III SA/Kr 491/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2020 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 lutego 2020 r. ([...]) w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2019 r. ([...]) na podstawie art. 109 kpa, art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. póz. 58 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 11 września 2019 r. ([...]) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa F.H.T. A D. K. karę pieniężną w wysokości 1000,- zł (tysiąc złotych) za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Jako naruszony przepis wskazał organ lp.6.1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dalej określanej jako u.t.d. Organ podał, że powyższe stwierdzono 11 września 2019 r. podczas kontroli drogowej na ul. J, w miejscowości L, zestawu pojazdów składającego z pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] wraz z naczepą marki SCHMITZ o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował A. S. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 11 września 2019 r. W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. (dalej skarżący) podniósł, że urządzenie nie utraciło cechy kalibracji-sprawdzenia okresowego. W trakcie czynności wykonywanych przez fachowy podmiot doszło do omyłki pisarskiej, która nie wpływa na działanie tachografu. Według odwołującego nie może on ponosić winy za pomyłkę przy kalibracji, a nadto przepisy prawa nie przewidują karania przedsiębiorcy za błędne wprowadzenie numeru rejestracyjnego. Jak podał odwołujący organ nie wskazał jakie czynności powinien podjąć przedsiębiorca w celu identyfikacji błędnego numeru rejestracyjnego, dlatego też zastosowanie winien mieć przepis art. 92c utd. Decyzją z dnia 28 lutego 2020 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 22, art. 23, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, co następuje: W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania. Zastosowania nie znajdą również przepisy art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IV a kpa. Zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2014: 1.Tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. 2. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. l, obejmuje co najmniej sprawdzenie: * czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, * czy tachograf działa prawidłowo, * czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, * czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, * czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, * czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, * rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon. 3. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu. 4. Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu i kalibracji wykonanych w tym okresie. Stosownie do art. 32 ust 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Stosownie do art. 1 ust 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych, tachografy inne niż tachografy inteligentne muszą nadal spełniać, jeśli chodzi o ich budowę, sprawdzanie, instalację, kontrolę, użytkowanie i naprawę, wymogi zawarte w załączniku 1 albo w załączniku 1 B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (1), stosownie do przypadku. Stosownie do rozdziału 1 lit. f Załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85 "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego Państwa Członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości, (gdy dotyczy), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów); do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa. Konsekwencją powyższych rozważań jest naruszenie określone Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000,00 zł. W niniejszej sprawie na podstawie kontroli tachografu marki SE AB o nr ser. [...] zamontowanego w pojeździe nr rej. [...] stwierdzono, iż w urządzeniu wprowadzony jest niewłaściwy numer rejestracyjny pojazdu tj. [...]. W związku z nieprawidłowym numerem rejestracyjnym stwierdzono brak wymaganej kalibracji urządzenia. Odnosząc się do argumentów odwołującej się strony, że urządzenie nie straciło kalibracji, gdyż niewłaściwy numer rejestracyjny pojazdu jest jedynie omyłką pisarską oraz, że nie miała ona żadnego wpływu na powstanie w/w naruszenia wskazać należy, że skoro ostatnie sprawdzenie okresowe zostało przeprowadzone w dniu 15 listopada 2017 r. to odwołująca się miała prawie dwa lata na zidentyfikowanie niewłaściwie wprowadzonego numeru rejestracyjnego pojazdu. Numer rejestracyjny pojazdu widnieje bowiem na każdym wydruku z tachografu. Jest także wyświetlany w momencie sczytywania i analizowania danych cyfrowych pojazdu. Przedsiębiorca powinien