III SA/Kr 470/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Hanna Knysiak-Molczyk Sędziowie WSA Maria Zawadzka Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie posiłków postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 104, art. 107 K.p.a. oraz art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 48 ust. 1 i 4, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej odmówił przyznania R. W. świadczenia w formie posiłków. W uzasadnieniu organ stwierdził, że R. W. jest osobą samotnie gospodarującą, niepełnosprawną i całkowicie niezdolną do pracy z powodu niepełnosprawności, uzależnioną od alkoholu i środków psychoaktywnych, bezdomną i ubogą. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc nie uzyskał żadnego dochodu a jedynie korzystał z kuchni społecznych. Burmistrz Miasta i Gminy pisemnie powiadomił, że w dniu 28 czerwca 2013 r. został wskazany lokal socjalny położony w S przy ul. E. Do dnia 21 października 2013 r. R. W. nie odebrał skierowania na przydział lokalu socjalnego. Także pracownik socjalny informował wnioskodawcę, że może on uzyskać pomoc specjalistyczną w Centrum Wsparcia Rodzin, a także może skorzystać z bezpłatnych ciepłych posiłków oraz żywności unijnej. Organ I instancji oceniając sytuację życiową i postawę wnioskodawcy uznał, że ze względu na brak skorzystania przez stronę z posiadanych uprawnień do poprawy sytuacji życiowej w oparciu o zasoby Gminy nie jest zasadne udzielenie pomocy w formie gorącego posiłku na terenie K. Ponadto ustalono, iż wnioskodawca przebywa w Areszcie Śledczym przy ul. [...] w K. W tej sytuacji powołano się na regulację art. 13 ust 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. W. podnosząc w obszernym uzasadnieniu, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu I instancji i jest ono dla niego krzywdzące. Odwołujący wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną i niezdolną do pracy. Posiada wydane na stałe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Wskazuje, że nie przebywał w S, gdyż odbywał dwumiesięczną zamkniętą terapię alkoholową w Szpitalu [...] w K od marca do maja 2013 r. Po ukończeniu terapii przebywał w K i korzystał z posiłków dla osób ubogich w jadłodajni im. Brata Alberta. R. W. podkreślił, że nie chce zamieszkać w lokalu socjalnym, gdyż nie pasuje mu otoczenie, w jakim by się znalazł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 stycznia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie nie pozwala na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje spełnienia każdego żądania. W postępowaniu w sprawach z zakresu pomocy społecznej podstawowym źródłem dowodowym, na podstawie którego należy wnioskować o sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin jest rodzinny wywiad środowiskowy (art. 107 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), który stanowi podstawę decyzji administracyjnej o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia (art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 ustawy o pomocy społecznej, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej" kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż R. W. jest osobą rozwiedzioną i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Strona jest zameldowana na pobyt stały w S, a w dniu składania wniosku o pomoc przebywał w noclegowni Stowarzyszenia MONAR. Na pobyt stały jest zameldowany w S. W dniu 26 marca 2013 r. zapadł wyrok w sprawie jego eksmisji z zajmowanego lokalu w S, w którym orzeczono, iż stronie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego. Burmistrz Miasta i Gminy w dniu 28 czerwca 2013 r. wskazał R. W. lokal socjalny przy ul. E. Strona nie korzysta z przysługującego jej prawa do lokalu socjalnego. W dniu 6 listopada 2013 r. ustalono, iż R. W. przebywa w Areszcie Śledczym przy ul. [...] w K. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, z wyjątkiem osób odbywających karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Ponadto zgodnie z art. 13 ust 2 ustawy osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Biorąc pod uwagę te okoliczności faktyczne oraz powołaną wyżej regulację prawną stwierdzono, iż organ I instancji prawidłowo uznał, że w przypadku R. W. brak jest możliwości przyznania świadczeń z pomocy społecznej w okresie jego przebywania w areszcie śledczym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. W. podniósł, że sprawa wcale nie dotyczy posiłków. Cały czas domaga się wyrównania za wcześniejsze miesiące i miesiąc październik zasiłku stałego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze domagało się jej oddalenia, podtrzymując przy tym stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił się do R. W. o skonkretyzowanie, która decyzja jest przedmiotem jego skargi poprzez podanie daty i numeru zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2014 r. R. W. wskazał, że nie chodzi mu o odmowę posiłków lecz o przerwanie wypłacania świadczeń w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezpodmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne. Użycie w tym przepisie zwrotu "stało się bezprzedmiotowe" wskazuje, że chodzi w tym przypadku o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, tj. po wniesieniu skargi do sądu. W niniejszej sprawie R. W. wniósł skargę na "wcześniejsze decyzje" nie konkretyzując w żaden sposób, o jakie decyzje chodzi i czego mają one dotyczyć, nie podał również ich daty ani też numeru. Dlatego też Sąd zarządzeniem z dnia 24 lipca 2014 r. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie skargi. W odpowiedzi R. W. podniósł jedynie, że sprawa nie dotyczy odmowy przyznania pomocy w formie posiłków, a dotyczy wstrzymania wypłaty innego świadczenia. Mając wszystko to na względzie Sąd stwierdza, że skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne nie dotyczyła decyzji w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie posiłków. Dotyczyła zupełnie innej kwestii i innego bliżej niewskazanego przedmiotu sprawy. W świetle art. 134 § 1 P.p.s.a. tylko skutecznie wniesiona skarga wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne, przy czym skarżący może uczynić przedmiotem skargi określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, w całości lub tylko w części. Określony w ten sposób w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie granice sprawy rozpoznawanej przez sąd. Nie może, więc sąd uczynić przedmiotem swego rozpoznania działania lub bezczynności organu administracji w zakresie, w jakim nie zostało ono zaskarżone, ponieważ w tym zakresie nie dochodzi do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.