III SA/Kr 480/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie: WSA Dorota Dąbek NSA Grażyna Danielec (spr.) Protokolant: Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego H. K. kwotę 355,00 (słownie: trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia 6 kwietnia 2007 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania H. K., od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2007r., znak: [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno - technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego H. K. w lokalu nr [...] przy osiedlu [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o anulowaniu czynności materialno - technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] sierpnia 2005 r. pobytu stałego H. K., w lokalu przy osiedlu [...] w K., podając w uzasadnieniu, że w dacie zgłoszenia zameldowania nie przebywał w przedmiotowym lokalu, a zatem czynność dokonanego zameldowania była wadliwa. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem zasad postępowania dowodowego oraz, że oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zarzuca naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Twierdzi, że H. K. w przedmiotowym lokalu mieszkał w dacie rejestracji pobytu stałego, jak również mieszka w nim nadal. Wnosił o uchylenie decyzji. Organ II instancji, po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, gdyż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż H. K. w chwili zameldowania nie mieszkał w przedmiotowym lokalu, a jedynie często tam przebywał. Zdaniem organu odwoławczego fakt niezamieszkiwania skarżącego w lokalu, potwierdzili świadkowie H. N., E. K. (protokół z rozprawy z dnia [...] grudnia 2006 r.) W. C., L. M., B. K. (protokół z rozprawy z dnia [...] stycznia 2007 r.) oraz kontrole dyscypliny meldunkowej przeprowadzone przez Komisariat Policji VI w K. i Komisariat Policji VII w K.. Jak wynika z pisma Komisariatu Policji VII w K., nieobecność w rzeczonym lokalu, H. K. tłumaczył częstymi wyjazdami poza K. do miejscowości W., gdzie - jak podał - posiada domek letniskowy. Powyższe ustalenia wskazują, stwierdza organ, że w dacie zameldowania na pobyt stały w dniu [...] sierpnia 2005 r., H. K. nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Zamieszkał w nim dopiero w późniejszym okresie, gdy podjął starania o przejęcie lokalu po zmarłym w dniu [...] kwietnia 2006 r. ojczymie, Z. K. W maju 2006 r. H. K. zwrócił się do Spółdzielni Mieszkaniowej "M." w K. o przyjęcie w poczet członków, ale jak wynika z akt sprawy otrzymał odmowę. Zatem czynność meldunkowa była wadliwa i jej anulowanie, zgodnie z treścią przepisu art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych było konieczne, w celu doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym. Nadto organ podniósł, że fakt, iż skarżący nie dopełnił obowiązku meldunkowego za życia matki, kiedy - jak twierdzi - mieszkał w przedmiotowym lokalu, a uczynił to dopiero dwa dni po jej śmierci, posługując się pełnomocnictwem, które straciło ważność, w ocenie organu II instancji wskazuje na rozmyślne działania, podjęte w celu uzyskania uprawnień do lokalu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł H. K. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów art. 77 § 1 kpa, 80 kpa i 107 § 3 kpa oraz zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7 i 8 kpa oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, a to art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń organu z zebranym materiałem dowodowym i ocenę tego materiału dokonaną niezgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W szczególności podniósł, że z zeznań świadków powołano się na wyrwane z kontekstu zdania i to w sposób niekorzystny dla skarżącego. Nie odniósł się organ, zdaniem skarżącego, do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących nierzetelności notatki policyjnej z przeprowadzonej w listopadzie 2006 r. kontroli dyscypliny meldunkowej. Dalej skarżący zarzucił, iż organ sprzecznie z doświadczeniem życiowym ustalił, że skarżący posługując się pełnomocnictwem od swojej matki w celu zameldowania się w przedmiotowym lokalu, już po jej śmierci, podjął rozmyślne działania w celu uzyskania uprawnień do lokalu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalanie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy Administracyjne zgodnie z art. 3 § 1 ppsa sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i badają legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związane granicami skargi -zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy wydające decyzje naruszyły przepisy art. 7 i 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania. Organy prowadzące postępowanie nie wyjaśniły dokładnie wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, a nadto nie rozważyły wnikliwie i w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a organ II instancji nie odniósł się do istotnych zarzutów odwołania. Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) w zw. z art. 6 ust. 1 wskazuje, iż przesłanka zameldowania na pobyt stały zostaje spełniona wtedy, gdy łącznie spełnione zostaną dwa warunki określone w tych przepisach, a to, gdy osoba zamieszkuje w lokalu oraz ma zamiar stałego w nim przebywania. Art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, nie wskazuje przez jak długi czas osoba musi zamieszkiwać w danym lokalu, ani z jaką częstotliwością w nim przebywać, aby uznać jej pobyt za stały. Zamieszkiwanie w danym lokalu oznacza, że interesy życiowe osoby na trwale są związane w tym lokalem, chociażby nie przebywał w nim codziennie. Stwierdzić należy, iż zarzuty skargi dotyczące oceny zeznań świadków są uzasadnione. Organ II instancji ustalił, że wszyscy słuchani w sprawie świadkowie potwierdzili, że skarżący nie mieszkał w przedmiotowym lokalu, tylko tam często przebywał. Takie ustalenie nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. l tak: świadek B. K. w sposób jednoznaczny zeznała, że skarżący w "okresie sierpień 2005 zamieszkiwał w lokalu nr [...], w tym okresie na pewno przebywał również na działce. Mogę potwierdzić jego zamieszkiwanie ponieważ widywałam go prawie zawsze." Świadek L. M. natomiast nie potrafiła powiedzieć, czy skarżący mieszkał w przedmiotowym lokalu, czy też nie, zeznała, że ktoś tam mieszkał i mieszka, ale nie wie kto. Również świadek E. K. zeznała, że mąż jej mieszka od początku 2005 r. w przedmiotowym lokalu. Jedynie świadek H. N. zeznała, że skarżący nie mieszkał w tym lokalu. Fakt pobytu skarżącego w tym mieszkaniu potwierdziła również świadek W. C. Jak wynika z powyższego nie wszyscy świadkowie, nie potwierdzają faktu niezamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu. Oczywiście organ ma prawo do swobodnej oceny zeznań świadków, jednakże takiej oceny w uzasadnieniach decyzji obu organów brak. Nie wskazały organy obu instancji, z jakich przyczyn nie dały wiary zeznaniom świadków B. K. i E. K. Nie ustosunkował się też organ do zeznań samego skarżącego, który twierdził, że często przebywa poza przedmiotowym lokalem, w swoim domku letniskowym. Trafnie również podnosi skarżący, iż organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu nierzetelności przeprowadzonej przez Policję kontroli dyscypliny meldunkowej. Powyższe uchybienia, w ocenie Sądu, mogły mieć wpływ na wynik postępowania, co musiało skutkować uchyleniem decyzji organu I i II instancji. Przy ponownym rozpoznaniu rzeczą organów będzie ewentualne przeprowadzenie ponownie dowodów z zeznań świadków, a w każdym razie wnikliwej oceny dowodów, w sposób nie przekraczający ich swobodnej oceny oraz uzasadnienie swojego stanowiska zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) i 152 ppsa orzeczono jak w punkcie I i II sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ppsa.