III SA/Kr 495/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka NSA Krystyna Kutzner Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2019 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją z dnia [...] 2019 r. znak: [...] Wójt Gminy orzekł o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym przyznanym decyzją [...] z dnia [...] 2016 r. w ten sposób, że kwota świadczenia wychowawczego wypłaconego A. Ł. za okres od 1 czerwca 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. w wysokości 8000,00 zł była nienależnie pobranym świadczeniem wychowawczym oraz zobowiązał ww. do ich zwrotu wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie w terminie 14 dni od uprawomocnienia się decyzji. Od przedmiotowej decyzji A. Ł. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej w skrócie SKO. Decyzją z dnia 12 marca 2019 r. znak: [...] SKO utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy uzasadniając wydaną decyzję stwierdził, że w dniu 8 kwietnia 2016 r. A. Ł. złożyła w siedzibie właściwego ośrodka pomocy społecznej wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci A. Ł., G. Ł. i L. Ł. na okres trwający od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Dochodem na podstawie którego oceniono prawo strony do wnioskowanego świadczenia wychowawczego był dochód za 2014 r. Dochód ten mógł być modyfikowany wyłącznie w sytuacji uzyskania lub utraty dochodu - czyli w okolicznościach przewidzianych w art. 2 pkt 19 i 20 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134, z późn. zm.) w związku z art. 7 ust. 1-3a tej ustawy. A. Ł. uzyskała w 2014 r. dochód netto w wysokości 551,90 zł i dochód ten pochodził z przyznanej od 23 sierpnia 2015 r. A. Ł. renty rodzinnej po zmarłym mężu. Miesięczny dochód rodziny wyniósł 309,15 zł co w przeliczeniu na osobę dało kwotę 77,29 zł. Z załączonych do akt sprawy poświadczonych tłumaczeń z języka angielskiego czterech decyzji z dnia 23 kwietnia 2016 r. organu właściwego w USA wynika, że A. Ł. wraz z dziećmi od sierpnia 2015 r. jest uprawniona do renty rodzinnej po zmarłym mężu. W miesiącu kwietniu 2016 r. wypłacono wyrównanie świadczenia za okres od sierpnia 2015 r. do marca 2016 r, natomiast od maja 2016 r. w okresach miesięcznych wypłacane są bieżące świadczenia, począwszy od miesiąca kwietnia 2016 r. oddzielnie na każdą z osób uprawnionych w wysokości po 245,80 USD (tj. kwota 330,60 USD pomniejszona o kwotę zaokrąglenia - 0,60 USD i o kwotę podatku federalnego od ubezpieczenia społecznego - 84,20 USD). Mając na uwadze treść art. 2 pkt 20 lit. d w związku z art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci SKO wskazało, że przeciętny miesięczny dochód członka rodziny z roku bazowego w wysokości 77,29 zł należało powiększyć o dochód uzyskany z tytułu renty rodzinnej przez osoby uprawnione za miesiąc maj 2016 r. Ustalając wysokość dochodu z tytułu renty do wypłaty w kwocie 245,80 USD należało pomniejszyć ją o 22,88 USD stanowiącą składkę na ubezpieczenie zdrowotne, ponieważ z danych ZUS o składkach na ubezpieczenie zdrowotne wynika, że od 20 kwietnia 2016 r. A. Ł. zgłoszona jest w związku z przyznaniem tego świadczenia do ubezpieczenia zdrowotnego. Ostatecznie kwota dochodu uzyskanego z tytułu renty rodzinnej przez osoby uprawnione wyniosła 891,68 USD tj. (245,80 USD - 22,88 USD) x 4 osoby. Kwotę dochodu uzyskanego przez odwołującą należało ustalić przeliczając dochód w dolarach na podstawie średniego kursu walut obcych z ostatniego dnia roboczego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty, tj. 31 maja 2016 r., co wynika z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 214). Ponieważ średni kurs dolara amerykańskiego w tym dniu wynosił 3,9369 zł, w związku z powyższym kwota dochodu uzyskanego z tytułu renty rodzinnej z USA wyniosła 3510,45 zł (891,68 USD x 3,9369 zł). Doliczenie wyżej ustalonej kwoty 3510,45 zł do dochodu członka rodziny z roku bazowego w wysokości 77, 29 zł spowodowało, że dochód miesięczny na członka rodziny wyniósł 954,90 zł (3 510,45 zł/ 4 osoby + 77, 29 zł) i tym samym przekroczył obowiązujące kryterium dochodowe tj. kwotę 800,00 zł. W myśl art. 18 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku, gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczenia wychowawczego, świadczenie nie przysługuje od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym dochód został osiągnięty. Następnym miesiącem od miesiąca w którym nastąpiło uzyskanie dochodu (tj. kwiecień 