III SA/Kr 502/14

Kraków, dnia 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania Prezydentowi Miasta celem rozpatrzenia według właściwości postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie przekazania odwołania Prezydentowi Miasta według właściwości. Podniósł, że wniesienie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nie zawsze oznacza konieczność przekazania sprawy celem jej merytorycznego rozpoznania organowi odwoławczemu. W przypadku realizacji określonych przepisami przesłanek organ, który wydał kwestionowaną decyzję, może w trybie tzw. autokontroli uchylić własną decyzję i rozstrzygnąć sprawę nową decyzją. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w dniu 7 lutego 2014 r. do organu wpłynęło odwołanie Z. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r., [...] 2014 r. oraz z dnia [...] 2014 r. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. powyższe odwołanie zostało przekazane Prezydentowi Miasta celem rozpatrzenia według właściwości i nadania dalszego biegu zgodnie z art. 132 lub art. 133 K.p.a. Uwzględniając okoliczność, że odwołanie Z. Ś. wpłynęło bezpośrednio do organu odwoławczego z pominięciem organu I instancji, który wydał decyzję, a więc niezgodnie z trybem przewidzianym w art. 129 § 1 K.p.a. odwołanie należało przekazać temu organowi. Postanowienie SKO z dnia 11 lutego 2014 r. nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty oraz nie przysługuje na nie środek zaskarżenia w postaci zażalenia w konsekwencji więc nie przysługuje na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została treść art. 65 § 1 K.p.a. Przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Art. 65 § 1 K.p.a. zdanie drugie w brzmieniu obwiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił natomiast, że przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przekazanie podania według właściwości podlegało zatem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, następowało bowiem w formie postanowienia, na które służyło zażalenie. Z obecnie obowiązującego brzmienia art. 65 § 1 K.p.a. wynika zaś, że przekazanie podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma. Przekazanie podania do organu właściwego w oparciu o art. 65 § 1 K.p.a. nie podlega obecnie kontroli sądu administracyjnego. Przekazanie to nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Nie stanowi również czynności, o jakiej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., nie rozstrzyga bowiem o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 144 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Z kolei w myśl art. 104 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w art. 136 – 139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Zatem do przekazania odwołania według właściwości ma również zastosowanie art. 65 § 1 K.p.a. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że pomimo nadania przez SKO pismu z dnia 11 lutego 2014 r. tytułu "postanowienie" zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa nie można uznać, że przysługuje na nie środek zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mimo błędnego zatytułowania pisma organ wskazał, że nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia. Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie wobec czego skargę jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia.