III SA/Kr 479/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) NSA Grażyna Danielec Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 września 2007r. Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / Dz.U. Nr 87, póz. 960 z późn. zm,/ oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - kodeks postępowania administracyjnego / Dz.U. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm./ - decyzją z dnia [...] 07.2006r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ powołał się na wstępie na ustalony przez siebie stan faktyczny, który opierał się na ustaleniu, iż najemcą mieszkania spółdzielczego lokatorskiego przy ul. [...] była matka B. K. i jego brata P. K. , która zmarła w [...] r. Od tego czasu B. K. jako małoletni przebywał w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, u różnych krewnych i w areszcie śledczym. Następnie przez 2 lata mieszkał z dziewczyną pod adresem stałego zameldowania a następnie przez około 3 miesiące z obecną żoną. Mieszkanie często było zadłużone. Zostało ono za zgodą skarżącego przepisane na starszego brata P. K., który stał się jego najemcą. Następnie brat skarżącego wraz z żoną wykupili to mieszkanie i sprzedali, o czym powiadomili skarżącego poprzez swojego pełnomocnika. Skarżący ożenił się w 2005 r. Po wypadku, któremu uległ w sierpniu 2005r. zamieszkał u żony, która spodziewała się dziecka. Bywał w tym czasie w mieszkaniu przy ul. [...]. Następnie wujek a zarazem pełnomocnik brata skarżącego przyczepką samochodową przewiózł mu odzież, kwiaty i inne drobiazgi do miejsca zamieszkania żony przy al.[...]. Prowadzone były rozmowy na temat wykupu mieszkania i ewentualnych spłat, jednakże nie doszło do ostatecznych uzgodnień. W dniu [...] .05.2006 r. W. A. i J. L. wystąpili do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wymeldowanie B. K. z pobytu stałego w K. przy ul. [...], twierdząc iż w/wymieniony nie mieszkał pod tym adresem co najmniej od roku, załączając do wniosku akt notarialny zakupu mieszkania na własność w dniu [...].05.2006 r. oraz protokół zdawczo-odbiorczy z tej samej daty przejęcia opróżnionego lokalu w obecności świadków. Wobec powyższego organ, powołując się na art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uznał, że zaistniały przesłanki do wymeldowania skarżącego zwłaszcza z uwagi na przesłankę opuszczenia lokalu w sposób trwały i dobrowolny oraz brak u skarżącego realnego zamiaru powrotu. Ostatnia przesłanka jest w rozumieniu organu uzasadniona zeznaniami skarżącego, który podaje, że czuje się pokrzywdzony całą tą sytuacją. Dlatego też ma zamiar wystąpić na drogę sądową o zwrot połowy wkładu budowlanego, a także do prokuratury w sprawie zlikwidowanych mebli z tego mieszkania. Dodał też, że nie widzi już możliwości zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, gdyż stanowi ono własność innych osób. W tej sytuacji będzie starał się o lokal socjalny z gminy Kraków. Nie chce się dobrowolnie wymeldować, gdyż obawia się trudności w załatwianiu jakichkolwiek spraw. W odwołaniu na powyższą decyzję B. K. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania w sprawie względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ewentualnie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt kpa. Wskazał, że odwołanie stanowi wyraz ostrożności procesowej, bowiem zaskarżona nim decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2006 roku, znak: znak [...] nie została stronie doręczona. Ten stan rzeczy wynika z faktu uchybienia organu, bowiem pomimo wskazania przez niego adresu dla doręczeń przy ul. [...] w K., decyzja została przez organ wysłana na adres przy al. [...] w K. Omyłkę organu potwierdzają jednoznacznie dokumenty kopert listów zawierających decyzję skierowanych do B. K. znajdujących się w aktach postępowania, jak również z faktu ujawnienia przez organ błędnego adresu strony w rozdzielniku stron w treści decyzji. O decyzji strona dowiedziała się w dniu [...] lutego 2007 roku. Odnośnie strony merytorycznej decyzji odwołujący zarzucił jej naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. l ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak również art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 14 § 1, art. 15, art. 109 § 1 oraz art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił bowiem, że będąc zameldowany pod adresem [...] od roku [...], od [...] roku mieszkał i przebywał tam wraz z żona I. K. z zamiarem stałego pobytu pod w/w adresem, W następstwie wypadku któremu uległ w dniu [...].04. 2005 roku, został hospitalizowany, a następnie poddany rehabilitacji leczniczo-ruchowej trwającej nieprzerwanie od maja 2005 roku do sierpnia 2006 roku. W związku z faktem, iż zdolność ruchowa skarżącego w tym okresie była znacznie ograniczona, jak również wobec faktu, iż jego żona spodziewała się dziecka, małżonkowie skorzystali z pomocy najbliższej rodziny, która zaoferowała tymczasową pomoc. W związku z tym faktem małżonka B. K. zamieszkała tymczasowo wraz z rodzicami przy ulicy [...] w K. Wobec niemożności samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego przez skarżącego również i on skorzystał z pomocy rodziny. Skarżący podniósł jednak, że w świetle ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych spełnił przesłanki będące podstawą do przyjęcia stałego pobytu zarówno obiektywne tj. fakt zamieszkiwania pod adresem przy ulicy [...] w K., jak również subiektywne: gdyż miał zamiar przebywać pod w/w adresem. Fakt korzystania z pomocy rodziny tego nie przekreśla. Wskazał również, że fakt sprzedaży mieszkania przez brata (która to czynność jest podważana w postępowaniu sądowym przed sądem cywilnym z powództwa skarżącego) nie może mieć wpływu na jego uprawnienie do posiadania lokalu mieszkalnego, w którym był zameldowany. Skarżący uznał, że niesłuszne są także ustalenia organu dotyczące rzekomego zadłużenia lokalu mieszkalnego, które to zadłużenie miało wpływ na jego wymeldowanie. Oświadczył, iż fakt zadłużenia nie ma żadnego znaczenia dla oceny czy istnieją przesłanki wymeldowania strony w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, czy też nie. Błędne są dalej ustalenia organu: dotyczące zrzeczenia się przez skarżącego części wkładu mieszkaniowego na rzecz brata P. K. Skarżący bowiem skutecznie uchylił się od skutków błędu przy złożeniu oświadczenia woli tej treści. Błędne są ustalenia organu odnoszące się do stosunku najmu przedmiotowego lokalu. Wskazał, że stosunek najmu, względnie inny stosunek uprawniający do korzystania z lokalu mieszkalnego powstaje nie przez sam w sobie akt wstąpienia w poczet członków spółdzielni, lecz na podstawie umowy cywilnoprawnej względnie na innej podstawie opartej na przepisach prawa cywilnego. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił w ogóle sytuacji prawnej skarżącego jako lokatora przedmiotowego lokalu mieszkalnego posiadającego do lokalu tytuł prawny w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z powołaną ustawą lokatorem jest najemca lub osoba używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności, natomiast celem powołanej ustawy jest ochrona szeroko rozumianych uprawnień lokatora, w tym w szczególności ochrona przed bezdomnością. Następnie wskazał, że błędne są również ustalenia organu, których wyrazem jest stwierdzenie, iż brak jest możliwości powrotu B. K. do lokalu przy ulicy [...] w K. a to z tego powodu, że przed Sądem Rejonowym dla [...] Wydziałem I Cywilnym toczy się postępowanie o przywrócenie skarżącemu naruszonego posiadania lokalu mieszkalnego m.in. przez wnioskodawców postępowania w osobach W. A. i J. L. Wojewoda [...] orzekając jako organ II instancji decyzją z dnia 10.04.2007r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uznał, iż organ l instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na zebranym w trakcie postępowania materiale dowodowym w sprawie. Nie ulega bowiem według organu fakt, że skarżący opuścił lokal położony przy ul. [...] w K. w [...]r. i więcej o niego nie powrócił. Fakt ten potwierdziła dodatkowo, prócz