2016 r.) jest miesiąc maj 2016 r. to świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko przysługiwało stronie od 1 czerwca 2016 r. do 30 września 2017 r. W związku z powyższym świadczenie wychowawcze pobrane przez A. Ł. za okres od 1 czerwca 2016 r. do 30 września 2017 r. w łącznej wysokości 8000 zł (16 m-cy x 800 zł miesięcznie) jest świadczeniem nienależnie pobranym, albowiem zostało wypłacone pomimo, że zaszły okoliczności powodujące na utratę przez stronę do niego prawa. W związku z tym ziściła się przesłanka wynikająca z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, tj. pobierania świadczenia wychowawczego mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do tego świadczenia w sytuacji, gdy osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. A. Ł. składając wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w części II formularza wniosku została pouczona o konieczności poinformowania organu o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do wnioskowanego świadczenia wychowawczego, a w szczególności uzyskania dochodu i pouczenie to strona potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 5 kwietnia 2016 r. Pouczenie to sformułowane zostało w sposób zrozumiały. Z pouczenia tego jasno wynika, że osoba pobierająca świadczenie wychowawcze jest zobowiązana do poinformowania organu wypłacającego to świadczenie o wszelkich zmianach, a w szczególności zmianach w sytuacji dochodowej rodziny w postaci uzyskania dochodu. Dodatkowo katalog sytuacji, w których następuje uzyskanie dochodów został zamieszczony w l części wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego. Po zaznajomieniu się z nim strona miała wiedzę i świadomość, że uzyskanie renty rodzinnej po zmarłym mężu wiąże się ze zmianą sytuacji dochodowej jej rodziny. W szczegółowym pouczeniu do decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze na okres zasiłkowy 2016/2017 informacje te zostały powtórzone. Osoby starające się o świadczenie wychowawcze już w momencie składania wniosku o ich przyznanie nabywają wiedzę, że przyznanie ich zależy od spełnienia kryterium dochodowego, a więc jest uzależnione od sytuacji dochodowej rodziny. W rozpatrywanym przypadku nie można uznać, że A. Ł. nie była skutecznie informowana przez organ pierwszej instancji i tym samym nie miała świadomości i wiedzy, że powinna była zgłosić fakt przyznania jej oraz dzieciom renty po zmarłym S. Ł. Odnośnie naruszenia art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji zarówno wyrzeczenia o uznaniu pobranego świadczenia wychowawczego na nienależnie pobrane i zobowiązaniu odwołującej do jego zwrotu SKO wyjaśniło, że w dniu 18 września 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych wprowadzona ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1302), która w zasadniczy sposób zmodyfikowała dotychczasowy tryb postępowania. W poprzednim brzmieniu ustawa w art. 30 stanowiła o "decyzji ustalającej" (ust. 3) i "decyzji o zwrocie" (ust. 5). W związku z tym na gruncie art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co było zgodne z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, wyodrębnione były dwa postępowania i dwie decyzje, tj. w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń i w przedmiocie zwrotu takich świadczeń. Możliwość orzekania w sprawie zwrotu świadczenia ustalonego jako świadczenie nienależnie pobrane, powstała dopiero z chwilą ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie ustalenia, że świadczenie jest nienależnie pobrane. Byt decyzji wydanych w sprawie zwrotu takiego świadczenia był uzależniony od pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji ustalającej, że świadczenie zostało pobrane nienależnie. Niemniej powołaną ustawą nowelizującą, która weszła w życie 18 września 2015 r. wykluczono to wyodrębnienie tworząc nowy rodzaj decyzji - o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń. Jest to decyzja integralna, rozstrzygająca jedną sprawę dotyczącą ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. W konsekwencji postępowanie w przedmiocie wyłącznie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń utraciło swoją podstawę materialnoprawną, co jest równoznaczne z brakiem możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracyjny wyłącznie w zakresie dotyczącym ustalenia świadczeń nienależnie pobranych. Zgodnie z nową treścią art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych organy orzekające