostawienie zameldowania stanowiłoby w takiej sytuacji jedynie fikcję meldunkową. Zaskarżona decyzja odpowiada więc prawu. Sąd uznał, iż w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a., a organ II instancji w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. Skarżący wnioskował o przesłuchanie w charakterze świadka swojego brata M. N. na okoliczność tego, iż chciał dostać się do mieszkania w latach 1999 - 2003. Sąd podzielił w tym zakresie w całości argumentację organu, iż przesłuchanie na tą okoliczność nie wniosłoby nic nowego do sprawy skoro sam skarżący oświadczył, iż dobrowolnie opuścił lokal mieszkalny. Ponadto zauważyć należy, iż o w artykule 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mowa jest o osobie, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Skoro skarżący opuścił mieszkanie w lipcu 1998 r. to okres trzech miesięcy uprawniający organ do wymeldowania upłynął już w październiku 1998 r. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu prawa procesowego przez organ poprzez uznanie, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszania postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd przyznał rację skarżącemu, iż przepisy prawa procesowego zostały naruszone. Organ miał obowiązek rozpoznać powyższy wniosek formie w postanowienia, gdyż taka forma daje stronie możliwość poddania kontroli stanowiska organu co do zasadności i podstaw zawieszania bądź odmowy zawieszania postępowania. Sąd uznał, jednakże, iż uchybienie w postaci nie wydania postanowienia w kwestii wniosku o zawieszanie postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawieszenia na podstawie art. 97 § 4 k.p.a. Sprawa o rozwód, w ocenie Sądu, nie ma wpływu na postępowanie w przedmiocie wymeldowania tj. tocząca się między małżonkami N. sprawa o rozwód nie jest zagadnieniem wstępnym w stosunku do sprawy o wymeldowanie R. N. Potencjalne przyznanie przez sąd powszechny w toczącym się postępowaniu o rozwód, uprawnień do lokalu R. N. nie daje żadnych podstaw do utrzymywania zameldowania. W związku z powyższym orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)