zeznań świadków, kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona przez Komisariat Policji [...] w K. Skarżący, zabierając ze sobą rzeczy i nie podejmując w stosownym czasie żadnych kroków prawnych umożliwiających powrót do tego lokalu dał podstawy do stwierdzenia, że zaszła przesłanka dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu. Oświadczeniu skarżącego, że w lokalu pozostały jego rzeczy organ nie dał wiary, bo przeczą temu według niego zarówno wyjaśnienia wnioskodawcy, jak i zeznania świadków. Skarżący zainteresował się ponownie mieszkaniem dopiero po jego sprzedaży, bo - jak sam przyznał - chce odzyskać część wkładu mieszkaniowego. W ocenie organu II instancji nie można również uzależniać wymeldowania z lokalu, który - jak wynika z akt sprawy - od maja 2006 r. jest w posiadaniu nowych właścicieli Pana J. L. i Pana W. A. od uzyskania zwrotu części wkładu mieszkaniowego. Z kolei sprzedaż lokalu przy ul. [...] w K. i brak zgody obecnych właścicieli na ponowne zamieszkanie skarżącego, jak również jego stwierdzenie, że nie widzi możliwości ponownego zamieszkania w przedmiotowym lokalu i chce wystąpić o lokal socjalny powoduje, że opuszczenie ma też charakter trwały. Organ wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania a w przedmiotowej sprawie skarżący nie tylko nie zamieszkuje w rzeczonym lokalu, ale w związku ze zmianą stanu prawnego mieszkania nie ma takiego zamiaru. Ponadto – skoro zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, a skarżący dobrowolnie i trwale opuścił miejsce pobytu stałego koncentrując swoje sprawy życiowe w innym miejscu, a mieszkanie zostało sprzedane i nowi właściciele nie zgadzaj ą się na j ego ponowne zamieszkanie, to pozostawienie mu zameldowania na pobyt stały pod dotychczasowym adresem byłoby niezgodne z prawem. Organ I instancji wydając przedmiotową decyzję zlikwidował istniejącą fikcję meldunkową. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów Pana B. K. zawartych w odwołaniu uznał, iż nie stwierdzono naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem sposób prowadzenia przez organ I instancji postępowania był prawidłowy, a dokładnie zgromadzony materiał dowodowy w sprawie był wystarczający do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Nie nastąpiło też uchybienie art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż skarżący brał czynny udział w każdym stadium postępowania, o czym świadczą m.in, zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji i podpisane protokoły potwierdzające uczestnictwo skarżącego w rozprawach, tym samym nie zachodzą przesłanki przewidziane w przepisie art. 145 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Nie stwierdzono również naruszenia art. 14 § 1 i art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ I instancji prawidłowo załatwił przedmiotową sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej, w której zawarł pouczenie o prawie wniesienia odwołania. Odbierając decyzję w dniu [...] lutego 2007 r., Pan B. K. uzyskał wiadomość o definitywnym - w danym stanie sprawy - stanowisku organu, wyrażającym się w jej załatwieniu w odpowiedniej instancji - o czym stanowi przepis art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast organ przyznał skarżącemu słuszność w kwestii dotyczącej nieskuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji. Organ I instancji, dwukrotnie wysłał decyzją na błędny adres tj. [...] w K., chociaż skarżący pod adresem tym nigdy nie przebywał, ani nie wskazywał go jako adresu do korespondencji. Zarówno podczas składania wyjaśnień przed organem I instancji, jak też w przesyłanej do tego organu korespondencji zawsze podawał adres zwrotny: ul. [...] w K. Jednakże druk zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji wysłanej na adres: [...], ul. [...] został nieprawidłowo wypełniony przez doręczyciela, albowiem przepis wymaga, by o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym umieścić zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata lub