III SA/Kr 456/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: SWSA Renata Czeluśniak ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody z dnia 16 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 lutego 2021 r., nr [...] Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 stycznia 2021 r. odmawiającej A. N. (dalej: "skarżąca") prawa zasiłku dla bezrobotnych od 8 stycznia 2021 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm., dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 15 stycznia 2021 r. Prezydenta Miasta skarżąca została uznana z osobę bezrobotną z dniem 8 stycznia 2021 r. Decyzją z dnia 15 stycznia 2021 r. Prezydent Miasta odmówił przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. W uzasadnieniu wskazał, że z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynika, że skarżąca nie wykazała posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia lub też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku. Z zaświadczenia pracodawcy – [...] sp. z o.o., ul. [...] w K. wynika, że skarżąca była zatrudniona w okresie od 15 października 2018 r. do 31 grudnia 2020 r. Wymiar czasu pracy został obniżony na podstawie art. 15 g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej: "ustawa Covid-19") do 4/5 etatu. Decyzją z dnia 16 lutego 2021 r. Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca posiada 360 dni, które mogą być zaliczone do okresu uprawniającego do zasiłku, zamiast wymaganych co najmniej 365 dni. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 15g pkt 16 ustawy Covid-19 z okresu obniżonego wymiaru czasu pracy do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku może być zaliczony jedynie czas od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wskazała, że redukcja etatu spowodowana była pandemią, miała bowiem do wyboru zatrudnienie w wymiarze 4/5 etatu lub zwolnienie z pracy. W rezultacie spełnia przesłanki przyznania świadczenia dla bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 g ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa Covid-19") podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a mogą obniżyć pracy wymiar czasu pracownika maksymalnie do 20% nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy zatrudnienia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie w przypadku osób, którym na podstawie art. 15 g ustawy Covid-19 obniżono wymiar czasu pracy skutkujący obniżeniem wysokości wynagrodzenia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeżeli przed wskazanym obniżeniem wymiaru czasu pracy osiągały miesięcznie wynagrodzenie w kwocie o co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z art. 15 g ust. 16 ustawy o Covid-19 świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a. W sprawie jest, że na podstawie przepisów ustawy o Covid-19 wymiar czasu pracy skarżącej, a tym samym wynagrodzenie zostały obniżone w okresie od kwietnia 2020 r. do grudnia 2020. Sporną kwestią jest czy w świetle art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia cały okres zatrudnienia w obniżonym wymiarze czasu pracy może być zaliczony jako okres uprawniający do zasiłku w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o promocji zatrudnienia. W ocenie Sądu, treść powołanego przepisu art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia w związku z art. 15 g ust. 8 ustawy o Covid-19 dają podstawy do zaliczenia całego okresu obniżonego wymiaru czasu pracy do okresu zasiłkowego. Sąd nie podziela stanowiska przyjętego w zaskarżonej decyzji, w świetle którego z art. 15 g ust. 16 ustawy o Covid-19 wynika, że skoro pracodawca mógł otrzymać wsparcie na okres nie dłuższy niż trzy miesiące, tym samym mógł zmniejszyć wymiar czasu pracy tylko przez trzy miesiące, czyli od kwietnia do czerwca, a w rezultacie tylko ten okres zaliczyć do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem Sądu powołany przepis ustawy o Covid- 19 nie odwołuje się w ogóle do ust 8, stanowiącego podstawę obniżenia pracownikom wymiaru czasu pracy i proporcjonalnego obniżenia wynagrodzenia, w ogóle nie odnosi się do sytuacji prawnej pracowników, tylko środków pomocy, z których korzystać mogą przedsiębiorcy. Brak jest zatem podstaw prawnych do przyjęcia, że pracodawca mógł zastosować obniżenie etatu tylko przez czas trzech miesięcy ponieważ art. 15g ust. 8, ani sut. 16 tego przepisu takiego ograniczenia nie wprowadzają. W świetle przepisów ustawy o Covid-19 oraz ustawy o promocji zatrudnienia nie sposób również przyjąć, że tylko trzy miesiące obniżonego wynagrodzenia mogą być zaliczone do okresu uzasadniającego przyznanie zasiłku. Przyjęte zatem w zaskarżonej decyzji stanowisko organu nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa obowiązującego. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wykładnię przepisów wskazaną w wyroku oraz dokona ponownej oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwzględnieniem zapisów art. z art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 8 art. 15g ust. 8 ustawy o Covid-19. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145§ 1 ust. 1 pkt a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji.