III SA/Kr 497/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec spr. Sędziowie WSA Bożenna Blitek NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody z dnia 11 maja 2006 r Nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej skargę oddala. Wojewoda decyzją z dnia 11 maja 2006r. [...] utrzymał w mocy orzeczenie Starosty Powiatu z dnia [...] 2006r. [...] o pozbawieniu J. R. statusu osoby bezrobotnej, z powodu braku zdolności do podjęcia pracy. Jako podstawę prawną organy wskazały art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), zgodnie z którym za bezrobotną może być uznana osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. J. R. orzeczeniem wydanym przez Ośrodek Medycyny Pracy z dnia [...] .2006r. została uznana za niezdolną do pracy. Orzeczenie lekarskie zostało wydane w wyniku skierowania J. R. przez doradcę zawodowego Powiatowego Urzędu Pracy w oparciu o przepis art. 38 ust. 1 pkt 2 lit "c" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w) w celu uzyskania opinii dotyczącej możliwości zatrudnienia lub przeciwwskazań w podjęciu przez aktywności zawodowej. Na badanie skarżąca J. R. wyraziła zgodę. Uzyskawszy negatywną opinię lekarską co do zdolności skarżącej do podjęcia zatrudnienia Starosta Powiatu działając w trybie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wydał decyzję (opisaną na wstępie) o pozbawieniu J. R. statusu bezrobotnego z dniem [...] 2003r. – t.j. z dniem stwierdzenia braku zdolności do pracy uwarunkowanej stanem zdrowia. W odwołaniu od tej decyzji J. R. domagała się jej uchylenia podkreślając, że jest zdolna do pracy, co potwierdza orzeczenie komisji ZUS Oddział w [...] wydane w 1998r.. Ponadto zarzuciła, że badanie lekarskie, które stało się podstawą pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej trwało bardzo krótko, co podważa jego wiarygodność. Organ odwoławczy decyzję Starosty Powiatu utrzymał w mocy podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu organu pierwszej instancji. Ponadto wskazał iż organy administracji nie posiadają uprawnień by kwestionować orzeczenie lekarskie wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy. Powyższa decyzja Wojewody – jako organu odwoławczego – wydana w dniu 11 maja 2006r. stała się przedmiotem skargi J.R. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze tej J. R. oświadczyła, że jest zdolna do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu. Do lekarza Ośrodka Medycyny (MOMP) udała się w przekonaniu, że potwierdzi on orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 1998r. zwłaszcza, że tak właśnie się czuje t.j. jako osoba zdolna do pracy. Orzeczenie MOMP narusza jej godność osobistą oraz konstytucyjnie chronione uprawnienia. O tym, że jest osobą zdolną do pracy świadczy okoliczność, że jako właścicielka nieruchomości w [...] potrafi podołać związanymi z tym obowiązkami i odpowiednio zorganizować swój czas. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ocena zaskarżonej decyzji dokonana w granicach kompetencji tut. sądu wyznaczonych przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) t.j. pod względem zgodności działalności organów administracyjnych, nie dostarczyła podstaw do jej uchylenia. Organ zatrudnienia kierując skarżącą na badanie w Ośrodku Medycyny Pracy działał w ramach swoich kompetencji przepisem art. 38 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy który w ramach pośrednictwa zawodowego uprawnia organ zatrudnienia do kierowania na specjalistyczne badania psychologiczne i lekarskie umożliwiające wydanie opinii o przydatności zawodowej do pracy i zawodu albo kierunku szkoleniowego. Wynik badania obligował starostę – stosownie do przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 w/w ustawy do pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia w którym MOMP stwierdził u skarżącej brak zdolności do podjęcia zatrudnienia. Polemika skarżącej z tym orzeczeniem starosty polegająca na stwierdzeniu że sama skarżąca czuje się zdolna do podjęcia zatrudnienia, nie może odnieść zamierzonego skutku. Nie zostały przedłożone przez skarżącą żadne dokumenty ani wnioski dowodowe uzasadniające dalszą kontynuację postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Wobec powyższego zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania tej decyzji dokonane zostały w oparciu o orzeczenie kompetentnego organu którym jest MOMP. Procedura postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewiduje postępowania dowodowego przed tym sądem za wyjątkiem możliwości przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów - w oparciu o przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – p.p.s.a. Skarżąca przedłożyła jedynie druki wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, informując Sąd, że wbrew sugestiom organu zatrudnienia nie wystąpiła z takim wnioskiem, jak również nie starała się o uzyskanie zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia dla potrzeb Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organy nie naruszyły prawa, dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.