biura czy innego pomieszczenia. Wprawdzie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdują się dane co do złożenia pisma w urzędzie pocztowym, lecz brak na nim adnotacji doręczyciela o tym gdzie zostało umieszczone zawiadomienie o złożeniu tego pisma. Stąd też organ przyjął, że doręczenie przedmiotowej decyzji skarżącemu było wadliwe, gdyż nie pozwoliło na skontrolowanie, czy doręczyciel postąpił zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisie art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego. Brak adnotacji o umieszczeniu zawiadomienia na "drzwiach mieszkania -adresata powoduje nieskuteczność doręczenia w trybie art. 44 kpa. Organ stwierdził zarazem, iż odwołanie Pana B. K. wpłynęło w terminie przewidzianym do jego wniesienia, określonym w przepisach kpa i jako takie podlegało rozpatrzeniu. Fakt, iż skarżący w dniu [...] lutego 2007 r. osobiście odebrał zaskarżoną decyzję w siedzibie organu I instancji spowodował skuteczność czynności odwoławczej. W skardze do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego B. K. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji wobec wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucił decyzjom naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie zaskarżonych decyzji z obrazą przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie zaskarżonych decyzji z obrazą przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego, wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa poprzez niedoreczenie decyzji organu I instancji stronie, usankcjonowanie tego stanu rzeczy przez organ II instancji i wydanie decyzji, jak również oparcie decyzji organu I instancji wyłącznie na błędnych ustaleniach faktycznych organu l instancji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, czego następstwem jest pozbawienie skarżącego, jako strony postępowania administracyjnego prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym przez organ odwoławczy. B. K. wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku, znak [...] Prezydent Miasta K. orzekł o wymeldowaniu skarżącego B. K. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym przy ulicy [...] w K. W/w decyzja nie została doręczona skarżącemu. Po upływie okresu ponad pół roku od ostatniej informacji o postępowaniu, skarżący udał się do Urzędu Miasta K. w celu ustalenia etapu toczącego się postępowania. W następstwie bezpośredniej wizyty w organie skarżący uzyskał informację, że postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2006 roku o wymeldowaniu z lokalu przy ulicy [...] w K. W związku z powyższym skarżący zażądał doręczenia w/w decyzji albowiem decyzja Prezydenta Miasta K. o wymeldowaniu nie została skarżącemu doręczona i jako taka nie pozostaje dla strony wiążąca (skuteczna). Ten fakt potwierdza znajdująca się w aktach postępowania błędnie zaadresowana korespondencja kierowana przez organ do skarżącego. Pomimo wskazania w toku postępowania administracyjnego adresu do korespondencji przy ulicy [...] w K. organ omyłkowo kierował korespondencję do skarżącego na adres przy al. [...] w K. Okoliczność niedoręczenia skarżącemu decyzji przez organ I instancji potwierdził Wojewoda [...]. Wskazana wada postępowania i decyzji została jednakże przez organ odwoławczy zignorowana. Skarżący zażądał od organu I instancji wydania niedoręczonej decyzji. Organ I instancji odmówił stronie postępowania doręczenia decyzji (przez bezpośrednie wydanie decyzji) umożliwiając stronie jedynie sporządzenie, na wniosek, kserokopii decyzji. W dniu [...] lutego 2007 roku organ I instancji wydał skarżącemu nieuwierzytelnioną kserokopią decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2006 roku o wymeldowaniu, po uprzednim uiszczeniu przez skarżącego stosownych opłat skarbowych w wysokości 5 zł za stronę kserowanego dokumentu. W ocenie skarżącego decyzja organu I instancji oraz decyzja organu II instancji jest błędna w zakresie ustalenia stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonych decyzji, a