zatem bez problemu zauważyć błędnie przeprowadzoną kalibrację pojazdu. Niewłaściwie wprowadzony numer rejestracyjny pojazdu nie pozwala jednoznacznie zidentyfikować czy dane cyfrowe zostały zarejestrowany przez ten czy inny pojazd o podobnym numerze rejestracyjnym. Uniemożliwia to przeprowadzenie jednoznacznej kontroli drogowej, czy kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Nie można zatem twierdzić, iż pojazd posiadał właściwie przeprowadzoną kalibrację i aktualne sprawdzenie okresowe, skoro dane wprowadzone do tachografu nie są zgodne z rzeczywistością. Strona powinna zatem zidentyfikować wcześniej błędy w pamięci urządzenia i w ramach reklamacji zgłosić ten fakt do serwisu, który przeprowadził kalibracje. Takie czynności nie zostały przeprowadzone. W niniejszym przypadku z całą pewnością doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia 165/2014. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie brak podstaw do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt utd. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów świadczących o tym, że do naruszenia doszło w okolicznościach których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Naruszenie Ip. 6.1.5 stwierdzono w pojeździe należącym do strony, za którego stan strona odpowiada. Strona mogła zidentyfikować błędny numer rejestracyjny i zapobiec naruszeniu. Ponadto stosownie do art. 32 ust 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. W związku z powyższym nie można wskazywać, iż strona nie mogła przewidzieć okoliczności w jakich dokonano naruszenia. To przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie w l instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c utd. Na powyższą decyzję D. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: * art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w przyjęciu, iż skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie oraz, iż przedmiotowe urządzenie utraciło cechy kalibracji - sprawdzenia okresowego z dnia 15 listopada 2017 r. w sytuacji, kiedy skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące poddane legalizacji przez uprawniony podmiot, co potwierdza wyciąg z księgi rejestrowej z dnia 15 listopada 2017 r. załączony do akt sprawy; * art. 92 a ust. 1, 7,11 u.t.d., poprzez jego zastosowanie w sytuacji kiedy odwołujący nie wykonywał przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, a przedmiotowe urządzenie nie utraciło cechy kalibracji - sprawdzenia okresowego z dnia 15 listopada 2017 r., co potwierdza wyciąg z księgi rejestrowej z dnia 15 listopada 2017 r., załączony do akt sprawy; - art. 92c ust. 1 pkt 1) u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania przez organ w sytuacji kiedy dowody zgromadzone w sprawie wskazują że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Podniesiono, że wbrew twierdzeniom organu wymagana kalibracja urządzenia została wykonana. Jednakże podczas wykonywania wskazanych czynności kalibracyjnych profesjonalny podmiot tj. firma B Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. F, N, któremu skarżący je zlecił- dopuścił się oczywistej omyłki pisarskiej przy wprowadzaniu numeru rejestracyjnego pojazdu do urządzenia. Błąd polegał bowiem na przestawieniu dwóch cyfr wprowadzanego numeru rejestracyjnego w pamięci tachografu, z czego odwołujący nie zdawał sobie sprawy, do czasu przedmiotowej kontroli. Zdaniem skarżącego pomimo powyższej omyłki pisarskiej - na podstawie pozostałych danych nie mogło być wątpliwości, że kalibracja urządzenia dotyczyła kontrolowanego samochodu marki Scania o numerze rejestracyjnym [...]. Potwierdza to bowiem poprawny numer VIN: [...], czy też wyciąg z księgi rejestrowej z dnia 15 listopada 2017 r. Zatem nie powstała wątpliwość z jakiego pojazdu zostały pobrane dane cyfrowe oraz czy okazane w trakcie kontroli wydruki pochodzą z kontrolowanego pojazdu. Błąd w żaden sposób nie umożliwił fałszowania zapisów dotyczących czasu pracy kierowcy, jak i dni aktywności pojazdu. W ocenie skarżącego wykazane zostało, że doszło do oczywistej omyłki pisarskiej w trakcie kalibracji, która jednakże w żaden sposób nie wpłynęła na poprawne działanie tachografu. Skarżący podniósł, że z uwagi, na ww. omyłkę nie sposób uznać, że w niniejszym stanie faktycznym doszło do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie na podstawie art. 92 a ust. 1,7,11 u.t.d. Karano by bowiem w równym stopniu tych przedsiębiorców, którzy w ogóle nie wypełnili obowiązku związanego z należytym działaniem urządzenia rejestrującego tj. nie zlecili w terminie czynności kalibracyjnych profesjonalnym podmiotom, lub też pomimo kalibracji dopuścili do wykonania przewozu pojazd o nieprawdziwych, niezaktualizowanych danych parametru pojazdu (pomimo możliwości łatwego wykrycia tego typu błędów) - z przedsiębiorcami, którzy dopełnili wszelkich ciążących na nich obowiązków, zaś błąd, którego dopuścił się profesjonalista, któremu zlecono owe czynności był - ze względu na swój charakter - niezwykle ciężki do wykrycia. Jest to tym bardziej uzasadnione, że skarżący prowadzi firmę transportową która posiada flotę kilkudziesięciu pojazdów, a więc rzeczą niemożliwą jest sprawdzanie wszystkich danych wprowadzanych do urządzeń montowanych w pojazdach i wykrycia tego typu błędu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019. 