III SA/Kr 479/16

Kraków, dnia 20 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. S. na pismo Rektora Uniwersytetu postanawia: odrzucić skargę A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "naruszenie wolności" przez Rektora Uniwersytetu. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej odrzucenie wskazując, że A. S. skarży brak odpowiedzi na pismo, co jednak nie jest zgodne ze stanem faktycznym sprawy, gdyż organy uczelni zawsze i bez nieuzasadnionej zwłoki odpowiadały na wszystkie pisma skarżącej. Zarządzeniem z dnia 9 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał A. S. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie daty i numeru decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, a także określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Niniejsze wezwanie zostało doręczone A. S. w dniu 30 maja 2016 r. (zwrotne potwierdzenie w aktach sprawy). W piśmie z dnia 2 czerwca 2016 r., skarżąca podała, że jej skarga dotyczy braku odpowiedzi Rektora, a przede wszystkim naruszenia prawa do wolności oraz dóbr osobistych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego, a także czy wniesiona skarga czyni zadość ustalonym ustawowo wymogom formalnym oraz czy została wniesiona w terminie. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a do tego zawierać także m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, którą strona skarży. W niniejszej sprawie skarżąca w żaden sposób nie oznaczyła skarżonego aktu. Co więcej nie podała również czy skarga dotyczy bezczynności organu, a jeśli tak to w jakim przedmiocie i jakim zakresie. Wobec braku określenia przedmiotu zaskarżenia wezwano A. S. do uzupełnienia braku formalnego skargi przez sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia, tj. oznaczenia organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy a także wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. Strona została również pouczona, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Podejmując opisane powyżej działania, Sąd uczynił zadość obowiązkowi wyrażonemu w art. 6 P.p.s.a., zgodnie z którym zobowiązany jest udzielać stronom występującym w postępowaniu bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Podkreślić jednak przy tym należy, że Sąd nie może za stronę decydować o przedmiocie zaskarżenia, w sytuacji, gdy strona wskazuje go w sposób niejednoznaczny. To uprawnienie przysługuje wyłącznie stronie skarżącej, bowiem to na stronie spoczywa obowiązek sprecyzowania jej woli i treści żądania zawartego w piśmie procesowym, tak aby umożliwić Sądowi właściwą jego kwalifikację i nadanie mu biegu zgodnego z obowiązującą procedurą sądową. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała ogólnie, że skarga dotyczy naruszenia prawa do wolności, naruszenia podstawowych praw osobistych, nieudzielenia odpowiedzi przez organ i lekceważenia. W ten sposób udzielona odpowiedź w żaden sposób nie precyzuje przedmiotu skargi, a wręcz porusza wiele wątków tematycznych. Nie można więc stwierdzić, że skarżąca skonkretyzowała rozpoznania jakiej sprawy domaga się od Sądu, a Sąd o czym była mowa wyżej, nie może samodzielnie decydować za stronę o zakresie jej skargi. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że wniesiona przez stronę skarga nie czyni zadość opisanym wyżej warunkom formalnym, bowiem skarżąca nie sprecyzowała jaki akt, bądź czynność (bezczynność) organu stanowi przedmiot złożonej przez nią skargi. Jednocześnie wobec braku jednoznacznej odpowiedzi na wezwanie Sądu o przedmiot skargi, uznać należało, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, przez co jej skarga podlegała odrzuceniu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.