III SA/Kr 465/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego "[...]" J. i J. G. Spółka jawna w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 14 marca 2006r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że uchylona decyzja nie może być wykonana. W dniu [...] sierpnia 2005 r. w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...], funkcjonariusze Urzędu Celnego w N. przeprowadzili kontrolę pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...], którym kierował P. P. W wyniku kontroli stwierdzono, iż kierowca pojazdu wykonywał przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne bez zamontowania w pojeździe urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czasu jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czasu odpoczynku oraz wykonywał przewóz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Z ww. kontroli sporządzono protokół nr [...]. W dniu [...] .09.2005 r. zawiadomieniem znak [....] Naczelnik Urzędu Celnego w N. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...]10.2005 r. znak [...] nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł, na którą składa się kara w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz kara w wysokości [...] zł za brak zamontowania w pojeździe urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju oraz obowiązkowych przerw i czas odpoczynku. Strona otrzymała tą decyzję w dniu [...].10.2005 r. i dnia [...]. 11. 2005 r. odwołanie od tej decyzji zostało podpisane przez J. G., z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że podpisujący odwołanie jako współwłaściciel Spółki "[...]" nie został prawidłowo poinformowany w toku postępowania administracyjnego o uprawnieniu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Właścicielem kontrolowanego pojazdu jest J. G., zaś sam samochód jest przedmiotem użyczenia. W odwołaniu wskazano, że J. G. z powodu hospitalizacji nie mógł osobiści brać udziału w postępowaniu. Wyjaśniono, że kierowca pojazdu marki [...] w dniu [...].08.2005 r. rozpoczął korzystanie z urlopu wypoczynkowego, a w związku z tym w dniu kontroli ([...]08.2005 r.) nie świadczył pracy jako pracownik Spółki " [...]". Do odwołania zostały przez stronę załączone następujące dokumenty: kserokopia pisma z dnia [...].10.2005 r. , kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu, kserokopia protokołu kontroli z dnia [...].08.2005 r., kserokopia karty urlopowej P. P., kserokopia oświadczenia P. P., kserokopia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. , kserokopia zaświadczenia z dnia [...].06.2004 r. o nadanym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa numerze identyfikacyjnym ewidencji producentów rolnych, kserokopia szpitalnej karty informacyjnej, zaświadczenie o pobycie w szpitalu J. G., kserokopie zaświadczeń lekarskich druk ZUS ZŁA J. G./ , kserokopia umowy o pracę zawartej między Przedsiębiorstwem Budowlanym " [...]" J. i J. G. Sp. Jawna a P. P. W toku postępowania odwoławczego doręczono organowi administracji odpis z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki "[...]", z treści którego wynika, że Spółkę samodzielnie może reprezentować tylko wspólnik J. G. , natomiast wspólnik J. G. ma prawo do reprezentowania Spółki tylko łącznie z drugim wspólnikiem (J. G.). W dniu [...] lutego 2006 r. J. G. udzielił upoważnienia J. G. do zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia z nich notatek i odpisów. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia 14.03.2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podniesiono, że art. 42 ust. 1ustawy o transporcie drogowym nakazuje wszystkim przedsiębiorcom wykonującym transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonującym przewozy na potrzeby własne uiszczenie opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniami nie mającymi zastosowania w tej sprawie. Zgodnie z §3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową W decyzji wskazano, że zgodnie z § 4 ust.1l i ust.2 ww. rozporządzenia, uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 ww. ustawy, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych oraz zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju oraz obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. W przedmiotowej sprawie w dniu kontroli kierujący pojazdem P. P. nie przedstawił organom celnym karty opłaty drogowej oraz że w ww. pojeździe nie zostało zamontowane urządzenie rejestrujące samoczynnie parametry jazdy i odpoczynku kierowcy. Dyrektor Izby w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił, że zgodnie z art. 3.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Wskazano również na treść art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zawierający wykaz przewozów transportowych, do których nie stosuje się ww. rozporządzenia Zgodnie z art. 29 ustawy o czasie pracy kierowcy z 16 kwietnia 2004 r. i art. 13 ust. 1 rozporządzenia 3820/85/EWG i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85/EWG wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. l lit.b-k rozporządzenia nr 3820/85/EWG Organ odwoławczy wyjaśnił również, że z przedstawionej przez stronę umowy o pracę, zawartej w dniu 27.06.2005 r. pomiędzy P. P. a Przedsiębiorstwem Budowlanym ,[...]’ J. i J. G. Sp. Jawna wynika, że P. P. jest pracownikiem ww. Przedsiębiorstwa. Samochód marki [...] został mu użyczony za zgodą Przedsiębiorstwa Zatem przewóz, który był dokonywany w dniu kontroli, był przewozem w ramach Przedsiębiorstwa ,[...]" J. i J. G. Stosownie do art. 2 ust 4 ustawy o czasie pracy kierowcy z dnia 16 kwietnia 2004 r. stanowisko pracy kierowcy oznacza: a) siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały, b) pojazd, który kierowca prowadzi, c) każde inne miejsce, w którym kierowca wykonuje czynności związane z wykonywanymi przewozami drogowymi. W myśl art. 1ust.3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 pojęcie "kierowca" oznacza każdą osobę, która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres, oraz każdą osobę, która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby. P. P., kierując kontrolowanym pojazdem spełnił przesłanki ww. definicji, a tym samym podlega on ustawie o czasie pracy kierowcy. Fakt, iż w dniu kontroli przebywał na urlopie wypoczynkowym nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia, gdyż podjął się w tym dniu i wykonywał przewóz samochodem marki [...]. Decyzję organu odwoławczego doręczono Spółce w dniu [...].03.2006 r., która dnia [...].04.2006 r. wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z żądaniem uchylenia obu decyzji wydanych w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor Izby Celnej dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Błędnie użyto nazwy Spółki "[...]" oraz niesłusznie przyjęto udzielenie przez skarżącą Spółkę zgody na użyczenie pojazdu marki [...] P. P. W skardze podniesiono, że podczas kontroli kierowca udzielił nieprecyzyjnych wyjaśnień, jakoby w dniu [...].08.2005 r. wykonywał on przewóz w imieniu Spółki "[...]". Samochód marki [...] jest własnością J. G., a nie Spółki [...]. W trakcie postępowania administracyjnego poinformowano Spółkę jedynie o prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a nie o uprawnieniu do złożenia wyjaśnień. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego jeden ze wspólników Spółki [...]- J. G. złożył wyjaśnienia, na które Dyrektor Izby Celnej nie odpowiedział. W skardze ponownie wskazano, że w dniu kontroli kierowca przebywał na urlopie wypoczynkowym, a tym samym nie wykonywał pracy w imieniu i na rzecz skarżącej Spółki. Samochód marki [...] został kierowcy bezpłatnie wypożyczony dzień przed przeprowadzeniem kontroli, tym samym nie było żadnych podstaw do ukarania Spółki za nieprawidłowe wykonywanie przewozu drogowego. Ewentualna kara powinna obciążać co najwyżej kierowcę samochodu. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik Dyrektora izby Celnej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżąca Spółka w dniu [...] kwietnia 2006 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 14 marca 2006 r., doręczoną Spółce [...] marca 2006 r. Skargę wniesiono z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu. Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.). zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a,). W przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania w stopniu istotnym, uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z odpisem z dnia [...].07.2005 r. z Krajowego Rejestru Sądowego Przedsiębiorstwa Budowlanego "[...]" J. i J. G. Spółka Jawna, Spółkę tą samodzielnie może reprezentować jedynie wspólnik J. G., natomiast drugi ze wspólników J.G. ma prawo do reprezentowania Spółki tylko i wyłącznie razem ze wspólnikiem J. G. W toku całego postępowania administracyjnego J. G., reprezentując Spółkę "[...]" ani razu nie udzielił J. G. pełnomocnictwa do reprezentowania tej Spółki. W dniu [...] lutego 2006 r. J. G. upoważnił J. G. jedynie do zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia z nich notatek i odpisów, a nie do reprezentacji Spółki. Odwołanie zaś od decyzji organu I-instancji samodzielnie podpisał jedynie J. G. Tym samym należy stwierdzić, że Spółka "[...]" nie była prawidłowo reprezentowana przy wnoszenia odwołania od decyzji organu I-instancji. Zgodnie bowiem z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym Spółkę tą na zewnątrz skutecznie może reprezentować samodzielnie J. G., albo wspólnie J. i J. G. Ustalenia prawidłowości wniesienia odwołania winien dokonać Dyrektor Izby Celnej z pierwszej kolejności po otrzymaniu odwołania. Od ustalenia prawidłowości reprezentacji uzależnione jest jej dalsze merytoryczne rozpatrzenie. Zgodnie z art. 30 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, strona nie będącą sobą fizyczną, działa w postępowaniu administracyjnym przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W tej sprawie odwołanie nie wniósł ani statutowy, ani ustawowy przedstawiciel Spółki jawnej "[...]". Odwołanie, zgodnie z art. 63 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, wino być prawidłowo podpisane przez wnoszącego. W tej sprawie, jak zostało to wykazane, przedmiotowe odwołanie nie zostało prawidłowo podpisane. Tym samym należy uznać, że zaniechanie przez Dyrektora Izby Celnej wyjaśnienia tej kwestii nie może być uznane za akceptację nieprawidłowo wniesionego odwołania. Z powodu przedwczesnego merytorycznego rozpoznania odwołania, należało decyzję organu odwoławczego uchylić. W związku z tym. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 30 § 3, art. 63 Kodeksu postępowania administracyjnego), które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., właściwy w tej sprawie organ II-instancji ponownie prowadząc postępowanie powinien w pierwszej kolejności odnieść się do sposobu reprezentacji Spółki [...] i rozstrzygnąć to zagadnienie proceduralne. Wstrzymanie wykonania decyzji oparto o art. 152 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd określa czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.