III SA/Kr 455/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skarg S. G. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lutego 2013 r. nr [...] z dnia 15 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego skargi oddala wyroku WSA z dnia 16 stycznia 2014r. Decyzją z dnia [....] 2011r. Nr [...] Burmistrz D. T. przyznał S. G. zasiłek okresowy na okres od 1 lutego 2011r. do 28 lutego 2011r. w kwocie 176,00 zł miesięcznie. Natomiast decyzją z dnia [....] 2011 r. Nr [....] Burmistrz D. T. przyznał S. G. świadczenie pieniężne w postaci zasiłek okresowy na okres od 1 marca 2011r. do 30 kwietnia 2011r. w wysokości 239,00 zł miesięcznie. Uzasadniając swoje decyzje organ I instancji stwierdził, iż wnioskodawca spełnia ustawowe wymogi do uzyskania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego, gdyż miesięczny dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz występują okoliczności wymienione w art. 7 tej ustawy, tj. bezrobocie i ubóstwo. Kwota zasiłku okresowego, z uwagi na ograniczone możliwości finansowe Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. T., ustalona została w wysokości 50% różnicy między kryterium rodziny a osiąganym dochodem. Na skutek rozpatrzenia odwołań S. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [....] 2011r. Nr [....] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. T. z dnia [....] 2011r. Nr [....], a decyzją z dnia [....] 2011r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu l instancji z dnia [....] 2011r. Nr [....]. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2012r., sygn. akt III SA/Kr 701/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011r. Nr [....] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. T. z dnia [....] 2011r. Nr [....]. W tym samym dniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał również wyrok o sygn. akt III SA/Kr 715/11, którym uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011r. Nr [....] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. T. z dnia [....] 2011r. Nr [...]. W uzasadnieniach tych wyroków Sąd stwierdził, iż co do zasady przyznanie zasiłku okresowego nie ma charakteru uznaniowego, bowiem spełnienie warunków ustawowych obliguje organ do przyznania świadczenia. Jednakże uznaniu administracyjnemu i to względnemu pozostawiona jest wysokość tego świadczenia, poprzez ustawowo przewidzianą możliwość jej określania między wskazanym w przepisach maksimum i minimum, a także okres jego pobierania. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy przyznały stronie zasiłek okresowy w minimalnej wysokości powołując się jedynie na ogólne zasady pomocy społecznej, nie wskazując jakie okoliczności zaważyły na przyznaniu zasiłku w minimalnej wysokości. W ocenie Sądu ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organ l instancji winien oprócz ogólnych zasad pomocy społecznej wziąć pod uwagę takie okoliczności jak sytuacja życiowa, materialna, zdrowotna osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz D. T. wydał w dniu [...] 2012r. decyzje: 1. Nr [...] o przyznaniu S. G. zasiłku okresowego w okresie od 1 do 28 lutego 2011r. w wysokości 176,00 zł, który został wypłacony w dniu 4 marca 2011r., 2. Nr [....] o przyznaniu S. G. zasiłku okresowego w okresie od 1 marca do 30 kwietnia 2011r. w wysokości 239,00 zł, który został wypłacony w dniu 24 marca 2011r. oraz w dniu 21 kwietnia 2011r. W uzasadnieniu tych decyzji organ I instancji wskazał, że określając wysokość zasiłku okresowego dostosowano ją zarówno do możliwości ośrodka pomocy społecznej, jak również wzięto pod uwagę fakt systematycznego korzystania ze świadczeń z pomocy społecznej przez wnioskodawcę. Po rozpatrzeniu odwołań S. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [....] 2012r. Nr [....] i Nr [....] uchyliło obydwie decyzje Burmistrza D. T. z dnia [....] 2012r. i przekazało sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniach tych decyzji Kolegium wskazało, że uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji organów I i II instancji miało ten skutek prawny, że decyzje te zostały w całości wyeliminowane z obrotu prawnego. Stąd też do ponownego rozpatrzenia pozostały wnioski S. G. o przyznanie zasiłku. Wnioski te winny zostać rozpatrzone od podstaw w oparciu o zasady postępowania administracyjnego oraz stosowne przepisy ustawy o pomocy społecznej, z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego oraz faktycznego. W dalszej kolejności Kolegium podniosło, iż organ I instancji powinien ustalić aktualną wysokość dochodu wnioskodawcy oraz jego aktualną sytuację materialną, rodzinną, bytową oraz zdrowotną, szczególnie w sytuacji gdy wnioskodawca wskazuje na pogarszający się stan zdrowia. W celu dokonania powyższych ustaleń Kolegium zaleciło przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. W dniu [....] 