III SA/Kr 464/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi G. G. na decyzję postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym i ustanowić dla niego radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwiema małoletnimi córkami. Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że w jego skład wchodzi 130 metrowy dom na działce o powierzchni 0,27 ha. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 1381 zł wyjaśniając iż składa się na to 781 zł jego renty wraz z zasiłkiem i świadczeniem pielęgnacyjnym oraz 600 zł alimentów na dzieci. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że nie stać go na opłacenie własnym sumptem adwokata lub radcy prawnego, gdyż bieżące wydatki na żywność, opłaty, lekarstwa i ubrania zamykają się mniej więcej kwotą 1181 zł. Na podstawie pomocniczych akt administracyjnych dołączonych do sygn. III SA/Kr 462/08 okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż jedna z córek skarżącego jest osobą niepełnosprawną. Korzystał z pomocy społecznej. Sam skarżący boryka się też z własnymi problemami natury zdrowotnej. Dom w którym zamieszkuje nie jest w najlepszym stanie technicznym. Na opłaty stałe składają się wydatki na gaz butlowy, wodę, prąd w przeciętnej wysokości. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym także ustanowienie adwokata lub radcy prawnego o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne". Owa "dokładność" stopniowana jest z kolei przeświadczeniem czy to sądu czy to referendarza, że strona okoliczności te wykazała to znaczy przedstawiła je w sposób przekonywujący. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa, które z uwagi na informacje zawarte w pomocniczych aktach administracyjnych należy uznać za wystarczające. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę z niewielkim dochodem, zmuszoną korzystać ze wsparcia oferowanego przez ośrodki pomocy społecznej, mającą na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci z których jedno boryka się z problemami natury zdrowotnej. Spojrzenia takiego nie zmienia ujawniony przez skarżącego majątek w postaci działki z domem. Chociaż bowiem co do zasady ma on określoną wartość podkładową dla ewentualnej pożyczki to jednak i jego stan techniczny jest wątpliwy i wysokość bieżących dochodów skarżącego powoduje, że kwestia wymaganej przez banki zdolności kredytowej jest więcej niż dyskusyjna. Zbycia tego domu w celu zdobycia środków pełnomocnika z wyboru trudno zaś wymagać od skarżącego. Stanowiłoby to bowiem pozbawienie rodziny skarżącego koniecznego utrzymania (por. orzecz. SN z 6.11. 1953 r., IC 1427/53 OSN 54/2/52). Biorąc pod uwagę ograniczenia skarżącego wynikające z opieki nad córkami trudno czynić mu zarzuty, że nie stara się poprawić swej sytuacji własnym staraniem. Skarżący nie za bardzo miał też możliwości by poczynić stosowne oszczędności. Dochody jakie osiąga są bowiem niższe od przeciętnych zarobków pracowników zatrudnionych w gospodarce. Wreszcie okolicznością znaną z urzędu postaje, że nie jest to jedyna sprawa sądowoadaministracyjna jaką skarżący zainicjował. Biorąc to wszystko pod uwagę i przewidując tylko minimalny koszt opłat za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi można stwierdzić, że choć obiektywnie niewielkie jednak skarżący nie będzie w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Wszystko to razem wzięte prowadzi do konkluzji, że skarżącemu należy udzielić pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustanowić na jego rzecz radcę prawnego opłaconego ze środków budżetowych Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.