III SA/Kr 476/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 15 grudnia 2011r. Nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 8 maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 15 grudnia 2011r. Nr [...], gdyż została wniesiona po terminie. Pismem z dnia 15 czerwca 2012r. J. T. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na w/w decyzję Rektora Uniwersytetu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż organ II instancji, po rozpatrzeniu jej odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, ale nie rozpatrzył złożonego przez nią wniosku o uznanie nieważności tej decyzji w trybie określonym w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. J. T. wskazała, iż w skardze zawarła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz odwołała się od decyzji ostatecznej. Uczyniła to jednak w sposób nieprecyzyjny, gdyż z formalnego punktu widzenia zaskarżyła decyzję ostateczną. Skarżąca stwierdziła, iż w rozumieniu stanu faktycznego uznała Wojewódzki Sąd Administracyjny za organ II instancji, gdyż Rektor nie rozpatrzył wniosku o uznanie nieważności decyzji mającego charakter wyłącznie kasacyjny. W piśmie z dnia 23 czerwca 2012r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu, gdyż skarżąca nie wskazała przyczyny uchybienia terminowi, a także czasu, w którym w/w przyczyna ustała, jak również nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności art. 85-89 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 85 cyt. ustawy podjęta przez stronę po upływie terminu czynność w postępowaniu sądowym jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił wymogi, które muszą zostać spełnione, by sąd mógł uwzględnić taki wniosek: – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.), – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Sąd podzielił w tym zakresie także stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 lutego 2006r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 78/05 (opubl. LEX nr 192260): "Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku." Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Sąd w pierwszej kolejności bada, czy został on skutecznie wniesiony. Jak już wyżej wskazano, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi należy wnieść za pośrednictwem organu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W dniu 8 czerwca 2012r. doręczono skarżącej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2012r., z którego skarżąca dowiedziała się, że jej skarga została wniesiona po terminie. Przeszkoda do wniesienia skargi ustała zatem z dniem doręczenia skarżącej tego postanowienia. Wniosek o przywrócenie terminu skarżąca wniosła w dniu 15 czerwca 2012r. (data stempla pocztowego) za pośrednictwem Uniwersytetu. Zdaniem Sądu, skarżąca nie musiała ponownie składać skargi, skoro znajduje się ona w aktach niniejszej sprawy. Należy zatem uznać, że przedmiotowy wniosek spełnia wszystkie wymogi formalne przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Badając z kolei sam wniosek o przywrócenie terminu pod względem jego zasadności Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do jego uwzględnienia. Brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżąca zdaje się upatrywać w tym, że wniosła skargę w sposób nieprecyzyjny, gdyż z formalnego punktu widzenia zaskarżyła decyzję ostateczną. Skarżąca stwierdziła, iż w rozumieniu stanu faktycznego uznała Wojewódzki Sąd Administracyjny za organ II instancji, gdyż Rektor nie rozpatrzył wniosku o uznanie nieważności decyzji mającego charakter wyłącznie kasacyjny. Sąd zwraca uwagę, iż w skardze z dnia 21 marca 2012r. skarżąca wyraźnie wskazała, że wnosi o stwierdzenie nieważności wydanej przez Rektora Uniwersytetu z dnia 15 grudnia 2011r. Nr [...]. Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie, iż skarżącej przysługuje od niej odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Uniwersytetu w terminie 30 dni od doręczenia tej decyzji. Wprawdzie pouczenie zawierało błędną nazwę przysługującego skarżącej środka zaskarżenia (powinno być "skarga" a nie "odwołanie"), to jednak nie naruszało to prawa skarżącej do sądu, gdyż organ prawidłowo podał termin i tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca wiedziała więc, iż skargę powinna wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, tj. do dnia 27 lutego 2012r. Mimo to skargę wniosła dopiero 21 marca 2012r. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wskazane przez skarżącą okoliczności nie są wystarczające by przywrócić jej termin do wniesienia skargi, tym bardziej, że skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które wyjaśniałyby dlaczego uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Z pewnością za takie okoliczności nie można uznać nieprecyzyjnego, w ocenie skarżącej, sposobu wniesienia przez nią skargi. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a w związku z tym, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.