w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych zostały obowiązane do połączenia w jednej decyzji orzeczenia o ustaleniu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oraz o zwrocie tych świadczeń. W związku z tym, że powyższe przepisy mają odniesienie również do art. 25 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zarzut strony w tym zakresie również należy ocenić jako nieuzasadniony. Nadto w ocenie SKO zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wydania jej z naruszeniem prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. Decyzja ta została wydana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy po poddaniu go analizie pozwolił na ustalenie stanu faktycznego sprawy i mających zastosowanie do niego odpowiednich przepisów prawa stanowiących podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Jako nietrafny należy ocenić zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., albowiem stosownie do postanowień ww. przepisu prawa uzasadnienie decyzji winno składać się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji - jej obszerne uzasadnienie zawiera oba wskazane wyżej elementy. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Ł., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r. znak: [...] w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego przyznanego decyzją [...] z dnia [...] 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to: a) art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez nieprawidłowe zawarcie w wydanej decyzji zarówno wyrzeczenia o uznaniu pobranego świadczenia za nienależne wraz z równoczesnym żądaniem zwrotu pobranego świadczenia w określonej kwocie oraz w wyznaczonym terminie w sytuacji, gdy nakazanie zwrotu świadczenia nienależnie pobranego nie może zostać orzeczone w tej samej decyzji, co samo uznanie świadczenia za nienależnie pobrane; b) art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez zaniechanie prawidłowego pouczenia skarżącej oraz przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, co doprowadziło do uznania, że skarżąca A. Ł. została prawidłowo pouczona o ciążących na niej obowiązkach, jak również świadomie nie poinformowała organu administracji o uzyskanym z tytułu renty rodzinnej z USA dochodzie, przez co pobrała świadczenie do którego nie była uprawniona. Skarżąca ponadto zarzuciła SKO naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to: a) art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ dokonania czynności niezbędnych do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ustalenia, w jakiej wysokości skarżąca rzeczywiście pobierała świadczenie z tytułu renty rodzinnej oraz czy z tytułu otrzymanego świadczenia odprowadzała na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podatek dochodowy i w jakiej kwocie, jak również jak kształtował się kurs dolara amerykańskiego w momencie uznania kwoty na rachunku bankowym; b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w oparciu o fragmentaryczny i niekompletny materiał dowodowy, w szczególności zaniechanie ustalenia rzeczywistego dochodu uzyskanego przez skarżącą i jego wpływu na pobrane świadczenie rodzinne; c) art. 107 § 3 K.p.a. polegające na pominięciu w treści zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności pominięcie wskazania faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy błędnie przyjęły jakoby skarżąca A. Ł. została w sposób prawidłowy pouczona o konieczności poinformowania organu o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do wnioskowanych świadczeń oraz że złożenie podpisu pod formularzem z zawartymi pouczeniami tożsame jest z prawidłowo dokonanym pouczeniem. W niniejszym przypadku aby stwierdzić, że doszło do pobrania nienależnego świadczenia przez skarżącą A. Ł. koniecznym było wykazanie przez organ, że pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania natomiast, aby organ mógł skutecznie domagać się od skarżącej zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, musi wykazać, że była ona prawidłowo pouczona o wszelkich okolicznościach powodujących brak prawa do tego świadczenia. Konsekwencją nieprawidłowego, niewyczerpującego i nieadekwatnego do konkretnego przypadku osoby wnioskującej o przyznanie świadczenia pouczenia jest niemożność nałożenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. To na organie spoczywa obowiązek pouczania, samo zaś pouczenie powinno być wyczerpujące, zawierające informację o obowiązujących w dniu pouczania