2325 z późn. zm.), dalej w skrócie "ppsa" uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ppsa). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu l instancji nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2019. 2140 ze zm.), dalej u.t.d., która w art. 92a ust. 1 ustanawia odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu oraz określa granice wysokości kary za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z ust. 7 art. 92a, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku l do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy Organy ukarały skarżącego za naruszenie opisane w lp.6.1.5, załącznika nr 3 do u.t.d., oraz art. 22, art. 23, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, (dalej "rozporządzenie 165/2014" - Dz.Urz. UE L 60 z 28.2.02014). Istotą sporu prawnego w kontrolowanej sprawie jest zgodność z prawem nałożenia na skarżącego powyższej kary pieniężnej. W sprawie bezsporne jest, że w dniu oraz w miejscu podanym przez organy, poddany został kontroli drogowej pojazd marki SCANIA o nr rej. [...] wraz z naczepą marki SCHMITZ o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz skarżącego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole nr [...] z dnia 11 września 2019 r. Podczas kontroli zamontowanego w pojeździe tachografu S E AB nr seryjny [...], na podstawie danych cyfrowych zapisanych w pamięci urządzenia rejestrującego oraz danych wynikających z zapisów w dowodzie rejestracyjnym stwierdzono, że do pamięci tachografu został wprowadzony numer rejestracyjny pojazdu [...], podczas gdy numer rejestracyjny kontrolowanego pojazdu to [...]. Okoliczność ta stała się podstawą wymierzenia kwestionowanej przez skarżącego kary za wyżej opisane naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarżący nie kwestionuje samego faktu istnienia stwierdzonych w toku kontroli okoliczności. Podnosi natomiast, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz kwestionuje dokonaną przez organy jego kwalifikację prawną. Twierdzenia te wywodzi z faktu, iż wymagana kalibracja urządzenia została zlecona profesjonalnemu podmiotowi i przez ten podmiot wykonana. Jednakże firma wykonująca czynności kalibracyjne dopuściła się oczywistej omyłki pisarskiej przy wprowadzaniu numeru rejestracyjnego pojazdu do tachografu, polegającej na przestawieniu dwóch cyfr. Jednak zdaniem skarżącego, w przy łącznym odczytaniu numeru VRN z numerem VIN oraz danych z księgi rejestrowej, błąd ten nie uniemożliwia identyfikacji pojazdu ani też nie umożliwia fałszowania danych dotyczących czasu pracy kierowcy i aktywności pojazdu. Skarżący podkreśla też powierzenie czynności kalibracji podmiotowi posiadającemu stosowne uprawnienia, wiedzę i doświadczenie a w związku z tym brak swojej winy w powstaniu błędnego wpisu, nadto wskazuje, że przy liczebności posiadanej floty nie był w stanie wykryć owej pomyłki. Zdaniem skarżącego okoliczności powyższe nie dają podstaw do stwierdzenia naruszenia opisanego w lp.6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., a przede wszystkim powinny stanowić podstawę do zastosowania przez organ art. 92 c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. Zarzuty te nie mogły zasługiwać na uwzględnienie z niżej przytoczonych przyczyn: Zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości zakwalifikowania przez organy naruszenia stwierdzonego w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 11 września 2019 r. mają przepisy aktów prawnych szczegółowo wskazane i omówione przez organy. Sąd stwierdza, że przepisy te zostały zastosowane prawidłowo. Zgodnie z art. 2 lit. a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (DE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014, w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowymi uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, dalej Rozporządzenie 165/2014, "tachograf lub "urządzenie rejestrujące" oznacza urządzenie przeznaczone do instalowania w pojazdach w celu automatycznego lub półautomatycznego wyświetlania, rejestrowania, drukowania, przechowywania