2012r. Burmistrz D. T. wydał decyzje: 1. Nr [....], którą przyznał S. G. zasiłek okresowy na okres od 1 do 28 lutego 2011r. w wysokości 176,00 zł, a który został wypłacony w dniu 4 marca 2011r., 2. Nr [....], którą przyznał S. G. zasiłek okresowy na okres od 1 marca do 30 kwietnia 2011r. w wysokości 239,00 zł, a który został już wypłacony w przyznanym okresie czasu. Po rozpatrzeniu odwołań S. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [....] 2012r. Nr [....] i Nr [....] uchyliło obydwie decyzje Burmistrza D. T. z dnia [....] 2012r. i przekazało sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w decyzjach z dnia [...] 2012r., gdyż w aktach sprawy brak jest aktualnego wywiadu środowiskowego. Poza tym Kolegium uznało, że organ I instancji powinien również uwzględnić nową wysokość kryterium dochodowego. W dniu [....] 2012r. Burmistrz D. T. wydał decyzje: 1. Nr [....] o przyznaniu S. G. zasiłku okresowego od dnia 1 do 28 lutego 2011r. w wysokości 223,50 zł. Organ I instancji wskazał, iż kwota 176,00 zł w/w zasiłku została już wypłacona w dniu 20 lutego 2011r., a pozostała kwota 47,50 zł zostanie wypłacona w dniu 20 grudnia 2012r., 2. Nr [....] o przyznaniu S. G. zasiłku okresowego od dnia 1 marca do 30 kwietnia 2011r. w wysokości 223,50 zł. Organ I instancji wskazał, iż kwota 239,00 zł przysługująca za okres od 1 do 31 marca 2011r. została już wypłacona w dniu 24 marca 2011r., a kwota 239,00 zł przysługująca za okres od 1 do 30 kwietnia 2011r. została wypłacona w dniu 21 kwietnia 2011r. W uzasadnieniach swoich decyzji organ I instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że S. G. jest osobą samotnie zamieszkałą, w wieku produkcyjnym, posiada ukończone studia prawnicze, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Organ I instancji dodał, iż w dniu 3 października 2012r. został spisany ze S. G. kontrakt socjalny, w ramach którego Wnioskodawca miał poczynić kroki w kierunku ubiegania się o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Organ I instancji ustalił, iż dochód S. G. wynosi 301,00 zł (206,00 zł zasiłku okresowego i 95,00 zł dodatku mieszkaniowego), a zatem nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ I instancji wyjaśnił, iż wysokość niniejszego zasiłku ustalono m.in. w oparciu o treść art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50% różnicy pomiędzy kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny, a w przypadku osoby samotnie gospodarującej - pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Ponadto organ I instancji wskazał, iż określając wysokość niniejszego zasiłku do dochodu rodziny wliczono jedynie dochód z tytułu otrzymanego dodatku mieszkaniowego w wysokości 95,00 zł, gdyż zgodnie z zasadą przyjetą w pomocy społecznej przyznając zasiłek okresowy do dochodu nie wliczamy zasiłku okresowego. Poza tym wysokość mniejszego zasiłku dostosowano do możliwości pomocy społecznej. Organ I instancji stwierdził, iż wziął również pod uwagę fakt, że S. G. nie do końca wywiązuje się z zawartego kontraktu socjalnego. Po pierwsze odmówił podpisania kontraktu w miesiącu wrześniu 2012r., kontrakt został podpisany 3 października 2012r. Po drugie, S. G. zobowiązał się w ramach kontraktu do podjęcia systematycznego leczenia i co za tym idzie do złożenia dokumentów w celu ustalenia stopnia niepełnosprawności. Jednak w okresie od 3 października 2012r. do dnia wydania niniejszych decyzji wnioskodawca nie poczynił żadnych starań w celu choć częściowego wywiązania się z zawartego kontraktu. Poza tym organ I instancji uważa, że S. G. posiada możliwości pozwalające na rozwiązanie swojej trudnej sytuacji – jest osobą aktywną, chodzącą, dyspozycyjną, zamieszkuje w centrum miasta i ma dobry dostęp do Poradni Specjalistycznych. W związku z tym, zarejestrowanie się do lekarza specjalisty, podjęcie leczenia i kompletowanie dokumentacji niezbędnej do ustalenia stopnia niepełnosprawności nie powinno, zdaniem organu I instancji, stanowić żadnego problemu. W związku z powyższym organ I instancji uważa, że przyznanie S. G. zasiłku okresowego w wysokości 50% różnicy jest wystarczające. W odwołaniach od powyższych decyzji Burmistrza D. T. S. G. wniósł o ich uchylenie lub zmianę i przyznanie mu zasiłku okresowego w pełnej wysokości. Decyzjom organu I instancji zarzucił naruszenie art. 67 Konstytucji RP, art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, art. 106 pkt 5, art. 7, art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 138 pkt 3 w nawiązaniu do art. 107 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 3 ust. 3 i 4, art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez wypaczenie instytucji polityki społecznej państwa oraz naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa prawa. W dniu [....] 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzje: 1. Nr [...], którą uchyliło decyzję Burmistrza D. T. z dnia [....] 