regułach przyznawania świadczeń oraz okolicznościach wpływających na odmowę przyznania prawa do świadczeń. Pouczenie zamieszczane standardowo w decyzjach organu oraz przedkładane wnioskującym na przygotowanych uprzednio, standardowych formularzach, dotyczące wszystkich możliwych sytuacji nie może być w odniesieniu do konkretnego świadczenia uznane za należyte w przypadku, gdy przytacza jedynie przepisy ustawy bez próby ich wyjaśnienia. W sytuacjach szczególnych skuteczne pouczenie musi wyjść poza standardowy szablon, co niewątpliwie w tym przypadku miało miejsca, gdyż nie zawierało sytuacji objętej tą sprawą przez co nie można go uznać za należyte a co za tym idzie, nie ma możliwości nałożenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Skarżąca podniosła, że za nieprawidłowe należy uznać orzeczenie o uznaniu świadczenia za nienależne oraz orzec o jego zwrocie w jednej decyzji. Mając na uwadze pogląd wyrażony miedzy innymi w wyroku NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 620/10 nakazanie zwrotu świadczenia nienależnie pobranego nie może zostać orzeczone w tej samej decyzji, co samo uznanie świadczenia za nienależnie pobrane, decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r. uznać należy za sprzeczną z prawem i już tylko z tego względu winna zostać uchylona. Obowiązek zwrotu świadczeń rodzinnych może zostać nałożony na stronę dopiero po ostatecznym stwierdzeniu przez organy pomocy społecznej, że określone świadczenie zostało przez nią nienależnie pobrane. Dlatego organy administracji pierwotnie winny orzekać w kwestii nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, a dopiero, gdy sprawa ta zostanie ostatecznie rozstrzygnięta można wszczynać postępowanie zmierzające do nakazania zwrotu takich świadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Sąd uznał, że skarga skarżącej zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi są zasadne. W tej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 721/18 uchylił zaskarżone decyzje orzekające o nienależnie pobranym przez skarżącą świadczeniu wychowawczym za okres od 1 czerwca 2016 r. do 30 września 2017 r. w łącznej kwocie 8000 zł. Wyrok ten, wobec jego niezaskarżenia, stał się prawomocny z dniem 30 października 2018 r. Okoliczność ta całkowicie umknęła uwadze obu organów administracyjnych, mimo że ww. wyrok organy powinny w pełni uwzględnić. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że w tej sprawie Sąd po raz drugi orzekając, jest już związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w poprzednio wydanym wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 721/18. Dla przypomnienia należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 721/18 wskazał, że wprawdzie materialną podstawą wydania decyzji był art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, to jednak dla oceny prawidłowości wydanych decyzji należy posługiwać się wykładnią wypracowaną na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z definicją legalną zawarta w art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez "świadczenie nienależnie pobrane" rozumieć należy tylko takie świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Sąd wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu ww. wyroku, że zwrot świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona, jak i osoby, która uzyskała takie świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia. Nie można uznać za spełniające wymogi prawidłowego pouczenia takie pouczenie, którego treść jest jedynie przytoczeniem treści przepisu. Pouczenie spełnia wymogi prawidłowego tylko wówczas, gdy jest zredagowane w sposób zrozumiały dla konkretnej osoby i w taki sposób, aby mogła jego treść odnieść do swojej sytuacji, by następnie wiedzieć, że określona okoliczność w jej sytuacji ma znaczenie dla przyznania jej uprawnienia, a jej zaistnienie rodzi po jej stronie obowiązek poinformowania organu o tym fakcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny cytując i oceniając treść pouczenia skarżącej zawartej w formularzu wniosku oraz w decyzji o obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu o liczbie członków rodziny, uzyskaniu dochodu oraz innych zmianach mających wpływ na prawdo do świadczenia wprost stwierdził, że są na tyle ogólnie sformułowane w stosunku do sytuacji skarżącej, która była znana lub co najmniej powinna być znana organowi, który w tym zakresie powinien uzyskać wstępne informacje przy przyjmowaniu