III SA/Kr 486/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 7 sierpnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia z wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. postanawia skargę odrzucić. W dniu 21 marca 2021 r. skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o treści: "zaskarżam w całości: Postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 7 sierpnia 2020 roku numer [...] którym to w zakresie rozstrzygnięcia orzeczono postanawiam odmówić wydania zaświadczenia o okresach służby czynnej w Policji, pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej i zaskarżonemu postanowieniu zarzucam: - uchybienie art. 219 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, poprzez wydanie w zakresie sprawy wprost oświadczenia woli komendanta Policji, a nie wymagalnego z przywołanego przepisu prawa materialnego orzeczenia merytorycznego, tym samym wydanie aktu administracyjnego bez podstawy prawa materialnego i z rażącym naruszeniem norm ustawy kodeks postępowania administracyjnego - uchybienie wprost art. 190 Konstytucji, poprzez oparcie przedmiotowego postanowienia bezspornie o podstawy prawa materialnego rozporządzenia, zakwestionowanego i zakazanego do stosowania i zastąpionego wprost wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (...)". Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 7 sierpnia 2020 r. odmawiające wydania K. J. zaświadczenia z wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r., zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 sierpnia 2020 r. i zawierało pouczenie o możliwości złożenia na nie zażalenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji, za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji (k. 14 a.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taka sytuację, w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. O spełnieniu tego warunku można mówić po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego winno być poprzedzone nie tylko wniesieniem właściwego środka zaskarżenia od decyzji (postanowienia) organu I instancji, lecz również zakończeniem postępowania administracyjnego przed organem II instancji poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. sąd skargę odrzuca jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z niedopuszczalnością skargi w rozumieniu ww. przepisu mamy w szczególności do czynienia w sytuacji, gdy skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skoro skarżący wniósł skargę na postanowienie organu I instancji i tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia, to jego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.