III SA/Kr 502/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 6 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący w złożonym dnia 29.02.2016 r. (wpływ) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się częściowego zwolnienia od kosztów sadowych. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwiema córkami, synem i konkubiną. Określając swój majątek zadeklarował brak nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Na miesięczne dochody gospodarstwa domowego składa się wynagrodzenie skarżącego w kwocie 1750 zł brutto (netto 1291,16 zł) i pobierany przez konkubinę zasiłek rodzinny w kwocie 360 zł netto. Uzasadniając swoje starania powołał się na trudności materialne, które nie pozwalają mu ponieść całości kosztów sadowych. Powiada, że jest pracownikiem fizycznym z wykształceniem zawodowym. Twierdzi, że ma trudności z wysławianiem się w sytuacjach stresowych. W złożonej dnia 25 marca 2016 r. skardze kasacyjnej skarżący rozszerzył zakres wniosku o prawo pomocy domagając się zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący domagał się wcześniej ustanowienia radcy prawnego, którego mu przyznano (k. 29) nie ma większego znaczenia, bo przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącego nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy wiec jego wniosek można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącego należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skarżący siłą faktu skorzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącego mają przy tym walor li tylko teoretyzujący. Odwołując się bowiem do argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, że możliwości płatnicze skarżącego są znikome. Środki jakie ma do dyspozycji pięcioosobowe gospodarstwo domowe skarżącego wystarczają z trudem na bieżącą egzystencję. Skarżący nie ma również żadnego majątku, który mógłby spieniężyć. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.