III SA/Kr 471/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2013 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2013 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. znak [...] orzekającą o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B, potwierdzone prawem jazdy kat. B Nr [...] wydanym przez Starostę. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww decyzji z uwagi na możliwość doprowadzenia przez wykonanie ww decyzji znacznej szkody a zwłaszcza trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wyjaśnił przy tym, że aktualnie jest na bezrobociu i poszukuje pracy. Mieszka w małej miejscowości i prawdopodobieństwo znalezienia tam pracy jest niskie. W związku z czym będzie zmuszony poszukiwać pracy poza miejscem zamieszkania to jest w B czy K. Stwierdzone u niego schorzenia wskazują, że nie jest zdolny do wykonywania typowej pracy fizycznej a jedynym ratunkiem jest połączenie zatrudnienia z użytkowaniem samochodu. Wyjaśnił, że na obecnym etapie życia pozbawienie go możliwości zarobkowania ze względu na brak samochodu spowoduje nieodwracalne skutki, nie tylko finansowe ale też rodzinne, gdyż utrata płynności finansowej w sposób lawinowy pozbawi go mieszkania, możliwości egzystencji a nawet może wpłynąć na stan zdrowia. Wskazał też na fakt opiekowania się przez siebie starszymi rodzicami, których często przewozi samochodem do lekarza czy kościoła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 ustawy , sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których należą : niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle wskazanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona obowiązana jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Ponadto Sąd, badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej, ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, podając jedynie hipotetyczne założenia braku uprawnień do kierowania pojazdami, które nie są wystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego postanowiono jak w sentencji na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.