i wysyłania szczegółowych danych dotyczących ruchu, w tym prędkości takich pojazdów, zgodnie z art. 4 ust. 3 i o pewnych okresach aktywności osób kierujących tymi pojazdami; Przepis art. 4 Rozporządzenia 165/2014 dotyczy wymogów i danych, które muszą być rejestrowane. Zgodnie z ust. 1, tachografy, w tym ich zewnętrzne elementy składowe, karty do tachografu i wykresówki, spełniają surowe wymagania techniczne i inne wymagania, by umożliwić właściwe stosowanie niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 4 ust. 2, tachografy i karty do tachografu spełniają następujące wymogi: -rejestrują dokładne i wiarygodne dane dotyczące kierowcy, czynności kierowcy oraz pojazdu, -są bezpieczne, w szczególności aby gwarantować integralność i pochodzenie źródła danych rejestrowanych przez przyrządy rejestrujące i czujniki ruchu oraz z nich pobieranych. Do danych dotyczących pojazdu (ust. 2 akapit 1), zgodnie z obowiązującym Załącznikiem 1B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 należą parametry pojazdu - rozdział l lit. f ww. załącznika. Obejmują one : - identyfikację pojazdu - numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego, oraz - charakterystykę pojazdu - w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości, bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów. Natomiast kalibracja tachografu polega na aktualizacji lub potwierdzeniu parametrów, które są przechowywane w pamięci danych ( roz.l lit.f powyższego Załącznika). Z przytoczonych przepisów wynika, że rejestrowanie, drukowanie, przechowywanie i wysyłanie szczegółowych danych dotyczących ruchu, w tvm prędkości pojazdów, oraz aktywności osób kierujących tymi pojazdami odbywa się w powiązaniu z danymi dotyczącymi samego pojazdu czyli jego parametrami, które obejmują identyfikację pojazdu i jego charakterystykę. Dane te dotyczą więc konkretnego pojazdu, zidentyfikowanego zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 2 Rozporządzenia 165/2014 w zw. z Załącznikiem 1B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85-rozdział l lit.f. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że tachograf do którego pamięci zostały wprowadzone błędne dane dotyczące identyfikacji pojazdu nie spełnia wymogów określonych w art. 4 Rozporządzenia 165/2014. Numer rejestracyjny pojazdu (VRN). wraz z numerem VIN i kodem rejestrującego państwa członkowskiego stanowią łącznie dane identyfikujące konkretny pojazd. Zidentyfikowanie pojazdu może zatem nastąpić wyłącznie w przypadku wprowadzenia wszystkich danych poprawnych, faktycznych, czyli zgodnych z rzeczywistością. W przeciwnym razie nie jest możliwa jednoznaczna identyfikacja pojazdu. Nie ma przy tym znaczenia, czy błąd w numerze rejestracyjnym pojazdu jest błędem polegającym na przestawieniu kolejności cyfr (błąd czeski), czy też np. przestawieniu kolejności liter, czy użyciu cyfry lub litery, które w tym numerze nie występują. Każdy błąd zapisany w pamięci urządzenia, dotyczący identyfikacji pojazdu powoduje, że kalibracja tachografu (względnie jego przegląd -art. 23 rozporządzenia 165/2014) została wykonana błędnie. Powoduje to skutek identyczny z brakiem kalibracji (wzgl. niepoddaniem tachografu przeglądowi w przepisanym terminie), skoro czynność ta ma na celu aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu zgodnych z rzeczywistością. Katalog naruszeń zawartych w Załączniku nr 3 u.t.d. pod pozycją Lp.6 zatytułowaną "Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów" nie zawiera rodzaju naruszenia polegającego na używaniu tachografu do którego wprowadzone zostały błędne dane dotyczące identyfikacji pojazdu. Taka regulacja oznacza zrównanie w skutkach sytuacji, w której pamięć tachografu zawiera błędne dane dotyczące identyfikacji pojazdu z brakiem sprawdzenia lub poddania tachografu przeglądowi. Zatem zarzut skargi, którym skarżący kwestionuje kwalifikację naruszenia dokonaną przez organy nie mógł się okazać się skuteczny. Chodzi bowiem nie o sam fakt wykonania kalibracji czy też przeglądu tachografu w przewidzianych prawem terminach i sytuacjach, ale o także o skutek tych czynności w postaci istnienia prawidłowych zapisów w pamięci urządzenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego nie zastosowania przez organ przepisu art. 92 c ust. 1 pkt. 1) u.t.d. Sąd zważył: zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Dla zastosowania tej normy niezbędne jest zaistnienie obydwu wymienionych przesłanek łącznie. Przepis ten ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Nie ulega wątpliwości, że okolicznościami, o których mowa w tym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Udowodnienie tych przesłanek obciąża