wniosku, że nie można stwierdzić, że skarżąca mogła to pouczenie odnieść do specyficznej, swojej sytuacji, by powziąć wiedzę, że okoliczność uzyskania renty w USA po zmarłym mężu ma znaczenie dla przyznania jej żądanego świadczenia wraz z dodatkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. wyroku stwierdził ponadto, że skoro otrzymywana kwota renty z USA jest pomniejszana o miesięczne zaliczki z tytułu podatku, to skarżąca zasadnie mogła być przekonana, że pomimo jej pobierania jej dochód nie przekracza kryterium dochodowego warunkującego przyznanie świadczenia, a po drugie, że sam fakt jej poobierania może nie mieć znaczenia dla kwestii przyznania żądanego świadczenia. Sąd stwierdził nadto, że ocena świadomego działania skarżącej jako świadczeniobiorcy wymaga ustalenia przez organ, czy były jej znane odpowiednie przepisy prawa, to jest czy była skutecznie powiadomiona o okolicznościach, których zaistnienie miało wpływ na istnienie uprawnienia, przy czym owa skuteczność oznacza formę pisemną z użyciem języka zrozumiałego dla skarżącej, z równoczesnym wskazaniem grożących stronie sankcji za wprowadzenie organu w błąd. Jak stwierdził Sąd w prawomocnym wyroku wydanym w tej sprawie, z pewnością tych wszystkich wymogów nie spełniają pouczenia na które powołują się organy, w szczególności brak w nich przedstawienia relacji pomiędzy nieujawnieniem faktu pobierania renty w określonej wysokości, a prawem do uzyskania świadczenia wychowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał nadto, że w tej sprawie sama wnioskodawczyni mogła mieć wątpliwości co do np. opodatkowania jej renty, a to w związku z umową międzynarodową zawartą między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U z 1976 r. Nr 31, poz. 178). Zgodnie z jej treścią dochód z tytułu świadczenia wypłacanego ze Stanów Zjednoczonych osobie mającej miejsce zamieszkania w Polsce mógł być opodatkowany w naszym kraju. Obowiązkiem organów było zweryfikowanie, czy skarżąca odliczała podatek od renty zapłacony w USA od podatku od tego świadczenia płaconego na terenie Polski. Sąd wskazał nadto, że w rozpoznawanej sprawie organy dokonały skrótu myślowego, że skoro skarżąca nie powiadomiła organów o fakcie pobierania renty, to pozwala to już na stwierdzenie, że w konsekwencji tego pobierała świadczenie jej nienależne, gdyż o fakcie ujawnienia tej okoliczności była pouczona. W ocenie Sądu zabrakło wykazania przez organy znaczenia pobierania renty po zmarłym mężu i jej wpływu na prawo do świadczenia i stanu świadomości skarżącej w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał nadto, że organy nie przedstawiły ustaleń i matematycznych wyliczeń dochodu skarżącej, które by pozwoliły Sądowi na zweryfikowanie prawdziwości ustaleń organów w kwestii wysokości dochodu skarżącej. W tej sprawie Sąd ponownie rozpoznając sprawę przytoczył ww. wskazówki dlatego, że są one wiążące dla Sądu i co do nich ani SKO, ani też Wójt Gminy nie mogły przyjmować odmiennej wykładni załatwiając tę sprawę. Oceniając zgodność z prawem oraz z wytycznymi zawartymi w poprzednio wydanym wyroku przez sąd administracyjny z dnia 9 sierpnia 2018 r. należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja SKO jest nieprawidłowa, tak jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji. Podstawowe uchybienie wydanych w sprawie decyzji, trafnie wskazanych w skardze skarżącej, dotyczy oceny, czy zwrot świadczenia w zakresie objętym wydanymi w sprawie decyzjami dotyczy świadczeń nienależnie pobranych przez skarżącą. SKO wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżąca A. Ł. pobierała nienależnie świadczenie wychowawcze, ponieważ była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Pouczenie to zostało zawarte w formularzu wniosku, który własnoręcznie podpisała w dniu 5 kwietnia 2016 r. Samo pouczenie było sformułowane w sposób zrozumiały. SKO wskazało, że we wniosku został wskazany katalog sytuacji, w których następuje uzyskanie dochodu i także z tego wynikało, że uzyskiwanie renty rodzinnej stanowi zmianę sytuacji dochodowej. Informacje te zostały powtórzone w decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. Tym samym skarżąca A. Ł. była skutecznie informowana przez organ pierwszej instancji i miała świadomość oraz wiedzę, że powinna zgłosić fakt przyznania jej oraz jej dzieciom renty po zmarłym S. Ł. Tak przedstawione stanowisko organu odwoławczego nie stanowi realizacji wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 