III SA/Kr 481/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Ż. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych. Objaśniając swoją sytuację poczyniła w rubrykach 6 – 9 formularza adnotację "brak" Swoje miesięczne dochody oszacowała łącznie na kwotę 1400 zł wyjaśniając, że składa się na to 900 zł renty po babci i 500 zł zapomogi z MOPS. Uzasadniając swoje starania podniosła, że jest studentką samotnie i samodzielnie mieszkającą w lokalu, którego sprawa dotyczy. Utrzymuje się w sposób samodzielny. Powiada, że nie posiada majątku ruchomego lub nieruchomego. Utrzymuje się z wykazanej renty i zapomogi. Twierdzi, że nie mieszka z matką i nie otrzymuje od niej wsparcia finansowego. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to należy uznać za wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Tworzy bowiem w miarę spójny obraz sytuacji życiowej skarżącej i jej aktualnych możliwości płatniczych. Te nie rysują się specjalnie dobrze. Skarżąca jest bowiem osobą bez jakiegokolwiek majątku. Jednocześnie z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług, środki jakie skarżąca ma do dyspozycji wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb. Mając to wszystko na uwadze można więc stwierdzić, że skarżąca nie będzie w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie w obecnej sytuacji przekraczają możliwości płatnicze strony. Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.