przedsiębiorcę, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie ww. przepisów ustawy u.t.d. i prawa unijnego. Swoją argumentację skarżący opiera wyłącznie na fakcie powierzenia kalibracji tachografu profesjonalnej firmie, która ponosi winę za wprowadzenie do pamięci urządzenia błędnego numeru rejestracyjnego pojazdu. Według skarżącego błąd wyspecjalizowanego serwisu należy uznać za okoliczność o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, powstałą w warunkach niezależnych od skarżącego. Należy w związku z tym podkreślić, że przesłanki zastosowania art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. nie odnoszą się do działań przedsiębiorcy polegających na dokonywaniu wyboru osób/podmiotów, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności i organizacji przedsiębiorstwa ani do samych działań tych osób lub zakładów, w tym oczywiście tych, którym przedsiębiorca zleca naprawę, konserwację, przegląd techniczny, pojazdu lub jego oprzyrządowania, zatem także kalibrację tachografu. Przedsiębiorca ponosi związane z tym ryzyko wyboru tych osób/zakładów naprawczych i serwisowych. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy zakład serwisowy w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działania, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Poza tym odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku/stwierdzonego naruszenia, bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Jest więc zbliżona do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, a jej wyłączenie i odstąpienie od nałożenia kary jest możliwe m.in. w sytuacjach określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, których wykazanie obciąża przewoźnika, i które muszą należeć do kategorii wyjątkowych i niemożliwych do przewidzenia, nawet przy dochowaniu należytej staranności i przezorności działań. Z kolei niemożność wykrycia spornej "omyłki", skarżący argumentuje liczebnością posiadanej przez firmę floty oraz trudnością w wykryciu z omyłki z powodu trudnego jej dostrzeżenia "na pierwszy rzut oka". Żaden z tych argumentów nie mógł uwolnić skarżącego od poniesienia kary. Jest oczywiste, że skarżący po wykonaniu usługi powinien był dokonać kontroli prawidłowości kalibracji a to właśnie z uwagi na rygorystyczny charakter regulacji krajowych i wspólnotowych w zakresie transportu drogowego w tym dotyczącej stosowania tachografów, oraz z uwagi na charakter ciążącej na nim odpowiedzialności za naruszenia tych przepisów, o czym była mowa wyżej. Już z przedłożonej przez skarżącego w toku postępowania przed organem l instancji faktury z dnia 15 listopada 2017 r. za wykonaną kalibrację (k. 19 akt adm.) wynika, że wpisany został na niej błędny numer rejestracyjny pojazdu, zatem bez względu na ilość posiadanych pojazdów błąd nie był niemożliwy do wykrycia, przy czym w toku postępowania skarżący podaje liczbę kilkunastu samochodów, zaś w skardze mowa o kilkudziesięciu samochodach. Stan taki trwał przez okres niemal dwóch lat i jak zasadnie wskazał organ w tym okresie miało miejsce wielokrotne sczytywanie i drukowanie danych z urządzenia rejestrującego i to danych zawierających błędny numer rejestracyjny pojazdu. Nie ekskulpuje także skarżącego okoliczność, że tachograf nie wykazywał żadnych sygnałów, które powinny zmobilizować skarżącego do sprawdzenia jego pracy. Należy nadto zwrócić uwagę, że przepisy u.t.d. w tym art. 91 c ust. 1 pkt. 1) nie przewidują żadnej możliwości stopniowania wagi naruszeń przepisów o transporcie drogowym i nie uzależniają wymierzenia kary w zależności od wystąpienia lub nie konkretnych skutków tych naruszeń. Nie ma też mowy wart. 91 c u.t.d. o jakichkolwiek przypadkach "mniejszej wagi". Dlatego fakt, że stwierdzone przez organy naruszenie polegał wyłącznie na przestawieniu kolejności cyfr w numerze VRN i nie powodowało zakłócenia działania tachografu nie mógł stanowić podstawy do niewszczynania kontrolowanego postępowania bądź do jego umorzenia. Sąd stwierdza nadto, że nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia wskazanych w pkt. l skargi przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organy w sposób należyty i prawidłowy rozpatrzyły całość nieobszernego i wystarczającego dla podjęcia rozstrzygnięcia materiału dowodowego i jak wskazano wyżej dokonały prawidłowej subsumpcji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo -organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i wskazał na zastosowane przepisy prawa krajowego i wspólnotowego. Odniósł się także prawidłowo do zarzutów odwołania. Skoro zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, Sąd nie stwierdzając innych naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.