2012r. Nr [....] i orzekło o przyznaniu S. G. zasiłku okresowego w wysokości 239,00 zł miesięcznie na okres od 1 marca do 30 kwietnia 2011r. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). 2. Nr [....], którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [....] 2012r. Nr [....]. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji Nr [....] Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu l instancji obniżająca kwotę przyznanego zasiłku okresowego jest niewłaściwa. Jak wynika bowiem z wywiadu środowiskowego, S. G. zamieszkuje samotnie, pozostaje zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, a jego jedynym dochodem jest dodatek mieszkaniowy w wysokości 95,00 zł. A zatem dochód strony jest mniejszy aniżeli kryterium dochodowe, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542,00 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). Organ II instancji stwierdził, iż w przypadku zasiłku okresowego została określona minimalna wysokość tego świadczenia, która zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej w przypadku osoby samotnie gospodarującej nie może być niższa aniżeli 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (542,00 zł – 95,00 zł x 50% = 223,50 zł).Powyższa kwota jest więc kwotą minimalną jaką strona może uzyskać w przypadku wydania decyzji pozytywnej. Kolegium wskazało, iż stronie w miesiącach marcu i kwietniu 2011r. wypłacono kwotę po 239,00 zł z tytułu przyznanego zasiłku okresowego. Jednocześnie w ocenie Kolegium, organ I instancji nie wykazał, aby sytuacja materialno-bytowa S. G. na tyle się poprawiła, aby obniżyć kwotę przyznanego mu świadczenia. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło uchylić decyzję organu l instancji i przyznać S. G. zasiłek okresowy na okres od 1 marca 2011r. do 30 kwietnia 2011r. Natomiast w uzasadnieniu decyzji Nr [....] Kolegium stwierdziło, iż S. G. spełnia kryteria ustawowe przyznania zasiłku okresowego, jednak z uwagi na uznaniowy charakter jego przyznania nie oznacza to automatycznego przyznania tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jego oczekiwaniami. Kolegium zaznaczyło przy tym, iż potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Kolegium wskazało, iż ustawodawca określił minimalną wysokość zasiłku okresowego, która zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej w przypadku osoby samotnie gospodarującej nie może być niższa aniżeli 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (542,00 zł – 95,00 zł x 50% = 223,50 zł). W skargach na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. G. wniósł o ich uchylenie i przyznanie mu zasiłku okresowego w pełnej wysokości. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 2, art. 5 i art. 67 Konstytucji RP, postanowień tytułu XI rozdziału 136 Traktatu Unii Europejskiej, art. 2 ust. 1, art. 3 pkt 1, art. 38 ust. 3, art. 106 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej, art. 7, art. 11, art. 107 § 1 i § 3, art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowiska w niniejszych sprawach i wniosło o oddalenie skarg. W piśmie z dnia 16 stycznia 2014r. (data prezentaty Sądu) skarżący zarzucił organom administracyjnym, że postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania mu zasiłków okresowych było prowadzone w sposób przewlekły, gdyż od złożenia przez niego wniosków o przyznanie w/w zasiłków upłynęło już prawie 3 lata. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014r. skarżący wskazał, iż przy interpretacji art. 38 ustawy o pomocy społecznej nie uwzględniono treści art. 3 Konstytucji RP. Natomiast pełnomocnik organu podniósł, że skarżący nie współpracuje z organami pomocy społecznej. Początkowo odmawiał zatrudnienia, a w październiku 2012r. nie wywiązał się z podpisanego kontraktu. Ponadto w 2010r. skarżący został skierowany do pracy przez Powiatowy Urząd Pracy na okres 12 miesięcy, ale zrezygnował z dalszego zatrudnienia po 6 miesiącach. Pełnomocnik organu dodał, że skarżący jest właścicielem mieszkania i domu z działką w D. T., który mógłby sprzedać żeby poprawić swoją sytuację życiową. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, iż mieszkanie, które zajmuje jest mieszkaniem komunalnym, natomiast dom jest w złym stanie technicznym i nie nadaje się do zamieszkania. Skarżący okazał również podanie, które złożył 14 stycznia 2014r. wskazując, że jest aktywny w poszukiwaniu pracy. Dodał także, że od stycznia do maja 2014r. otrzymał zasiłek okresowy w kwocie 350 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu wniesione w niniejszej sprawie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę prawną przyznawania pomocy społecznej stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r., poz. 182 z późn. zm.). Ustawa ta w art. 36 wymienia szereg świadczeń o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, które mogą być przyznane osobom potrzebującym. Do świadczeń pieniężnych zalicza się m.in. zasiłek okresowy. Zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł. Z akt sprawy wynika, iż skarżący jest osobą samotnie gospodarującą oraz bezrobotną, a jego dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Szczegółowe zasady ustalenia wysokości zasiłku okresowego zostały określone w art. 38 ust. 2-5 ustawy o pomocy społecznej. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy). Równocześnie w ust. 3 pkt 1 i ust. 4 omawianego przepisu ustawodawca zastrzegł, iż kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, a zarazem nie mniejsza niż 20 zł miesięcznie. Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 cyt. ustawy). Skarżący kwestionuje wysokość przyznanego mu świadczenia, które uważa za zbyt niskie. Sąd zwraca jednak uwagę, iż z brzmienia art. 38 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż ustawodawca pozostawił organom pomocy społecznej pewną swobodę w zakresie wysokości przyznanego stronie zasiłku celowego, wskazując jedynie sposób ustalenia przedziału kwotowego w jakim powinna się ona mieścić. Organ może więc przyznać stronie zasiłek okresowy w maksymalnej wysokości, ale nie musi. Organ działa więc w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, iż przyznając zasiłek w danej wysokości organ pomocy społecznej ustala wysokość zasiłku uwzględniając stan faktyczny danej sprawy, w szczególności zaś sytuację materialną wnioskodawcy oraz możliwości finansowe organów pomocy społecznej z drugiej strony. Skoro kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł, a dochód skarżącego 95 zł, to z analizy treści ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 art. 38 ustawy o pomocy społecznej wynika, że wysokość zasiłku okresowego jaki skarżący mógł otrzymać nie mogła być niższa niż 223,50zł (542-95x50%). Kwoty przyznanych zaskarżonymi decyzjami zasiłków mieszczą się w granicach wskazanych w ustawie o pomocy społecznej. Trafnie w zaskarżonej decyzji Nr [....] Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu l instancji obniżająca kwotę przyznanego zasiłku okresowego była niewłaściwa skoro stronie w miesiącach marcu i kwietniu 2011r. wypłacono kwotę po 239,00 zł z tytułu przyznanego zasiłku okresowego i organ I instancji nie wykazał, aby sytuacja materialno-bytowa S. G. na tyle się poprawiła, aby obniżyć kwotę przyznanego mu świadczenia. Prawidłowo ustalono także kwotę zasiłku w decyzji Kolegium Nr [....], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [....] 2012r. Nr [....]. Prawidłowo też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w obu zaskarżonych decyzjach uzasadniło przyczyny przyznania skarżącemu zasiłku w danej wysokości. Należy też zwrócić uwagę na treść przepisu art. 3 ust. 4 omawianej ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Ośrodki pomocy społecznej zajmujące się pomaganiem osobom i rodzinom w trudnych sytuacjach życiowych otrzymują na ten cel środki finansowe z budżetu państwa i wydatkowanie tych środków podlega dyscyplinie budżetowej i ustawowym kontrolom. Środki te z reguły są ograniczone i ośrodki pomocy społecznej muszą nimi dysponować w taki sposób, aby wystarczyły dla jak największej liczby osób i w jak najszerszym zakresie. Może to jednak prowadzić do sytuacji, że niektóre osoby otrzymają mniejszą pomoc na zaspokojenie swoich potrzeb niż w rzeczywistości potrzebują. Należy również zauważyć, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżący ze świadczeń pomocy społecznej korzysta od dłuższego czasu. Nie można zatem uznać, że organy pomocy społecznej nie udzielają skarżącemu wsparcia w jego trudnej sytuacji życiowej. Zwrócić też trzeba uwagę na treść art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, z którego wynika, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że pomoc społeczna jest z zasady pomocą okresową, doraźną, mającą na celu "przezwyciężenie" trudnej sytuacji skarżącego. Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 23 kwietnia 2004r., sygn. akt I SA 2859/03 (opubl. LexPolonica nr 379841), że: "Nie jest rolą pomocy społecznej ponoszenie pełnych kosztów utrzymania osób korzystających z tego rodzaju świadczeń, lecz jedynie udział w granicach możliwości organu – w pokonywaniu przez osoby i rodziny trudności materialnych i życiowych". Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i należycie uzasadniły powody przyznania świadczeń w danej wysokości, uwzględniając wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i nie przekraczając granic przyznanego im mocą ustawy uznania administracyjnego. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani do naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd skargi oddalił, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.