III SA/Kr 485/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn.: [...], [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonanie krajowego transportu drogowego postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 kwietnia 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z [...] 2009 r., znak: [...] orzekającą o cofnięciu K. F. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. K. F. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ponowił w piśmie z dnia 22 czerwca 2009 r. Wskazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza, polegająca na wykonywaniu przewozu osób, stanowi jedyne jego źródło utrzymania. Utrzymanie w mocy decyzji cofającej mu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego spowoduje utratę tego źródła utrzymania, co skutkować będzie oczywistym powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spowoduje także konieczność zwolnienia pracowników, utratę możliwości zarobkowania i bankructwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd jednakże może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3 art. 61 p.p.s.a.). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Inne przyczyny, niż powyżej wymienione, nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4 art. 61 p.p.s.a.). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4 art. 61 p.p.s.a. sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5 art. 61 p.p.s.a.). Z przytoczonej wyżej treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, uzasadnienie tego rodzaju wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący nie uzasadnił w sposób wystarczający, że udzielenie mu ochrony tymczasowej jest zasadne. Istotnie skarżący powołuje się na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub powstania znacznej szkody, ale w istocie rzeczy powtarza on treść przesłanek uzasadniających udzielenie tymczasowej ochrony i jedynie dodaje, że wykonanie decyzji o cofnięciu mu licencji spowoduje utratę jedynego jego źródła utrzymania i spowoduje bankructwo. Nie przedstawił poza tym żadnych innych argumentów, a przede wszystkim, nie przedłożył dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację materialną i rodzinną. Podkreślić należy, że jest to obowiązkiem wnioskującego. W ocenie Sądu decyzja o cofnięciu licencji, po pierwsze nie łączy się ze spełnieniem określonego świadczenia pieniężnego. Wprawdzie może mieć ona znaczenie dla sytuacji materialnej skarżącego, ale trudno uznać w realiach niniejszej sprawy, gdy skarżący jedynie twierdzi, że taki skutek powstanie i nie przedstawia na poparcie tego twierdzenia dokumentów pozwalających na jego zweryfikowanie, by rzeczywiście wyrządzała znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Po drugie, argumenty przytoczone przez skarżącego nie pozwalają też na przyjęcie, aby zachodziła i druga przesłanka uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem uznać, by cofnięcie licencji spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym licencja może być ponownie udzielona po upływie trzech lat, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.