721/18. SKO w istocie ponownie przytoczyło własne ustalenia dokonane w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] 2018 r. znak: [...] nie wskazując, aby co do prawidłowości tych ustaleń wypowiadał się sąd administracyjny. W związku z powyższym należy ponownie przypomnieć organom orzekającym w tej sprawie, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponieważ w tej sprawie przepisy prawa nie uległy zmianie, to tak organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji miały obowiązek uwzględnić wskazówki zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku i ponownie ustalić, czy skarżącej można przypisać otrzymywanie przez nią "świadczenia nienależnie pobranego", a to wymaga oceny, czy stan świadomości (woli) oraz wiedzy skarżącej pozwalał na pełną świadomość po jej stronie co do braku podstaw do pobierania takiego świadczenia, a więc czy można skarżącej przypisać złą wiarę w przyjmowaniu świadczeń i wiedzę samej skarżącej, że te świadczenia jej się nie należą. Sąd już raz stwierdził, że zawarte w tej sprawie pouczenia, które podpisała skarżąca (w dniu 5 kwietnia 2016 r.) miały charakter ogólny, typowy i powtarzalny i stanowiły jedynie przytoczenie treści przepisów. Te pouczenia nie spełniają przesłanek pozwalających na uznanie, że skarżąca je podpisując mogła być uznana za posiadającą świadomość co do zdarzeń, których zaistnienie pozbawiało ją dalszego pobierania świadczeń. Tak jednoznaczne stanowisko Sądu nie mogła zostać pominięte w tej sprawie. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro organ odwoławczy nie dokonał oceny zgodnie z wytycznymi Sądu, to zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa i podlegają uchyleniu. Zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zakresie, w jakim błędnie przyjęto, że w tej sprawie skarżącą prawidłowo pouczono o ciążących na niej obowiązkach, jak również braku po stronie skarżącej świadomego niepoinformowania organu administracji o uzyskanym z tytułu renty rodzinnej z USA dochodzie - jest w pełni zasadny. Natomiast nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez zawarcie w wydanej decyzji stanowiska o uznaniu pobranego świadczenia za nienależne wraz z równoczesnym żądaniem zwrotu pobranego świadczenia w określonej kwocie. Trafnie SKO wskazało, że w dniu 18 września 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych wprowadzona ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1302), która zmieniła dotychczasowy tryb postępowania. Od tej daty ustawodawca wykluczył możliwość wydawania dwóch odrębnych decyzji (o ustaleniu i o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń) i zamiast nich wydawana jest jedna decyzja rozstrzygająca sprawę dotyczącą ustalenia i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wydawana jest jedna decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. Częściowo zasadne są zarzuty naruszenia przez organy administracyjne art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Zarzut naruszenia ww. przepisów trafnie skarżąca upatruje w zaniechaniu przez organy dokonania czynności niezbędnych dla prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego to jest ustalenia, czy z tytułu otrzymanego renty z USA odprowadzała na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podatek dochodowy i w jakiej kwocie i czy podatek ten był pomniejszany o kwoty podatku uiszczanego w USA. Ustalenie tej okoliczności wynikało z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 721/18. Częściowo zasadnym jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 poprzez pominięcie w treści zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego dotyczącego powodów, dla których uznano, że w tej sprawie skarżąca została prawidłowo pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia wychowawczego w przypadku otrzymywania renty. Organy w szczególności w tym zakresie pominęły wskazania zawarte w ww. prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nie wskazało na przyczyny, dla których wskazania te nie były dla organów wiążące. Natomiast nie można uznać za zasadne stanowisko skarżącej co do oceny, czy rzeczywiście pobierała ona rentę z USA oraz jak kształtował się kurs dolara amerykańskiego. Ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem pełnego uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 721/18. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 153 i art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.