dodatkowo decyzja organu I instancji obciążona jest wadą albowiem nie została stronie doręczona. Co do strony merytorycznej rozstrzygnięcia skarżący podniósł, iż w mieszkaniu przy ul. [...] mieszkał stale od roku [...] do [...], w którym to roku uległ wypadkowi. Stał się na tyle niezdolny do prowadzenia samodzielnie gospodarstwa domowego, że musiał skorzystać z pomocy rodziny żony, która w tym czasie była w ciąży i również zamieszkała u rodziców. Niemniej jednak zdaniem skarżącego fakt czasowego zamieszkiwania u teściów nie ma wpływu na zamiar powrotu do mieszkania przy ul. [...], zwłaszcza, że pozostawił tam rzeczy. Ponadto za błędne uznał stanowisko organu jakoby pozostawał w zadłużeniu w związku z nieregulowaniem czynszu za mieszkanie i co do tego, że zrzekł się wobec brata praw do mieszkania. Uchylił się bowiem od skutków błędu przy złożeniu tego oświadczenia woli. Zarzucił również organowi, iż wydając decyzję nie uwzględnił w ogóle sytuacji prawnej skarżącego jako lokatora przedmiotowego lokalu posiadającego tytuł prawny w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz to, że błędnie przyjął, iż brak jest możliwości jego powrotu do mieszkania pryz ul. [...] z uwagi na to, że przed Sądem Rejonowym dla [...] Wydziałem I Cywilnym toczy się postępowanie o przywrócenie skarżącemu naruszonego posiadania lokalu mieszkalnego m.in. przez wnioskodawców postępowania w osobach W. A. i J. L. Ponadto skarżący podniósł, iż abstrahując od zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz rażącej wadliwości postępowania organu odwoławczego, który usankcjonował wadliwość decyzji organu I instancji, która nie została stronie doręczona i jako taka jest w stosunku do strony bezskuteczna zarzuca, iż organ II instancji zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego, przez co naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] wynika fakt, iż organ odwoławczy przyjął bezkrytycznie ustalenia organu I instancji, które są błędne i niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Błędne jest według skarżącego ustalenie organu II instancji, iż "sam opuścił lokal przy ulicy [...] w K.". Skarżący został bowiem "wyzuty" z posiadania przedmiotowego lokalu przez osoby trzecie. Błędne są ustalenia organów, iż skarżący "więcej do niego (lokalu) nie powrócił". Skarżący do maja [...] roku bez ograniczenia korzystał z lokalu przy ulicy [...] w K., posiadał w nim rzeczy osobiste i wyposażenie. Przeciwne ustalenie organu II instancji w ślad za ustaleniami organu I instancji, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Wojewody [...], oparte jest na zeznaniach m.in. świadka W. A., zainteresowanego w opuszczeniu lokalu przez skarżącego, jak również na zeznaniach świadka S. K., którego faktyczne działania doprowadziły do naruszenia posiadania skarżącego. Skarżący podnosi, że w spornym okresie nigdy nie spotkał W. A., a tym samym uznanie wyjaśnień W. A. co do rzekomego opuszczenia lokalu przez skarżącego jest całkowicie niewiarygodne albowiem świadek ten nie posiadał żadnej wiedzy w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł ojej oddalenie podnosząc, że z akt sprawy wynika, że skarżący nie przebywa i nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od [...]r. Powyższą okoliczność potwierdził sam skarżący jak też i potwierdzone to zostało wynikami przeprowadzonej kontroli dyscypliny meldunkowej, zeznaniami świadków oraz oświadczeniem jednego z wnioskodawców tj. W. A. Niewątpliwie zdaniem organu należy stwierdzić, że przedmiotowy lokal nie jest już miejscem, gdzie skupiają się sprawy życiowe skarżącego. Skarżący [...] sierpnia 2006r. złożył w sądzie pozew o ochronę naruszonego stanu, ale dopiero po powzięciu wiadomości że przedmiotowy lokal został sprzedany. W obecnej sytuacji nie ma możliwości ponownego zamieszkania skarżącego w przedmiotowym lokalu, albowiem brak jest na to zgody obecnych właścicieli i sam skarżący nie widzi takich możliwości chcąc jedynie wystąpić o przyznanie mu lokalu zastępczego . Odnosząc się do zarzutu nieskuteczności w doręczeniu decyzji organu I instancji podniesiono, iż B. K. osobiście odebrał zaskarżoną decyzję [...] lutego 2007r. w siedzibie organu I instancji przez co spowodował skuteczność czynności odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności a więc zgodności z obowiązującym prawem. W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga B. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Zasadnym jest zarzut skarżącego, iż organ I instancji nie dopełnił obowiązku jaki nakłada na niego art. 109 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (zwany dalej kpa) stanowiący, że "decyzję doręcza się stronom na piśmie". W orzecznictwie Sadu Najwyższego oraz w piśmiennictwie podkreśla się, że doręczanie decyzji na podstawie przytoczonego przepisu oznacza, że strona winna otrzymać oryginał decyzji lub co najmniej uwierzytelniony odpis decyzji (por. wyrok SN z 12.12.2003r., III RN 135/03). Natomiast stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje, że B. K. otrzymał jedynie kserokopię decyzji organu I instancji z dnia [...] .07.2006r. w przedmiocie wymeldowania go z lokalu przy ul. [...] w K. Stwierdza to notatka urzędowa z dnia [...] .02.2007, która sporządzona została w wyniku wniosku B. K. o wydanie mu decyzji o wymeldowaniu. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] września 2007r. skarżący potwierdził, że do chwili obecnej nie doręczono mu oryginału decyzji. Prawidłowe doręczenie na gruncie kpa ma znaczenie w zakresie związania decyzją organu, który wydał tę decyzję, zgodnie bowiem z art. i 10 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Co więcej, należy stwierdzić, że decyzja sporządzona ale niedoręczona nie załatwia sprawy administracyjnej i dopiero z chwilą doręczenia stronie decyzji wogóle rozpoczyna ona swój byt prawny (por. wyrok NSA W-wa 26.03.2001 r. V SA 90/00; także WSA z 22.11.2005 r. II SA/Wa 1591/05). Wobec tego uznać należy, że merytoryczne rozpoznanie sprawy przez Wojewodę [...] jako organ II instancji było w sprawie przedwczesne. Skarżący wprawdzie pomimo niedoręczenia mu w sposób prawidłowy decyzji organu I instancji wniósł od niej odwołanie, niemniej jednak odwołanie to winno być w trybie art. 134 kpa uznane za niedopuszczalne, gdyż decyzja I instancji nie zaistniała obrocie prawnym. Niezasadnie również organ ten przyjął, iż odebranie przez B. K. osobiście w dniu [...].02.2007r. w siedzibie organu I instancji nieuwierzytelnionej kserokopii decyzji spowodowało skuteczność czynności odwoławczej, nie była to w bowiem w istocie decyzja, ale jej kopia. Mając na uwadze powyżej przedstawione argumenty Sąd stoi na stanowisku, że organ II instancji rozpoznając odwołanie B. K. od decyzji której nie doręczono dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, co na gruncie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Należy nadto zwrócić uwagę na błędy w zakresie doręczenia, jakie popełnił organ I instancji w toku rozpoznawania sprawy. Z akt sprawy wynika, że organ posługiwał się - i to w sposób niekonsekwentny - dwoma adresami skarżącego, pod które kierował pisma w sprawie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymeldowania z dnia [...].06.2006 r. wysłano na adres [...] oraz [...] (pod tym adresem skarżący odebrał pismo). Kolejne postanowienie z dnia [...].06.2007 o odmowie zawieszenia postępowania wysłano jedynie na adres [...] (skarżący tego postanowienia nie odebrał). Wezwanie na rozprawę z dnia [...] .06.2006r. ponownie wysłano na dwa wskazane wyżej adresy. Z nieustalonych przyczyn decyzję w przedmiocie wymeldowania skarżącego z dnia [...].07.2006r. wysłano dwukrotnie na adres Al. [...] i ponownie na [...] (we wszystkich przypadkach decyzje te nie zostały odebrane). Organ I instancji nie ustalił zatem w sposób prawidłowy i jednoznaczny właściwego adresu strony i z tego powodu w dalszej konsekwencji doszło do naruszenia zasad prawidłowego doręczenia decyzji przewidzianych w art. 109 kpa. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.